Πώς να μιλήσουμε για την κρίση στα παιδιά μας; (συνέχεια)

...Το τρίτο είναι η ουσιαστική απουσία του Θεού από τη ζωή μας, αυτό που ονομάζεται αποχριστιανοποίηση του κόσμου και του πολιτισμού μας. Φενακιστήκαμε στην εικονική πραγματικότητα . Φενακιστήκαμε στα αγαθά. Φενακιστήκαμε στην δυνατότητα να απολαμβάνουμε . Φενακιστήκαμε στο ξόδεμα του χρόνου με γοργούς ρυθμούς και στην αίσθηση ότι  ξεπεράσαμε τον θάνατο ή ότι αυτός δεν θα μας συναντήσει γρήγορα. Παράλληλα, φολκλοροποιήσαμε την θρησκευτικότητά μας . Την ταυτίσαμε μόνο με τις γιορτές , με τα έθιμα και τις παραδόσεις μας. Αρνηθήκαμε να μπούμε στην ουσία της πίστης μας. Να δούμε τί σημαίνει πνευματικός αγώνας και κόπος για την αρετή. Τί σημαίνει προσευχή και άσκηση. Τί σημαίνει έγνοια για τον Θεό και αναζήτηση της πρόνοιάς Του. Μετρήσαμε τα πάντα με βάση τη χρησιμότητα και την χρηστικότητα. Νομίσαμε ότι, όπως οι άνθρωποι, έτσι και ο Θεός υπάρχει για να μας εξυπηρετεί , όχι για να μας βοηθά να ανοιγόμαστε σε μίαν άλλη οδό ζωής, αυτήν που βγάζει στην αλήθεια. Και η γνώση της αλήθειας θα οδηγήσει στην αληθινή ελευθερία. Φενακιζόμενοι στο εκκοσμικευμένο πνεύμα τελικά, λησμονήσαμε ότι χωρίς ελευθερία εντός μας ήταν εύκολη υπόθεση η υποδούλωσή μας σε προσανατολισμούς ευρωπαϊκούς, κοσμικούς, αθλητικούς, προοδευτικούς, life-style. Η απουσία του Θεού συνδυάστηκε με τη συστηματική προσπάθεια λήθης του παρελθόντος , της ιστορίας, της ταυτότητάς μας και τον εγκλωβισμό μας στην παγκοσμιοποίηση , δηλαδή σε μια λογική που κάνει τον άνθρωπο θεό και δεν μας αφήνει να βρούμε τον αληθινό προορισμό μας, που είναι η κοινωνία της Βασιλείας των ουρανών, η οποία «εντός ημών εστι» .

Σ’ αυτό το σημείο οφείλουμε κι εμείς που εκφράζουμε την Εκκλησία να κάνουμε μία γενναία αυτοκριτική. Περιορίσαμε την έννοια του ιεραποστολικού μας ζήλου. Δεν καλλιεργήσαμε όσο θα χρειαζόταν τη δική μας πρωτίστως ανάγκη να μάθουμε για να δώσουμε. Δεν ανοιχτήκαμε εγκαίρως στις πτυχές της ανθρώπινης ζωής για να μπορέσουμε με γνώμονά μας τον λόγο του Θεού , αλλά και τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας ( άσκηση, μυστηριακή ζωή, κατήχηση) να σταθούμε με ευρύ και ανοιχτό πνεύμα στις ανθρώπινες ανάγκες, όχι μόνο στις υλικές , αλλά και στις πνευματικές. Δεν αφουγκραστήκαμε τα προβλήματα στην σύγχρονη οικογένεια. Περιοριστήκαμε σε μία εκ του ασφαλούς και εκ των έξω κριτική στις δυσκολίες της.

 Και δεν ήμασταν  τελικά έτοιμοι να συνδράμουμε στην κρίση, διότι δεν την περιμέναμε , Ενώ ο λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος : «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω·» ( Ιωάν. 12, 31 ) , δεν ήμασταν σε θέση αυτό το «νῦν»  να το κάνουμε στάση ζωής. Να εργαστούμε στο τώρα, στο κάθε τώρα , για να χτίσουμε γέφυρες με την γενιά μας και την γενιά των παιδιών μας , ώστε να έχουμε δημιουργήσει στηρίγματα. Και τώρα, είμαστε αναγκασμένοι να αγωνιστούμε από την αρχή, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, όπου κρίνεται η επιβίωση των πολλών, χωρίς από πριν να έχει παρουσιαστεί και βιωθεί η ελπίδα, που είναι ο Χριστός. Ας είναι όμως και έτσι.

Πώς μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για την κρίση στα παιδιά μας;

Πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσουμε ότι η κρίση δεν είναι η καταστροφή , αλλά η ευκαιρία να αντιληφθούμε την προβληματική μας πορεία. Να συζητήσουμε με τα παιδιά μας για το γεγονός ότι καταστήσαμε την οικονομία και τον καταναλωτισμό κύριους πυλώνες της ζωής μας , μολονότι «οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» ( Ματθ. 4,3 ) . Κι αυτό το «οὐκ ἐπ' ἄρτῳ» χρειάζεται να το καταλάβουμε και εμείς και αυτά.

Να δείξουμε στα παιδιά μας ότι η απληστία και η αυτάρκεια ήταν οι αιτίες της κρίσης και στην ουσία αποτελούν τα σημεία του χωρισμού μας από τον Θεό. Είναι καιρός λοιπόν για μετάνοια, δηλαδή  για αλλαγή προσανατολισμού και πορείας. Να εξηγήσουμε στα παιδιά μας τις ρίζες της κρίσης βοηθώντας τα να καταλάβουν ότι  η κατάρρευση των τραπεζών στην Αμερική ή η πολιτική των ισχυρών της Ευρώπης δεν είναι η αιτία που έχει προκαλέσει την κρίση, αλλά ο ίδιος ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής  που μας έκανε να στηριζόμαστε σε μία κοινωνία αγαθών, κατανάλωσης, ικανοποίησης επιθυμιών, να νομίζουμε ότι το «έχειν» είναι η ευτυχία. Το καπιταλιστικό σύστημα , που επικρατεί στον κόσμο, δεν έχει αισθήματα, ούτε βλέπει τους ανθρώπους ως αξίες, ως εικόνες Θεού, που υπάρχουν για να μοιράζονται την αγάπη του Θεού με τους άλλους ανθρώπους. Πορευόμασταν κι ακόμη πορευόμαστε εντυπωσιαζόμενοι από την τεχνολογική πρόοδο και τα αγαθά που διευκόλυναν και διευκολύνουν τη ζωή μας. Αυτό δεν είναι αφ’ εαυτού του κακό. Όταν όμως αφήνουμε την καρδιά μας αδούλευτη, όταν δεν είμαστε σε θέση να σώσουμε απαντήσεις στα μεγάλα, τα υπαρξιακά ερωτήματα της ζωής, τότε μόνο πρόσκαιρα μπορούμε να ξεγελαστούμε από τα αγαθά. Το τίμημα όμως φαίνεται μεγάλο και δύσκολο να το σηκώσουμε πλέον. «Νους αποσπάς του Θεού ή κτηνώδης ή δαιμονιώδης», μας λέει ο Πατερικός λόγος . Και η κρίση έρχεται πλέον να μας δείξει ότι μόνο η σχέση με τον Θεό μπορεί να μας κάνει να αντέξουμε, διότι εκεί υπάρχει η ελπίδα της πίστης στην πρόνοιά Του, αλλά και ταυτόχρονα η αγωνιώδης εκζήτηση της κοινωνίας της αγάπης με τους άλλους. Αυτό πρέπει να το τολμήσουμε να το πούμε και να το δείξουμε στα παιδιά μας, αφού πρώτα το χωνέψουμε εντός μας και να διορθωθούμε , αφήνοντας τον εαυτό μας να επιστρέφει συνεχώς στον Θεό και στην αγάπη . «Έχει  ο Θεός» και «Δόξα τω Θεώ», δύο εκφράσεις που τις λησμονήσαμε. Ας τις επαναφέρουμε!

Δεύτερον, να είμαστε πλέον παρόντες στη ζωή τους. Αρκετά με τα υποκατάστατα. Να αφιερώνουμε χρόνο ουσιαστικό στα παιδιά μας, δηλαδή να μπορούμε να συζητάμε μαζί τους, να μας αισθάνονται  ότι στα προβλήματά τους, αλλά και τις χαρές τους είμαστε μαζί τους, για να μοιραστούμε αυτό που αισθάνονται. Δεν μπορούμε δίδοντάς τους χρήματα ή αγοράζοντάς τους υλικά αγαθά να ξεγελάσουμε την ουσιαστική απουσία μας από την καρδιά τους. Και όχι μόνο αυτό. Χρειάζεται να αναπληρώσουμε τον χρόνο που χάσαμε μη ακούγοντάς τα. Γιατί και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στις σχέσεις μας μαζί τους. Ότι δεν μάθαμε να τα ακούμε. Η κρίση έφερε στο προσκήνιο την  ανάγκη για παρέες . Αντί οι άνθρωποι να διασκεδάζουν έξω, στα μαγαζιά ή στα διάφορα κέντρα, θέατρα, κινηματογράφους, καλούνται να βρούνε χρόνο και τρόπο ψυχαγωγίας στα σπίτια τους, προσκαλώντας συνανθρώπους τους, οικείους, φίλους. Είναι σημαντικό να ανοίξουμε τα σπίτια μας στις οικογένειες των φίλων των παιδιών μας ή σε οικογένειες που έχουν παιδιά που θα μπορούσαν να γίνουν  φίλοι  των παιδιών μας. ( Εδώ αξίζει να αναδιοργανωθεί η Ενορία. Να ετοιμάσει ή να ανοίξει χώρους –πνευματικά κέντρα , όπου να μπορούν μικρότεροι και μεγαλύτεροι να συναντηθούν). Αυτός ο τρόπος δεν είναι συνομίλα ακριβώς για την κρίση, αλλά λύση σε προβλήματα που η κρίση έκρυβε. Άρα, είναι δείγμα αλλαγής νοοτροπίας, που θα ωφελήσει μικρότερους και μεγαλύτερους μέσα στην οικογένεια. Γιατί και οι γονείς , όντας υποχρεωμένοι να μένουν περισσότερο στο σπίτι, θα μπορέσουν να ξαναβρούν χρόνο για τη χαμένη ή σε δυσκολία ευρισκόμενη σχέση τους, χρόνος που καλύπτονταν προ κρίσεως με τις εξόδους και τις διασκεδάσεις και τα ταξίδια.

Τρίτον, να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι η κρίση χρειάζεται αυτό το οποίο στην ζωή της Εκκλησίας μας ονομάζεται άσκηση, εγκράτεια, μέτρο. Από την στιγμή που η κρίση , εξ ανάγκης, περιορίζει τα έσοδα της οικογένειας , είναι απαραίτητο να περιοριστούν και τα έξοδα. Και κανείς περιορίζει πρώτα τα περιττά και μετά τα απολύτως αναγκαία. Περιττά έξοδα δεν είναι μόνο ό,τι ξοδεύει κάποιος για καταναλωτικά αγαθά και, κυρίως , για να εκσυγχρονίσει τα μοντέλα που έχει στην κατοχή του (αυτοκίνητα, κινητά, ηλεκτρονικούς υπολογιστές για παράδειγμα) . Περιττά έξοδα είναι εκείνα που γίνονται για επίδειξη ή από πλεονεξία και λαιμαργία ( όπως η αγορά καινούριων ρούχων χωρίς μέτρο ή η κατανάλωση στα ταχυφαγεία γιατί το φαγητό στο σπίτι δήθεν δεν είναι ωραίο ή γιατί θέλουμε να βγαίνουμε έξω). Περιττά έξοδα είναι το ξόδεμα χρημάτων για αγορά παιχνιδιών ή βιβλίων ή ψηφιακών δίσκων ή dvd ή γλυκισμάτων ή για γενέθλια με σπατάλες και επιδείξεις σε διάφορα μαγαζιά που δεν τα έχει κανείς αληθινή ανάγκη. Θα άξιζε μάλιστα να ωθήσουμε τα παιδιά μας να αναζητήσουν βιβλία που έχουμε στη βιβλιοθήκη μας ή άλλο υλικό που είναι πολύτιμο και που μέχρι τώρα οι συνεχείς έξοδοι ή η ενασχόληση με τον ηλεκτρονικό κόσμο δεν άφηναν σ’ αυτά περιθώριο να εντρυφήσουν. Η προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση δείχνει πρωτίστως ότι ο άνθρωπος καλείται να εκτιμήσει όσα έχει και να μάθει να αρκείται σ’ αυτά που μπορούν να του εξασφαλίσουν ουσιαστική ποιότητα στην ευρύτητα υλικών επιλογών και να κοιτάξει να δει πού βρίσκεται το νόημα και πώς μπορεί να οδηγηθεί σ’ αυτό…

( συνεχίζεται)

Πηγή: « η αγάπη είναι απλή

μα θέλει κόπο»

Δρόμοι για την σύγχρονη οικογένεια…

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΘΗ;

Τρεις είναι οι καταστάσεις των ανθρώπων . Ο ένας αφήνει ελεύθερο το πάθος του να εκδηλώνεται, ο άλλος δεν το αφήνει να εκδηλωθεί και ο τρίτος το ξεριζώνει. Αυτός που το αφήνει να εκδηλωθεί, ενεργεί όπως του υπαγορεύει το πάθος, σαν αυτό να ήταν δικαίωμά του. Αυτός που δεν επιτρέπει στο πάθος να εκδηλωθεί , ούτε το αφήνει ελεύθερο ούτε και το κόβει, αντίθετα το εξετάζει και το ξεπερνάει τη δύσκολη στιγμή , αλλά δεν παύει να το έχει. Και αυτός που ξεριζώνει το πάθος είναι όποιος αγωνίζεται και κάνει τα αντίθετα από αυτά που του υπαγορεύει το πάθος του.

Και οι τρεις αυτές καταστάσεις έχουν πολύ πλάτος.  Να τί εννοώ. Σε ποιο πάθος θέλετε να αναφερθούμε και να το εξετάσουμε; Θέλετε να πούμε για την υπερηφάνεια; Να πούμε για τις επιπόλαιες ερωτικές σχέσεις; Ή για την έπαρση ,επειδή πέφτουμε συχνά σ’ αυτή; Από έπαρση δε σηκώνει κανείς μια κουβέντα από τον αδελφό του. Μπορεί κάποιος να ακούσει μια κουβέντα και να ταραχθεί και να πει πέντε κουβέντες ή και δέκα  για τη μια που άκουσε. Μετά μαλώνει και ταράζει τον άλλο. Και, όταν τελειώσει ο καβγάς, συνεχίζει να κάνει κακές σκέψεις για τον άνθρωπο που του είπε αυτή την κουβέντα και τη θυμάται με εμπάθεια και λυπάται που δεν του είπε ακόμα περισσότερα. Ετοιμάζει μάλιστα μέσα του λόγια ακόμα χειρότερα να πει στον άλλο, και όλο σκέφτεται: «Γιατί να μην του πω αυτό; Μπορώ να του πω και το άλλο». Και είναι συνέχεια θυμωμένος. Να μια κατάσταση. Εδώ το κακό έχει γίνει συνήθεια. Ο Θεός να μας φυλάξει από τέτοια κατάσταση. Αυτή η κατάσταση οδηγεί στην κόλαση. Γιατί κάθε αμαρτία που δεν διορθώνεται μας οδηγεί στον εσωτερικό θάνατο. Αλλά κι αν ακόμα θελήσει ένας τέτοιος άνθρωπος να μετανοήσει, δεν μπορεί μόνος του να νικήσει το πάθος του, παρά μόνο αν έχει τη βοήθεια πνευματικών οδηγών, όπως είπαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Γι’ αυτό σας λέω πάντα, να φροντίσετε να κόψετε τα πάθη σας πριν σας γίνουν συνήθεια.

Αββάς Δωρόθεος

«Όταν χαλιναγωγείς τα πάθη σου, αναπαύεις τον άλλον, ακόμα και χωρίς να κάνεις τίποτα. Γιατί δεν τον ταράζεις».

Π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

«Δεν μπορεί να ζούμε για να τρώμε. Δεν μπορεί να σκοτώνουμε ό,τι αγαθό της ψυχής μας. Δίχως ψυχή , δίχως αγαθότητα θα κυκλοφορούσε σακάτηδες και θα μολύνουμε με την αρρώστια μας και τους άλλους, αλληλομισούμενοι και αλληλοδικαζόμενοι»

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Πηγή: «Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς»

Μια ανθολογία πατερικών κειμένων,

με παραθέματα σύγχρονων θεολόγων και

διδακτικές οδηγίες για το μαθητικό κοινό

Ελένη Κονδύλα

Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ

Β΄ΕΚΔΟΣΗ

Στον αρχηγό μιας ομάδας : Προσευχή για τους διώκτες.

Ρωτάτε γιατί η Εκκλησία μισεί τους κομμουνιστές. Ποιός σας το είπε αυτό; Την Εκκλησία μπορούν να την μισούν αλλά η Εκκλησία δεν επιτρέπεται να μισεί τους εχθρούς της. Η Εκκλησία κρίνει κάποιες άσχημες ενέργειες των κομμουνιστών και ποτέ τους κομμουνιστές ως ανθρώπους . Η Εκκλησία κατακρίνει τη βία των κομμουνιστών, τη δολοφονία του Τσάρου και των παιδιών του, την εκτέλεση μοναχών, αρχιερέων και ιερέων, τη σύλληψη και δίωξη των χριστιανών, τον χλευασμό της πίστεως, την προσβολή των ιερών, την πώληση των αγίων εικόνων, τη βεβήλωση των τάφων των αγίων, τον σαρκασμό έναντι των αγίων λειψάνων τη μετατροπή των ναών σε θέατρα, τις χλευαστικές ύβρεις απέναντι στον Θεό και τον Χριστό, τον ανόητο ευτελισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας  μέχρι του σημείου να θυμίζει αυτή πίθηκο, το ότι οδήγησαν την αξία του ανθρώπου τόσο χαμηλά ώστε να είναι ίση με την αξία μιας βίδας της μηχανής, την υλιστική τύφλωση, που δεν βλέπει ούτε Θεό, ούτε ψυχή , ούτε οποιαδήποτε άλλη πνευματική πραγματικότητα. Αυτά η Εκκλησία ανέκαθεν τα κατέκρινε, τα κατακρίνει και θα τα κατακρίνει. Όλα αυτά δεν είναι αρεστά στον Θεό ούτε στην  Εκκλησία του Θεού αρέσουν. Αλλά δεν αληθεύει καθόλου ότι η Εκκλησία μισεί ανθρώπους ακόμα κι αν αυτοί είναι διώκτες της. Η Εκκλησία όχι μόνον δεν τους μισεί, αλλά προσεύχεται γι’ αυτούς στον Θεό. Θέλετε άραγε να το πιστέψετε όταν σας λέω ότι η Εκκλησία προσεύχεται στον Θεό για τους Ρώσους κομμουνιστές; Η Εκκλησία ουδέποτε ξέχασε την εντολή του Διδασκάλου της: Προσευχηθείτε στον Θεό και γι’ αυτούς που σας διώκουν. Γεμάτη με αμέτρητη θλίψη εξαιτίας των κακών έργων των διωκτών της και μάλιστα βαπτισμένων ανθρώπων , η Εκκλησία με ανείπωτη θέρμη παρακαλεί τον Χριστό γι’ αυτούς. Με ποιόν τρόπο η Εκκλησία προσεύχεται  γι’ αυτούς; Όπως ο Χριστός : «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» ( Λουκ. 23, 34 ) . Άνοιξε, Πατέρα μας το πνεύμα τους, να κοιτάξουν και να δουν Εσένα, τον Δημιουργό τους. Συνέτισέ τους, Χριστέ μας, για να γνωρίσουν ότι χωρίς Εσένα δεν μπορούν τίποτα να κάνουν. Απότρεψέ τους , Κύριε, από το μίσος εναντίον Σου και απέναντι στους ανθρώπους Σου.

Έτσι προσεύχεται η Εκκλησία, με πίστη ότι θα εισακουστεί από τον Θεό, όπως έκανε κι Εκείνος με τους διώκτες Του. Έτσι θα κάνει καλό εν γένει στην ανθρωπότητα η Εκκλησία.

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΑΤΑ  ΛΟΥΚΑΝ

Κεφ. β΄ (2 )

Στιχ.: 22-40.

22 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωϋσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ,

23 καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται,

24 καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν.

25 Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἰερουσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ἅγιον ἐπ’ αὐτόν·

26 καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου.

27 καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ

28 καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·

29 Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ,

30 ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου,

31 ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν.

32 φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ.

33 καὶ ἦν Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ.

 34 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπεν πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.

 35 καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.

36 Καὶ ἦν Ἅννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα μετὰ ἀνδρὸς ἔτη ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς,

37 καὶ αὐτὴ χήρα ἕως ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν· 38 καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλήμ.

39 Καὶ ὡς ἐτέλεσαν πάντα τὰ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς πόλιν ἑαυτῶν Ναζαρέτ.

40 Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ’ αὐτό.

Σύντομη ερμηνεία

22 Κι  όταν σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή συμπληρώθηκαν οι ημέρες για τον καθαρισμό της μητέρας του παιδιού και του αρραβωνιαστικού της, ανέβασαν το παιδί στα Ιεροσόλυμα για να το παρουσιάσουν και να το αφιερώσουν στον Κύριο.

23 Και η παρουσίαση και η αφιέρωση αυτή γινόταν σύμφωνα μ’ εκείνο που είχε γραφεί στο νόμο του Κυρίου , ότι κάθε αρσενικό παιδί που για πρώτη φορά ανοίγει τη μήτρα της μητέρας του και γεννιέται, δηλαδή κάθε πρωτότοκο και πρωτογενές , πρέπει να θεωρείται και να ονομάζεται αφιερωμένο στον Κύριο .

24 Ανέβηκαν ακόμη στο ναό και για να προσφέρουν ως θυσία για τον καθαρισμό τους ένα ζεύγος τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια , όπως όριζε ο νόμος του Κυρίου για τους φτωχούς , που δεν είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν για θυσία ένα ολόκληρο αρνί.

25 Και ιδού, υπήρχε στην Ιερουσαλήμ κάποιος άνθρωπος που ονομαζόταν Συμεών. Και ο άνθρωπος ήταν δίκαιος και ευλαβής, τηρούσε δηλαδή τις εντολές του νόμου και είχε φόβο  Θεού. Αυτός είχε ωφεληθεί από τον Θεό με την ανάγνωση των προφητικών βιβλίων και με διακαή πόθο περίμενε να έλθει στον ισραηλιτικό λαό με την έλευση του Μεσσία παρηγοριά από τα  κακά και τις θλίψεις που υπέφερε εξαιτίας της αμαρτίας . Και Πνεύμα προφητικό Άγιο ήταν επάνω του.

26 Και το Άγιον Πνεύμα του είχε αποκαλύψει ότι δεν θα πέθαινε προτού να δει εκείνον που ο Κύριος και Θεός έχρισε βασιλιά και Σωτήρα του κόσμου .

27 Ήλθε λοιπόν ο Συμεών στο ιερό μετά από παρακίνηση και έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Κι όταν οι γονείς εισήγαγαν στο ιερό το παιδί το παιδί , τον Ιησού, για να κάνουν γι’ αυτό ό,τι συνήθιζαν να κάνουν στα πρωτότοκα σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου,

28 τότε κι ο Συμεών δέχθηκε το παιδί στην αγκαλιά του και δόξασε τον Θεό και είπε:

29 Τώρα, αφού πλέον είδα τον Λυτρωτή του κόσμου,  ελευθερώνεις από τα δεσμά της επιγείου ζωής εμένα τον δούλο σου , Δέσποτα, και μετά από λίγο πεθαίνω σύμφωνα με το λόγο που μου είπες, ότι δεν θα πεθάνω προτού να δω τον Χριστό. Και με ελευθερώνεις ειρηνικά και χωρίς να ανησυχώ πλέον για τη λύτρωση του Ισραήλ,

30 διότι είδαν τα μάτια μου τον ενανθρωπήσαντα Υιό σου, ο οποίος θα φέρει την σωτηρία.

31 την οποία ετοίμασες για να γίνει φανερή ενώπιον όλων των λαών και να ευεργετηθούν μ’ αυτήν όχι μόνο οι Ιουδαίοι αλλά και οι εθνικοί.

32 Και θα είναι έτσι ο σαρκωμένος Υιός σου φως πνευματικό , που θα φανερώσει και θα αποκαλύψει στα έθνη τον αληθινό Θεό και την αληθινή οδό της σωτηρίας ∙ αλλά ο Υιός σου θα είναι και δόξα του λαού σου Ισραήλ ,αφού από τον λαό αυτό κατάγεται ως άνθρωπος και αφού τελικά και ο Ισραήλ ως σύνολο θα τον εγκολπωθεί ως σωτήρα του.

33 και ο Ιωσήφ και η μητέρα του παιδιού βρίσκονταν σε συνεχή θαυμασμό για όσα και τώρα και πρωτύτερα έλεγαν γι’ αυτό και ο Συμεών και οι ποιμένες και οι άγγελοι.

34 Και ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Μαρία τη μητέρα του: Ιδού, αυτός είναι προορισμένος να γίνει αιτία πτώσεως και ανατάσεως πολλών στον Ισραήλ. Όσοι απιστήσουν σ’ αυτόν θα πέσουν  και θα χαθούν. Όσοι όμως πιστέψουν , θα αναστηθούν , θα ελευθερωθούν από την αμαρτία και θα σωθούν. Θα είναι μάλιστα και θαύμα, αφού στο πρόσωπό του θα εμφανίζεται η ένωση των δύο φύσεων , της θείας και της ανθρώπινης. Αλλά αυτό θα αποτελεί αιτία διαφωνίας για τους απίστους. Κι ενώ οι  καλοπροαίρετοι θα οδηγούνται μ’ αυτό στην πίστη και θα σώζονται , οι ανειλικρινείς και εγωιστές θα απιστούν και θα κατακρίνονται.

35 Λόγω μάλιστα της αντιλογίας αυτής, επειδή είσαι μητέρα του, θα διαπεράσει την καρδιά σου μεγάλο και οδυνηρό μαχαίρι θλίψεως και οδύνης, όταν θα τον δεις , να σταυρώνεται . Κι έτσι η πτώση και η ανάσταση πολλών καθώς και ο αντιλογία γύρω από το θαύμα αυτό θα γίνονται για να ξεσκεπασθούν οι διαλογισμοί και οι διαθέσεις πολλών καρδιών που έμεναν έως τώρα απόκρυφες , και θα φανερωθούν με την απόρριψη ή αποδοχή του Μεσσία.

36 Στα Ιεροσόλυμα ζούσε και κάποια γυναίκα προφήτιδα που λεγόταν Άννα. Αυτή ήταν κόρη του Φανουήλ , από τη φυλή του Ασήρ, του όγδοου παιδιού του Ιακώβ που γεννήθηκε από τη Λεία, και βρισκόταν σε πολύ προχωρημένη ηλικία , έχοντας ζήσει με τον άνδρα της επτά χρόνια από τον καιρό που ως παρθένος τον παντρεύτηκε.

37 Τώρα ήταν χήρα ηλικίας περίπου ογδόντα τεσσάρων ετών. Κι όμως δεν απομακρυνόταν από τον ιερό περίβολο του ναού, αλλά παρέμενε σ’ αυτόν και τις ώρες που δεν γίνονταν ακολουθίες στον ναό. Κι έτσι λάτρευε νύχτα και μέρα τον Θεό με νηστείες και προσευχές.

38 Αυτή λοιπόν παρουσιάστηκε εκείνη την ώρα, κι αφού είδε το παιδί, ευχαριστούσε και δοξολογούσε τον Θεό και μιλούσε γι’ αυτό σε όλους όσους κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ και περίμεναν τη λύτρωση και την απελευθέρωσή τους από τα δεινά και από την αμαρτία.

39 Κι όταν ο Ιωσήφ και η Μαρία τελείωσαν όλα όσα ο νόμος του Κυρίου όριζε για τον καθαρισμό και την αφιέρωση του παιδιού   και την αφιέρωση του παιδιού, γύριζαν πίσω στη Γαλιλαία , στην πατρίδα τους τη Ναζαρέτ.

40Το παιδί  στο μεταξύ μεγάλωνε στο σώμα . Και η θεότητα, με την  οποία ήταν ενωμένο, ενίσχυε τις διανοητικές και πνευματικές του δυνάμεις. Και καθώς η ηλικία του προχωρούσε, εκδήλωνε σταδιακά τη σοφία που σε τέλειο βαθμό του είχε μεταδώσει εξαρχής η θεία του φύση. Και ήταν πάνω του η χάρις του Θεού, η οποία το ενίσχυε σ’ όλες του τις αρετές και το φύλαγε από κάθε αμαρτία, διευθύνοντας την ομαλή και απρόσκοπτη ανάπτυξή του.

Πηγή: «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

Οπωσδήποτε θα υπάρξη κρίσις και ανταπόδοσις

Ας μη νομίζουμε λοιπόν ότι όλα τα σχετικά με εμάς σταματούν σ’ αυτήν την ζωή , αλλά ας πιστεύουμε ότι οπωσδήποτε θα υπάρξη κρίσις και ανταπόδοσις για όλα αυτά που κάνουμε εδώ. Διότι αυτό είναι τόσο σαφές και ολοφάνερο σε όλους, ώστε και οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες και οι αιρετικοί και ο οποιοσδήποτε άνθρωπος έχουν την ίδια γνώμη γι’ αυτό το θέμα. Αν και δεν πιστεύουν δηλαδή όλοι στην ανάστασι όπως θα έπρεπε, αλλά όμως για την κρίσι και την κόλασι και για τα εκεί δικαστήρια όλοι συμφωνούν, ότι υπάρχει κάποια ανταπόδοσις εκεί για όσα γίνονται εδώ. Διότι, εάν αυτό δεν συνέβαινε , για ποιόν λόγο άπλωσε τόσο μεγάλο ουρανό, έστρωσε κάτω την γη, άπλωσε την θάλασσα, άφησε να χυθή παντού ο αέρας, έδειξε τόσο μεγάλη πρόνοια, εάν δεν επρόκειτο να μας φροντίση μέχρι τέλους.

Δεν βλέπεις πόσοι που έζησαν στην αρετή, αν και έπαθαν μύρια δεινά, έφυγαν χωρίς να απολαύσουν κανένα αγαθό; Και άλλοι πάλι, αν και έδειξαν μεγάλη κακία, άρπαξαν τις περιουσίες των άλλων, ξεγύμνωσαν χήρες και ορφανά και τα καταπίεσαν, αφού απόλαυσαν τον πλούτο και την τρυφή και τα μύρια αγαθά, έφυγαν χωρίς να πάθουν ούτε το παραμικρό κακό; Πότε λοιπόν ή εκείνοι οι πρώτοι θα απολαύσουν τις αμοιβές της αρετής ή αυτοί θα πληρώσουν για την κακία τους, εάν στο τέλος αυτής της ζωής σταματούν τα δικά μας πράγματα;

Διότι, το ότι εάν υπάρχη  Θεός, όπως βέβαια και υπάρχει, είναι δίκαιος, ο καθένας θα μπορούσε να το πη∙ και ότι, εάν είναι δίκαιος, και αυτούς και εκείνους θα τους ανταποδώση αυτά που τους αξίζουν, και αυτό από όλους έχει ομολογηθή. Αλλά, εάν  πρόκειται και εκείνους και αυτούς να τους ανταποδώση κατά την αξία τους και εδώ κανείς από αυτούς δεν έλαβε την αμοιβή, ούτε εκείνος της κακίας την τιμωρία, ούτε αυτός της αρετής τις αμοιβές, είναι ολοφάνερο ότι υπολείπεται κάποιος καιρός, κατά τον οποίο και οι δύο θα έχουν την ανταπόδοσι που τους αρμόζει.

( Εις τον πτωχόν Λάζαρον Δ΄, ΕΠΕ 25, 530-532,

PG  48, 10-11 )

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΟΣ ΑΜΒΩΝ Θ΄

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»

ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ

Υπό Βενεδίκτου Ιερομονάχου

Αγιορείτου

ΕΚΔΟΣΙΣ

ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΙΕΡΑ ΚΑΛΥΒΗ «ΑΓΙΟΣ ΣΥΡΙΔΩΝ Α΄»

ΙΕΡΑ ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

2013

Πώς να μιλήσουμε για την κρίση στα παιδιά μας;

Είναι αδιαμφισβήτητη η επίδραση της κρίσης, την οποία διερχόμαστε, στην οικογένεια. Η ανατροπή του οικονομικού προγραμματισμού από την μία και η ανασφάλεια για το μέλλον από την άλλη οδηγούν, εκτός από την κοινωνία, και την οικογένεια σε κλίμα μελαγχολίας και κατάθλιψης. Το ερώτημα «τι μέλλει γενέσθαι;» δεν μπορεί παρά να απασχολεί τους περισσότερους από τους ανθρώπους, ιδίως αυτούς που αισθάνονται ότι τα παιδιά τους θα βρεθούν σε δυσκολότερη θέση από τους ιδίους, αλλά και δεν θα είναι ως γονείς σε θέση να ικανοποιήσουν τα όνειρα που πιθανόν να είχαν για εκείνα.

Αυτό το γενικευμένο κλίμα ανασφάλειας , το οποίο προκαλείται και επιτείνεται όχι μόνο από όσα γνωρίζουμε και βιώνουμε εξαιτίας της κρίσης, αλλά και από την αβεβαιότητα των όσων δεν γνωρίζουμε και όσων φανταζόμαστε ότι μπορεί να μας συμβούν, αποτελούν αφορμές ενός ευρύτερου προβληματισμού και ανατοποθέτησης όλων μας απέναντι στο νόημα της ζωής. Έως τώρα είχαμε την αίσθηση ότι ο ρους των αγαθών που ο πολιτισμός μας αφειδώλευτα μας προσέφερε, είχε χαράξει ορισμένους καλούς δρόμους  για την ζωή μας και για την ζωή των παιδιών μας. Έννοια-κλειδί για την προ-κρίσεως πορεία μας ήταν αυτή της αυτάρκειας. Ο καθένας είχε το πρόγραμμά του, την άνεσή του, την δυνατότητα να ανταποκριθεί, είτε χάρις στην εργασία του και τον κόπο του είτε χάρις στην ευκολία με την οποία μπορούσε να δανειστεί χρήματα , στις απαιτήσεις της εποχής, να εξασφαλίσει για τα παιδιά του ένα άνετο μέλλον, να έχει την πολυτέλεια των επιλογών τόσο για τον εαυτό του όσο και για εκείνα.

Ακόμη και καταστάσεις κρίσεων , όπως είναι κάποιο πρόβλημα υγείας ή οι συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια , μπορούσαν να βρουν τρόπους υπέρβασης και θεραπείας, χάρις στην άνεση που τα χρήματα έφερναν. Μάλιστα οι μεγαλύτεροι συνήθως είχαν καταφέρει να δώσουν στην γενιά μας σπίτια, ευκαιρίες για άνετη ζωή, την δυνατότητα υπέρβασης του κατοχικού συνδρόμου, που δεν έγκειτο μόνο στον φόβο της πείνας , αλλά και στον φόβο για την ελευθερία στην ζωή. Το ίδιο και η δική μας γενιά πορευόταν με την αίσθηση ότι όλα θα πήγαιναν ως είχαν και ότι θα μπορούσαμε να απολαμβάνουμε μία ζωή με άνεση, ταξίδια, αγαθά, διασκέδαση, δυνατότητες ικανοποίησης των επιθυμιών μας, χωρίς ιδιαίτερους υπαρξιακούς προβληματισμούς, καθώς διαθέταμε τον ελεύθερο χρόνο μας στην τηλεόραση, στο Διαδίκτυο  , στην βόλτα, στην απουσία ουσιαστικής επικοινωνίας και στον εγκλωβισμό στον εαυτό μας. Μάλιστα, έχοντας την δυνατότητα των αγαθών, θωρούσαμε ότι μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε στα παιδιά μας υποκατάστατα της δικής μας παρουσίας, μη αφιερώνοντας χρόνο σ’ αυτά και αφήνοντας ως παιδαγωγό την τηλεόραση ή τον υπολογιστή και, ταυτόχρονα προσφέροντάς τους, αντί της αγάπης, αγαθά που τα ξεγελούσαν.

Η κρίση όμως διέλυσε τις ψευδαισθήσεις . Αποκάλυψε τρία χαρακτηριστικά του κόσμου και του πολιτισμού, τα οποία δεν τα είχαμε συνειδητοποιήσει.

Το πρώτο είναι η ρευστότητα των αξιών, των θεσμών, του τρόπου λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας. Έχοντας αφεθεί σε έναν ατομοκεντρισμό, δηλαδή σε μία ζωή στη οποία κυριαρχούσε το «εγώ» μας, δεν είχαμε δει ότι όταν «μέτρο πάντων χρημάτων άνθρωπος» και μάλιστα, όχι ο συνάνθρωπος –πλησίον , αλλά ο εαυτός μας και μόνο, τότε δεν υπάρχουν στηρίγματα, δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στο υγιές και το άρρωστο, δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στα χαρίσματα των ανθρώπων. Στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα αυτό εκφράζεται με τους όρους «απαξίωση των θεσμών» και «αναξιοκρατία». Η ρευστότητα φανέρωσε ότι την ώρα της κρίσης δεν υπήρχαν τα στηρίγματα εκείνα, τα οποία θα μπορούσαν να κάνουν τους ανθρώπους να μην αποκαρδιωθούν, να βρούνε εναλλακτικές λύσεις όχι μόνο για την επιβίωσή τους , αλλά, κυρίως για το νόημα της ζωής τους. Όταν δεν υπάρχουν σταθερά σημεία αναφοράς δεν μπορεί να υπάρξει πίστη. Και η πίστη δεν έχει να κάνει μόνο με την θρησκευτικότητα του ανθρώπου. Έχει να κάνει με την αυτοεκτίμησή του, με την δυνατότητά του να πατήσει στα πόδια του, να μην αποκάμει στις δυσκολίες, να μπορεί να εφεύρει, να γεννήσει λύσεις, να παράγει  νέα δεδομένα, τα οποία θα τον διευκόλυναν να αντέξει. Η πίστη έρχεται μέσα από αξίες και τον τρόπο που κανείς έχει μεγαλώσει . Πρωτίστως όμως έρχεται όταν κάποιος έχει νόημα, φιλοσοφία ζωής και μπορεί να προσαρμόσει τις όποιες αλλαγές των καταστάσεων σ’ αυτό το νόημα, αντλώντας δύναμη, για να μπορέσει τελικά να μην  συντριβεί από την όποια δυσκολία.

Το δεύτερο είναι η βαθύτερη κρίση-έλλειψη παιδείας στη ζωή μας . Επαναπαυτήκαμε στην αίσθηση ότι την παιδεία την βρίσκει ο άνθρωπος στο σχολείο. Ότι παιδεία σημαίνει γνώσεις. Ότι παιδεία είναι τα προσόντα που μπορούν να εξασφαλίσουν στον καθέναν μας θέση στην αγορά εργασίας . Και αυτό θελήσαμε και ακόμη θέλουμε για τα παιδιά μας. Παιδεία όμως είναι κυρίως η δυνατότητα του καθενός μας να μπορεί να αναζητεί την ποιότητα στη ζωή του. Να μπορεί να την εκτιμήσει όταν τη βρει. Να μπορεί να την δημιουργήσει ο ίδιος, έχοντας έμπνευση και μεράκι. Έχοντας, αυτό που ονομάζουμε «έρωτα», όχι μόνο με την σχεσιακή του λογική με το άλλο φύλλο, αλλά κυρίως, μέσα από την δημιουργικότητα και την αγάπη για κάθε τί που μας δίνει γνήσια χαρά , γιατί μας κάνει να προσφέρουμε τον εαυτό μας ή, έστω , κάτι από αυτόν. Και για να έχουμε παιδεία δεν αρκούν οι γνώσεις. Χρειάζεται το κτίσιμο μιας ευαισθησίας απέναντι στην ασχήμια, χρειάζεται η άρνηση του κακού και της αμαρτίας γύρω μας, αλλά και εντός μας, και η ανάπτυξη του εαυτού μας σύμφωνα με τις δυνατότητές του. Η ποιότητα εξαρτάται από την αγάπη που έχουμε μέσα μας. Εξαρτάται από την αγάπη που μπορούμε να δείξουμε στους γύρω μας . Από το πόσο μπορούμε να μοιραστούμε αυτά που μας δόθηκαν ή αυτά που αποκτήσαμε. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται παιδεία, και θύραθεν και εκκλησιαστική, ασκητική, πνευματική. Η παιδεία δεν αποκτιέται μόνο στο σχολείο. Αποκτιέται χάρις στον κόπο του καθενός, ο οποίος δεν σταματά με την απόκτηση ενός τίτλου σπουδών, οποιαδήποτε βαθμίδας. Αποτελεί συγκερασμό εμπειριών, μόρφωσης, καλλιέργειας, ένταξης της ευαισθησίας στην υπηρεσία και τον τρόπο της αγάπης. Είναι αυτονόητο ότι η παιδεία δεν γνωρίζει ηλικίες, θέσεις, ιδιότητες, αλλά είναι πνευματική και δια βίου….

( συνεχίζεται)

Πηγή: « η αγάπη είναι απλή

μα θέλει κόπο»

Δρόμοι για την σύγχρονη οικογένεια…

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ

Τί από μας περνάει στους άλλους

Ας δούμε ποιά από τις αρετές μας μένει σε μας και ποιά περνάει στους άλλους. Το να νηστεύεις, να μην κοιμάσαι σε κρεβάτι, να καλλιεργείς την αγνότητα της ψυχής και τους σώματος, να έχεις σωφροσύνη, είναι πράγματα τα οποία ωφελούν εκείνους που τα κάνουν. Εκείνα όμως που από εμάς περνάνε στον πλησίον είναι η ελεημοσύνη, η διδασκαλία, η αγάπη. Και εδώ άκουσε τον Παύλο που λέει: «Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα , κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δε μ’ ωφελεί»

Ιωάννης ο Χρυσόστομος

«Ούτε θα ερωτηθώ για τους ασκητικούς μου αγώνες, τη νηστεία και τις μετάνοιές μου. Θα ερωτηθώ όμως αν έθρεψα τους πεινασμένους , αν επισκέφθηκα τους φυλακισμένους και τους αρρώστους, αν φιλοξένησα τον άγνωστο. Μ’ άλλα λόγια, πώς σχετίζομαι με τους συνανθρώπους μου. Μοιράστηκα όσα έχω; Ήμουν απλώς ένα άτομο στραμμένο στον εαυτό του; Ή ήμουν ένα αυθεντικό πρόσωπο, που έζησα σε κοινωνία με τους άλλους;»

Επίσκοπος Κάλλιστος Ware

Πηγή: «Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς»

Μια ανθολογία πατερικών κειμένων,

με παραθέματα σύγχρονων θεολόγων και

διδακτικές οδηγίες για το μαθητικό κοινό

Ελένη Κονδύλα

Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ

Β΄ΕΚΔΟΣΗ

Η αληθινή νηστεία

Ακόνισε το δρεπάνι σου, το οποίο έγινε άχρηστο με την πολυφαγία, ακόνισέ το μάλιστα με την νηστεία,  άρχισε την οδοιπορία που οδηγεί στον ουρανό, πιάσε τον στενό και ανώμαλο δρόμο και προχώρα. Πώς όμως θα μπορέσης και να πιάσης τον δρόμο και να προχωρήσης; «Με το να ταλαιπωρής και υποτάσσης το σώμα σου» ( Α’ Κορ. 9,27 ) ∙ γιατί όπου υπάρχη ανώμαλος δρόμος, μεγάλο εμπόδιο στο βάδισμα είναι η πολυσαρκία, που προέρχεται από την πολυφαγία.

Κατεύνασε τα κύματα των ατόπων επιθυμιών, απόκρουσε την ζάλη των πονηρών λογισμών, διάσωσε το σκάφος της ψυχής σου, δείξε μεγάλη εμπειρία και ήδη έχεις γίνει άριστος κυβερνήτης. Και όλων αυτών βάσις και διδάσκαλος θα είναι η νηστεία ∙ όταν όμως λέγω νηστεία, δεν εννοώ αυτή που κάνουν οι πολλοί άνθρωποι, αλλά την αληθινή νηστεία, όχι μόνο την αποχή από τα φαγητά, αλλά και την αποχή από τα αμαρτήματα∙ γιατί δεν αρκεί η φύσις της νηστείας να απομακρύνη από τα αμαρτήματα αυτούς που νηστεύουν, εάν δεν γίνεται όπως πρέπει. «Διότι και ο αθλητής», λέγει, «δεν στεφανώνεται, εάν δεν αγωνισθή σύμφωνα με τους νόμους της αθλήσεως» ( Β΄ Τιμ. 2,6 ) . Για να μη χάσουμε τον στέφανο της νηστείας, αν και έχουμε υπομείνει τους κόπους της, ας μάθουμε πώς και με ποιόν τρόπο πρέπει να την εξασκούμε. Γιατί και ο Φαρισαίος εκείνος νήστευσε ( Λουκ. 18, 12-16 ) , αλλά μετά την νηστεία εκείνη κατέβηκε από τον ναό έρημος και κενός από τους καρπούς της νηστείας . Ο τελώνης πάλι δεν νήστευσε, και όμως αυτός που δεν νήστευσε ξεπέρασε στην  αρετή αυτόν που νήστευσε, για να μάθης ότι δεν υπάρχει καμμία ωφέλεια από την νηστεία, αν δεν την συνοδεύουν και όλα τα άλλα.

Από το βιβλίο: «ΜΕΤΑΝΟΙΑ , ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΙΣ, ΝΗΣΤΕΙΑ, ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Χρυσοστομικός Άμβων

ΣΤ΄»

2η Έκδοσις

( Επηυξημένη και βελτιωμένη)

Έκδοσις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου

Νέα Σκήτη Αγ. Όρους

2008

Στον «ερευνητή της αλήθειας» για το Άγιο Πνεύμα.

Η Εκκλησία διδάσκει ότι υπάρχει ένα Άγιο Πνεύμα, το οποίο είναι Θεός  εκ Θεού, Γλυκύς εκ Γλυκύτητος , Αθάνατος εξ Αθανασίας, Φως εκ Φωτός , Ζωή από τη Ζωή. Εσείς όμως θα θέλατε οι άνθρωποι να ζουν κατά το πνεύμα της εποχής. Αλλά το πνεύμα της εποχής είναι το πνεύμα που αλλάζει, όπως ο περαστικός άνεμος. Με τη διαφορά ότι ο συνηθισμένος άνεμος ξεριζώνει και καταστρέφει τα δένδρα, ενώ ο άνεμος του πνεύματος της εποχής ξεριζώνει και καταστρέφει τις ψυχές. Αν οι άνθρωποι ακολουθούσαν μόνο το πνεύμα της εποχής θα επέστρεφαν από εκεί που ξεκίνησαν , όπως λέει και το ανέκδοτο με τον σιδηρουργό.

Κάποιος σιδηρουργός έστειλε τον γιο του να γυρίσει όλο τον κόσμο ψάχνοντας για μία καλύτερη και ελαφρότερη εργασία από αυτή του σιδηρουργού, έτσι ώστε να μπορεί να συντηρήσει τον γιο του όταν γεράσει και τον ίδιο που ήδη άρχισε να γερνά. Πριν τον αποχωρισμό λέει ο σιδηρουργός στον γιό του: «Να τηρείς έναν βασικό κανόνα που προτείνουν οι ταξιδιώτες : δέσου με τον άνεμο». Υπάκουσε ο γιος τον Πατέρα , έφυγε για το ταξίδι του στον κόσμο και πήγαινε ακολουθώντας συνεχώς την κατεύθυνση του ανέμου, ώσπου μια μέρα βρέθηκε έξω από το σιδηρουργείο του πατέρα του . Ξαφνιάστηκε ο πατέρας και ο γιος του λέει: «Μην ξαφνιάζεσαι, η συμβουλή σου μ’ έφερε πίσω! Αφουγκραζόμουν προσεκτικά ποιος άνεμος φυσά και δενόμουν μαζί του όπως μου είπες»! Απογοητευμένος ο σιδηρουργός λέει στον γιο του: «Μείνε εδώ και από εδώ και στο εξής δέσου μαζί μου όπως και εγώ δέθηκα με τους γονείς μου».

Έτσι γίνεται και με τα πνεύματα ή τους ανέμους των εποχών. Παραδιδόμενοι σ’ αυτούς τους ανέμους αβίαστα οι λαοί της Ευρώπης επιστρέφουν στην ασέβεια , από την  οποία ξεκίνησαν πριν γνωρίσουν τον χριστιανικό διαφωτισμό. Όσο γνώριζαν για το Άγιο Πνεύμα του Θεού και το αναζητούσαν και το δέχονταν ως μοναδικό πήγαιναν μπροστά. Αλλά από τότε που άρχισαν φυγόπονα να δένονται με το εκάστοτε πνεύμα της εποχής, γύρισαν προς τα πίσω.

Ο Χριστός είπε: «ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ» ( Ιωάν. 15, 26 ) . Το Πνεύμα του Θεού, δηλαδή το Πνεύμα που παρηγορεί, το Πνεύμα που δίνει γαλήνη. Γιατί , αν δεν φέρνει γαλήνη αλλά ανησυχία και πικρία τότε δεν είναι εκ Θεού.

Το Πνεύμα του Θεού είναι εκείνο το Πνεύμα που στέλνει ο Χριστός. Το Πνεύμα του Θεού λοιπόν, δεν μπορεί να το στείλει κάποιος εχθρός του Θεού, κάποιος δαίμονας ή άθεος και σκοτεινός άνθρωπος. Αλλά το Πνεύμα του Θεού μπορεί να μας στείλει ο Φίλος, ο Συγγενής, Αυτός που μας αγαπά. Και Αυτός είναι ο Χριστός.

Το Πνεύμα του Θεού είναι το Πνεύμα της Αληθείας, το οποίο εκ του Πατρός εκπορεύεται. Αυτό το Πνεύμα , δηλαδή το Πνεύμα του Πατρός, είναι και Πνεύμα του Υιού, γονικό και ως εκ τούτου στοργικό και χαρούμενο. Από αυτό μπορούμε να αναγνωρίσουμε το Πνεύμα της Αληθείας.

Επίσης το Πνεύμα του Θεού μαρτυρεί για τον Χριστό, μιλά για τον Χριστό αποδεικνύοντας ότι Αυτός είναι ο Υιός του Θεού και Σωτήρας του κόσμου. Κάθε πρόσκαιρο πνεύμα κάποιας εποχής το οποίο ξεσηκώνεται ενάντια στον Χριστό, αντιτίθεται στον Χριστό, δεν είναι εκ Θεού, δεν είναι από την Αλήθεια και δεν είναι προς ωφέλεια.

Έτσι λοιπόν συνταξιδιώτες μου, κάτω από τον ήλιο και τ’ αστέρια πρέπει να γνωρίζετε ότι υποχρέωση του άνθρωπου δεν είναι να ακολουθεί το πνεύμα της εποχής αλλά η εποχή να ακολουθεί το Πνεύμα του Θεού, το Άγιο, το Αιώνιο, το Αναλλοίωτο.

Αληθώς Πνεύμα Θεού εμφανίσθηκε!

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ

κεφ. ιθ΄ ( 19 )

Στιχ: 1-10. Ο Ζακχαίος σώζεται.

1 Και  εἰσελθὼν διήρχετο τὴν ῾Ιεριχώ·

2 καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος,

3 καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν ᾿Ιησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν.

4 καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι.

5 καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ ᾿Ιησοῦς εἶδεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι.

6 καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων.

7 καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι.

8 σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν.

 9 εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς ᾿Αβραάμ ἐστιν.

10 ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

Σύντομη ερμηνεία

1 Έπειτα από λίγο ο Ιησούς μπήκε στην Ιεριχώ , και περνούσε μέσα από την πόλη.

2 Εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος που ονομαζόταν Ζακχαίος. Αυτός ήταν αρχιτελώνης και πολύ πλούσιος.

3 Και προσπαθούσε να δει τον Ιησού ποιός είναι, αλλά δεν μπορούσε . Διότι υπήρχε μεγάλη συρροή λαού, και αυτός ήταν κοντός στο ανάστημα και σκεπαζόταν από το πλήθος.

4 Έτρεξε λοιπόν μπροστά από το πλήθος που συνόδευε τον Ιησού και ανέβηκε σαν να ήταν  μικρό παιδί σε μια συκομουριά για να τον δει, διότι από το δρόμο εκείνο στον οποίο βρισκόταν το δέντρο αυτό θα περνούσε ο Ιησούς.

5 Αμέσως μόλις έφθασε ο Ιησούς στοπ σημείο εκείνο, σήκωσε τα μάτια του και τον είδε∙ και χωρίς να τον γνωρίζει από παλαιότερα τον φώναξε με το όνομά του και του είπε: Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα , διότι σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου, σύμφωνα με τη θεία βουλή που προετοιμάζει τη σωτηρία σου.

6 Τότε ο Ζακχαίος κατέβηκε γρήγορα και τον υποδέχθηκε στο σπίτι του με χαρά.

7 Όλοι όμως , όταν είδαν ότι ο Ιησούς προτίμησε το σπίτι του Ζακχαίου, μουρμούριζαν μεταξύ τους με αγανάκτηση και σχολίαζαν περιφρονητικά τον Ιησού λέγοντας ότι μπήκε να μείνει και να αναπαυθεί στο σπίτι ενός αμαρτωλού ανθρώπου.

8 Ο Ζακχαίος όμως στάθηκε μπροστά στον Κύριο και του είπε: Ιδού, Κύριε, τα μισά από τα υπάρχοντά μου τα δίνω ελεημοσύνη στους φτωχούς, κι αν τυχόν ως τελώνης μεταχειρίστηκα συκοφαντίες, ψεύτικες καταγγελίες και αναφορές για να αδικήσω κάποιον σε κάτι, του το γυρίζω πίσω τετραπλάσιο.

9 Τότε ο Ιησούς στράφηκε προς αυτόν και είπε: Σήμερα με την επίσκεψή μου στο σπίτι αυτό ήλθε η σωτηρία τόσο στον οικοδεσπότη όσο και στους δικούς του. Και έπρεπε να σωθεί ο αρχιτελώνης αυτός , διότι κι αυτός είναι γιος και απόγονος του Αβραάμ, όπως κι εσείς  που διαμαρτύρεσθε. Και σ’ αυτόν λοιπόν έδωσε ο Θεός την υπόσχεση της σωτηρίας.

10 Έπρεπε λοιπόν να συντελέσω στη σωτηρία αυτή του Ζακχαίου, διότι ο υιός του ανθρώπου ήλθε από τον ουρανό στη γη για ν’ αναζητήσει και να σώσει όλη την ανθρωπότητα , που σαν χαμένο πρόβατο κινδύνευε να πεθάνει μέσα στην αμαρτία.

Πηγή: «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Η βροχή πέφτει για όλους

Ας μη γίνουμε ,αδελφοί, κακοί διαχειριστές των αγαθών που μας δόθηκαν. Ας μην κοπιάζουμε για να θησαυρίζουμε και ν’ αποταμιεύσουμε, ενώ άλλοι υποφέρουν από την πείνα. Ας μιμηθούμε τον ανώτατο και κορυφαίο νόμο του Θεού, που στέλνει τη βροχή σε δικαίους και αδίκους και ανατέλλει τον ήλιο επίσης για όλους. Αυτός έκανε τη γη ευρύχωρη για όλα τα χερσαία ζώα, δημιούργησε πηγές , ποτάμια, δάση, αέρα για τα φτερωτά και νερά για τα υδρόβια, και έδωσε σ’ όλα τα όντα άφθονα τα απαραίτητα για τη ζωή τους στοιχεία, χωρίς να τα περιορίζει καμιά εξουσία, χωρίς να τα καθορίζει κανένας γραπτός νόμος, χωρίς να τα εμποδίζουν σύνορα. Και αυτά τα στοιχεία τα παρέδωσε κοινά και πλούσια, χωρίς διάκριση ή περικοπή, τιμώντας την ομοιότητα της φύσεως με την  ισότητα της δωρεάς και δείχνοντας τον πλούτο της αγαθότητός Του.

Οι άνθρωποι όμως, αφότου έβγαλαν από τη γη το χρυσάφι, το ασήμι και τα πολύτιμα πετράδια και  αφότου έφτιαξαν ρούχα μαλακά και περιττά και αφότου απέκτησαν άλλα παρόμοια πράγματα, που αποτελούν αιτίες πολέμων και επαναστάσεων και τυραννικών καθεστώτων, κυριεύθηκαν από παράλογη υπεροψία. Έτσι, δεν δείχνουν ευσπλαχνία στους δυστυχισμένους συνανθρώπους τους και δεν θέλουν ούτε με τα περίσσια τους να δώσουν στους άλλους τα αναγκαία. Τι βαναυσότητα! Τι σκληρότητα! Δεν σκέφτονται ,αν όχι τίποτ’ άλλο πως η φτώχεια και ο πλούτος , η ελευθερία και η δουλεία και τ’ άλλα παρόμοια εμφανίστηκαν στο ανθρώπινο γένος μετά την πτώση των πρωτοπλάστων, σαν αρρώστιες που εκδηλώνονται μαζί με την κακία και που είναι δικές της επινοήσεις. Αρχικά όμως δεν έγιναν έτσι τα πράγματα, λέει η Γραφή∙ αλλά Εκείνος που έπλασε εξαρχής τον άνθρωπο τον άφησε ελεύθερο , αυτεξούσιο- συγκρατημένο μόνο από το νόμο της εντολής-και πλούσιο μέσα στον παράδεισο της τρυφής. Αυτή την ελευθερία και αυτόν τον πλούτο θέλησε να χαρίσει- και χάρισε- ο Θεός μέσω του πρώτου ανθρώπου, και στο υπόλοιπο ανθρώπινο γένος. Ελευθερία και πλούτος ήταν μόνο η τήρηση της εντολής. Φτώχεια αληθινή και δουλεία ήταν η παράβασή της.

Μετά την παράβαση λοιπόν εμφανίστηκαν οι φθόνοι και οι φιλονικίες και η τυραννία του διαβόλου, που παρασύρει πάντα με τη λαιμαργία της ηδονής και ξεσηκώνει τους πιο τολμηρούς ενάντια στους πιο αδύνατους. Μετά την παράβαση , το ανθρώπινο γένος χωρίστηκε σε διάφορες φυλές με διάφορα ονόματα και η πλεονεξία κατακερμάτισε την ευγένεια της φύσεως, αφού πήρε και τον νόμο βοηθό της.

Εσύ όμως να κοιτάς την αρχική ενότητα και ισότητα, όχι την τελική διαίρεση∙ όχι τον νόμο που επικράτησε , αλλά τον νόμο του Δημιουργού. Βοήθησε, όσο μπορείς, τη φύση, τίμησε την πρότερη ελευθερία, δείξε σεβασμό στον εαυτό σου, συγκάλυψε την ατιμία του γένους σου, παραστάσου στην αρρώστια, σύντρεξε στην ανάγκη.

Να παρηγορεί ο γερός τον άρρωστο, ο πλούσιος τον φτωχό, ο όρθιος τον πεσμένο, ο χαρούμενος τον λυπημένο, ο ευτυχισμένος τον δυστυχισμένο.

Δώσε κάτι στο Θεό ως δώρο ευχαριστήριο, για το ότι είσαι ένας απ’  αυτούς που μπορούν να ευεργετούν και όχι απ’ αυτούς που έχουν ανάγκη να ευεργετούνται , για το ότι δεν περιμένεις εσύ βοήθεια από τα χέρια άλλων, αλλ’ από τα δικά σου χέρια περιμένουν άλλοι βοήθεια.

Πλούτισε όχι μόνο σε περιουσία , μα και σε ευσέβεια, όχι μόνο σε χρυσάφι, μα και σε αρετή, ή καλύτερα, μόνο σε αρετή.

Γίνε πιο τίμιος από τον πλησίον με την επίδειξη περισσότερης καλοσύνης. Γίνε Θεός για τον δυστυχισμένο με τη μίμηση της ευσπλαχνίας του Θεού.

Πηγή: «ΕΤΣΙ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!»

Ο Ιησούς και οι Άγιοι μιλούν για τους δανειστές ,

τους τόκους, τις τράπεζες, τη φτώχεια,

τους ανάξιους ηγέτες και το «κούρεμα» του χρέους.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΙΖΟΥΛΗΣ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ