…και η άλλη ματιά

Τα χρόνια που άρχισε να βασιλεύη η αθεϊα στην χώρα του Ιλλυρικού ο παμπόνηρος δυνάστης ήθελε να φαίνεται η γραμμή της πλεύσεώς του. ΄Εφτιαξε έτσι το Κίνημα, να φαίνεται ότι προέρχεται από τον λαό και όχι από την εξουσία. Αφού μέθυσε τον λαό με το κρασί της άρνησης του Θεού, ο λαός- τύφλα όπως ήταν- άρχισε μόνος του να καταστρέφη τα σημεία της πίστεως.
Σ’ ένα χωριό – όπως μου διηγείται ο βορειοηπειρώτης Βασίλης- το σχολείο ήτανε δίπλα στην εκκλησία. Ο δάσκαλος Έλληνας.
- Μέρες μας δίδασκε πόσο καλύτερα θα είμαστε χωρίς θρησκεία, χωρίς Χριστό και Εκκλησία. Τα «μη» της Εκκλησίας μας κάνουν τη ζωή βασανισμένη. Ήτανε τόσο πειστικός, που κάποια μέρα μπουκάραμε όλοι μαζί στην εκκλησία. Ξεκρεμάσαμε τις εικόνες και τις πετάξαμε στο φορτηγό σαν άχρηστες αποσκευές. Όλα ήτανε τόσο καλά προμελετημένα , που δεν ξεύραμε τι κάνουμε. Προσωπικά ξεκρέμασα την εικόνα του Χριστού από το δεσποτικό και την πέταξα στο φορτηγό του κράτους. Όλα γίνονταν με τόσο γρήγορους ρυθμούς , σαν να μετακόμιζε ο ίδιος ο Θεός από την χώρα μας για άλλους τόπους. Την ώρα που άπλωσα τα χέρια μου να ξεκρεμάσω την εικόνα, τα μάτια μου διασταυρωθήκανε με του Χριστού τα μάτια. Ένιωσα παραπονιάρικα να με κοιτάζη, σαν να μου έλεγε : «Τί σου έκανα και με σφαλιαρίζεις;». Αλλά εγώ είπα καθ’ εαυτόν: «θέλεις-δεν θέλεις θα φύγης από την ζωή μου. Είναι εντολή του κράτους να εξαφανιστής από την Αλβανία».
Διάβηκαν τα χρόνια, έκανα οικογένεια. Όταν γεννήθηκε η Ευαγγελία μου, ευθύς ως την κοίταξα στα μάτια, είπα: «Γνώριμη μου είναι αυτή η ματιά. Που την είδα; που την απάντησα; Δεν θυμάμαι». Αργότερα που η Ευαγγελία φάνηκε αδικημένη από την φύση, την πήγα σε μια γιαγιά που έκανε γιατροσόφια. Όταν μου είπε «Αυτή είναι οργή Θεού∙ δεν θεραπεύεται», θυμήθηκα την ματιά του Χριστού στο δεσποτικό του χωριού μου και ανάπαυση από τότε δεν βρίσκω. Ντρέπομαι να κοιτάξω τα παραπονιάρικα μάτια του παιδιού μου. Αισθάνομαι σαν να μου λέγη: «Εσύ, πατέρα, έφαγες τα άγουρα σταφύλια μια φορά και σ’ εμένα έμειναν τα δόντια μουδιασμένα για πάντα»

Αυτά είναι τα «βρεθίκια», τα κέρδη του πνευματικού από την εξομολόγηση.



Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»
Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010
Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος

Η διπλή ζωή

ΗΡΘΕ ΣΗΜΕΡΑ να μιλήσουμε μία βασανισμένη κυρία. Μου άνοιξε την καρδιά της : «Πάτερ, ο άνδρας μου, παρότι 75 χρονών, κάνει διπλή ζωή. Μέσα από τη σχολή Γιόγκα που είχε μπλέξει, πριν από δέκα χρόνια, γνώρισε μια γυναίκα. Ήταν ελεύθερη και ανέπτυξαν σχέση. Με συμβουλεύουν να τον χωρίσω, αλλά πώς θα ζήσω; Εγώ πάντα ζούσα στο σπίτι για να φροντίζω τα παιδιά μας και τώρα τα εγγόνια μας». «Ακούστε, καλή μου κυρία», της είπα, «ξέρετε όλοι μας σήμερα, και κυρίως εμείς οι χριστιανοί, κάνουμε διπλή ζωή. Θέλουμε να τα έχουμε καλά και με την γη και με τον ουρανό. Θέλουμε να μας αγαπάει ο κόσμος κι ο Θεός. Η μισή καρδιά μας είναι στον Χριστό και η άλλη μισή βιδωμένη στα γήινα αγαθά. Ο Χριστός λέγει καθαρά πως δεν μπορείς να λατρεύεις δυο κυρίους , και τον Θεό και τον Μαμωνά, αλλά και πως η φιλία του κόσμου είναι έχθρα προς τον Θεό. Ενώ ο θείος Παύλος υπογραμμίζει πως αν φρόντιζε να αρέσει στους ανθρώπους δεν θα ήταν φίλος του Χριστού. Διάβαζα για τους νεομάρτυρες της Ρωσίας. Κάποτε σε ένα μοναστήρι, επί αθεϊστικού καθεστώτος, έγδυσαν όλους τους μοναχούς και τους πέταξαν δεμένους σε ένα μεγάλο δωμάτιο με αρουραίους˙ μετά από δύο ημέρες είχαν μείνει τα κόκκαλά τους και οι φαγωμένες σάρκες! Έλεγε κάποιος σοφός γεροντάκος πως «σαν δεν υπήρχαν οι κακοί, δεν θα αγίαζαν οι καλοί». Κοντά σε σκληρούς ανθρώπους μαθαίνεις την ταπείνωση, την αγάπη, την συγχωρητικότητα την προσευχή, την κοινωνία με τον Θεό˙ μαθαίνεις να κουρνιάζεις στον Χριστό για να προστατευτείς.
Έφυγε ξελαφρωμένη εκείνη η δυστυχισμένη γυναίκα , με τη ευλογία του περιτραχηλίου βαθιά στην καρδιά της.



30 Οκτωβρίου 2010


Από το βιβλίο: «εκπλήξεις χάριτος
Σύγχρονοι ήρωες του πνεύματος»
ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΘΗΝΑ 2010

Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής

Οι διαθήκες του στάρετς
Α) Διαθήκη προς όλους

«Πολυαγαπημένα πνευματικά μου τέκνα,
Ο δρόμος της ζωής μου πλησιάζει στο τέλος του. Σύντομα ο θάνατος θα με χωρίσει από σας. Σας αφήνω σαν κληρονομιά τη διαθήκη μου, ώστε να μη ξεχνάτε τους λόγους μου.
Να ενθυμείσθε πάντοτε τον κύριο σκοπό της ζωή σας που είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Έχετε φόβο Θεού, φυλάξτε την καθαρότητα ,ψυχική και σωματική. Με φόβο, ταπείνωση και ευλάβεια υποκλιθείτε ενώπιον του θείου μεγαλείου. Να αποφεύγετε την ατιμία και να επιδιώκετε την ευσέβεια.
Προσπαθήστε να μένετε πάντοτε στους ασκητικούς κόπους, τη νηστεία, την αγρυπνία, στην αδιάλειπτη προσευχή. Να φοβάστε την αργία και να προσπαθείτε να τηρήσετε όλες τις εντολές του Θεού.
Από τη δική σας ευσέβεια θα αγάλλεται το πνεύμα μου. Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να γνωρίζω ότι τα πνευματικά μου παιδιά ακολουθούν την αλήθεια και την ευσέβεια.
Φροντίστε για τη σωτηρία σας, αγαπημένα μου παιδιά. Να είσθε καλοί και σπλαχνικοί. Μη κάνετε σε κανέναν κάτι το οποίο δεν θα θέλατε για τον εαυτό σας. Να θυμάσθε: τη δική μας σωτηρία την οικοδομούμε μόνο εκεί όπου δεν ανατρέπουμε την ευτυχία των άλλων. Το πολυτιμότερο για τον άνθρωπο είναι η ψυχή και πρέπει ο άνθρωπος να σέβεται την ψυχή του ως εικόνα του Θεού. Να δοξάζουμε τον Θεό σημαίνει να μην κατακρίνουμε τον πλησίον. Αν ζητάς βοήθεια από τον Θεό, τότε κι εσύ ο ίδιος βοήθησε τον πλησίον. Αν ζητάς συγχώρηση αμαρτιών, εσύ πρώτα συγχώρησε τον πλησίον σου.
Να έχετε ειρήνη και αγάπη μεταξύ σας, ώστε να κατοικήσει ο Χριστός στην καρδιά σας, αλλά η αγάπη πρέπει να είναι αληθινή, να ζητά τη σωτηρία του πλησίον. Να μην έχει σχέση με την κολακεία. Με πνεύμα πραότητος και αγάπης να βοηθείτε ο ένας τον άλλο, για να ελευθερωθείτε από την αμαρτία, αλλά φυλαχθείτε από το να κρίνετε και να ελέγχετε τον άλλο με τραχύτητα. Να μην είσθε εσείς τραχείς και κόλακες, αλλά εκ μέρους των άλλων να δέχεσθε με χαρά την αυστηρότητα, την τραχύτητα και τις προσβολές. Να απομακρύνετε κάθε κολακεία και ανθρωπαρέσκεια. Κάμετε απεριόριστη υπομονή και συγχωρείτε άπειρες φορές. Μην απελπίζεσθε, μη γογγύζετε και για όλα να ευχαριστείτε τον Θεό. Η υπομονή με μακροθυμία στις θλίψεις και τις ασθένειες, η τρυφερή φροντίδα των αρρώστων είναι ανώτερα από τις νηστείες και τις προσευχές και για όλα αυτά λαμβάνει κανείς μισθό από τον Κύριο .
Μην αγαπάτε τις μάταιες τιμές και δόξες, αγαπήστε την ταπείνωση και την πραότητα. Η ταπείνωση και η αγάπη αφανίζουν από την ψυχή και το σώμα όλα τα αμαρτωλά πάθη και ελκύουν τη Χάρη του Θεού. Σ’ αυτό συγκεφαλαιώνεται η σωτηρία.
Πάνω απ’ όλα φοβηθείτε και θυμηθείτε την ώρα του θανάτου και τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού!
Όταν βρίσκεσθε σε θλίψεις ή πειρασμούς , να διαβάζετε τον Κανόνα εις τον γλυκύτατον Ιησού Χριστό, τον Ακάθιστο Ύμνο και τον Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία, το «Πολλοίς συνεχόμενοις πειρασμοίς». Για να φωτισθεί η ψυχή σας και για να ανοίξουν οι πνευματικοί σας οφθαλμοί, να διαβάζετε με προσοχή το 17ο κάθισμα του Ψαλτηρίου.
Μην αφήνετε ούτε μέρα , χωρίς να κάμετε τον Κανόνα σας στη Θεοτόκο, δηλαδή 150 φορές το «Θεοτόκε Παρθένε». Μη λησμονείτε να ασπάζεσθε το Σταυρό σας πρωί και βράδυ, για να φωτισθεί η ψυχή σας με τις ακτίνες της Χάριτος.
Αγαπήστε το Ευαγγέλιο. Διαβάζετέ το συχνά. Σ’ αυτό είναι όλα γραμμένα με γλυκύτητα για την καρδιά και με σωτήριο τρόπο για την ψυχή . Ιδιαίτερα διαβάζετε συχνά την επί του Όρους Ομιλία (Ματθ. 5, 1-12 ) , το 15ο Κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου περί αγάπης και την Επιστολή του απόστολου Παύλου προς Ρωμαίους , όπου υποδεικνύεται πώς πρέπει να ζει ο χριστιανός…

Αγαπήστε την απλότητα, μην πλέκεσθε στις πανουργίες του Σατανά. Η εσωτερική χαρά έρχεται μέσω της απλότητος, ενώ η υψηλοφροσύνη οδηγεί στην ολιγοπιστία και την απιστία και εκτρέπει από την οδό της σωτηρίας. Μη φέρεσθε με πονηρία. Αν σας ρωτήσουν «είσαι πιστός»; Ευθέως απαντήστε : «Ναι είμαι πιστός». Μην αρνηθείτε τον Κύριο ,μην ενδώσετε στην πονηρία.

Ακόμη μια φορά σας υπενθυμίζω, αγαπημένοι μου: δεν υπάρχει σωτηρία για όποιον μένει αμετανόητος στη ζωή αυτή, αλλά η αληθινή μετάνοια συγκεφαλαιώνεται στην κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη και τα ελαττώματα, στη διόρθωση της αμαρτωλής ζωής. Η μηχανική απαρίθμηση των αμαρτιών στην εξομολόγηση δεν σώζει την ψυχή. Αυτό είναι βδέλυγμα ενώπιον του Θεού και βεβήλωση του μυστηρίου της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Να κοινωνείτε συχνότερα των Αχράντων Μυστηρίων . Να θυμάσθε ότι η προσπάθειά σας για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, η αγάπη σας στον Σωτήρα και στη Θεοτόκο, στους ουρανοπολίτες αγίους, αλλά και στους πλησίον σας και στους εχθρούς σας, η ταπείνωση και η υπακοή σας στο θέλημα του Θεού, δίνουν στο πνεύμα μου ανέκφραστη χαρά.
Ο τελευταίος μου λόγος προς εσάς είναι αίτηση για προσευχή. Να με ενθυμείσθε και να προσεύχεσθε για μένα , ώστε ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή μου στα σκηνώματά Του. Αλλά η προσευχή σας πρέπει να αποπνέει ελπίδα. Χωρίς ελπίδα η προσευχή είναι αμαρτωλή.
Σας παρακαλώ και σας ικετεύω να μην εγκαταλείψετε την ανάγνωση του Ψαλτηρίου. Με επιμέλεια να προσεύχεσθε ο ένας για τον άλλο, για τους συγγενείς, για όλους τους γνωστούς, για όλο τον κόσμο, για τους κεκοιμημένους που διψούν για τις προσευχές μας. Αυτό είναι μεγάλη βοήθεια για τις ψυχές τους.
Δίνετε ελεημοσύνη. Μνημονεύετε υπέρ αναπαύσεως του αειμνήστου προθιερέως Ιωάννου Σέργκιεφ, της Μακαρίας Ξένης και των πνευματικών μου πατέρων: του επισκόπου Βενιαμίν, του αρχιμανδρίτου Ιλαρίωνος , του ηγουμένου Αλεξίου, του ιερέως Ιωάννου που με βάπτισε, των γονέων και συγγενών μου…
Ζήστε ειρηνικά, υπομείνατε μετά χαράς τις θλίψεις και τις ασθένειες και φυλάξτε ό,τι ακούσατε από μένα.
Σας παραδίδω, αγαπημένα μου πνευματικά παιδιά, σ’ Εκείνην η Οποία απ’ αιώνος προορίσθηκε να γίνει Μητέρα του Παμπόθητου Λυτρωτή των ανθρώπων από την αιχμαλωσία του Άδη, στην Υπεραγία Δέσποινα Παρθένο και Θεοτόκο. Αυτή θα είναι η Ηγουμένη και Προστάτις σας απ’ όλα τα βέλη των ορατών και αοράτων εχθρών».


Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

Η ισότητα

Η ΙΣΟΤΗΤΑ είναι δαιμονική κατάσταση. Όταν ο Εωσφόρος πήγε να γίνει ίσος με τον Θεό, έγινε διάβολος. Όταν ο Θ. θέλησε να γίνει ίσος και όμοιος με μένα, μαράζωσε, ζήλεψε και στο τέλος μπήκε μέσα του ο φθόνος. Έτσι ο αρχικός θαυμασμός μετετράπη σε επιθετικότητα. Δεν μπόρεσε να μου μοιάσει κι έτσι έπαθε κατάθλιψη, γιατί πληγώθηκε ο εγωισμός του και άρχισε να με βρίζει. Αν ήταν ταπεινός , θα αποδεχόταν τον εαυτό του και θα προσπαθούσε να αξιοποιήσει τα δικά του προσόντα, για να πετύχει με τη χάρη του Θεού την προσωπική του τελείωση.

Για τον κάθε άνθρωπο υπήρχε ένας προσωπικός δρόμος σωτηρίας. Η γυναίκα που θέλησε να γίνει ίση με τον άντρα , μέσα από τα φεμινιστικά συστήματα, έφαγε μεγάλο στραπάτσο. Στην εποχή μας θρηνούμε διαλυμένες οικογένειες , παράνομες σχέσεις, απογοητεύσεις και ερωτικά δράματα. Όλα αυτά είναι καρποί της ισότητας των δύο φύλων, την οποία κήρυξαν πριν από δύο δεκαετίες κάποιοι πολιτικοί «άρχοντες» και «μαϊντανοί» .


Από το βιβλίο: «ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
Από το χάος στο φως
Στα ίχνη ενός σπουδαίου ανθρώπου του Θεού»
ΑΘΗΝΑ 2012

Κατανόηση, η γνωσιώτερη μορφή αγάπης

Η ακόλουθη διήγηση ,παραβολικά δοσμένη, μας προτρέπει προς τούτο.

“Κάποιος ασκητής επήγε και κατοίκησε στην έρημο μακρυά, για να βρη ησυχία και να προσπαθούσε να νιώσει την αγάπη του Θεού.
Μια ημέρα εκεί που προσευχόταν , ένα ποντικάκι ξεπρόβαλε από μια τρύπα του βράχου και άρχισε να ψάχνει γύρω-γύρω για τροφή. Τελικά, ανέβηκε επάνω στο πέλμα του ασκητού και τον κύτταζε με τα μικρά ματάκια του.
Εκείνος ενοχλήθηκε, αλλά δεν σταμάτησε την προσευχή του.
Τελικά, μια που δεν έφευγε, του λέει θυμωμένος:
- Γιατί με ενοχλείς, ποντίκι, και με διακόπτεις από την προσευχή μου;
Κι εκείνο – ω του θαύματος!- μίλησε με ανθρώπινη φωνή και του είπε:
- Πεινώ!
Αυθόρμητα ο ασκητής απάντησε παρατρέχοντας το παράδοξο του πράγματος:
- Και γιατί δεν ψάχνεις για τροφή;
- Δεν υπάρχει! Εσύ πρέπει να μου δώσεις! Και αν δεν ενδιαφερθείς να ικανοποιήσεις την ανάγκη μου, δεν θα χεις πρόσβαση στον Θεό, δεν θα νοιώσεις και συ την αγάπη Του!
Τότε ο ασκητής κατάλαβε πως αυτό το θαυμαστό γεγονός ήταν μήνυμα του Θεού, και έμεινε σκεφτικός…
Ίσως κι εμάς να μας ενοχλεί κάποιος άνθρωπος που ζει κοντά μας , όπως το ποντικάκι τον ασκητή. Κι άλλοτε μ’ ένα βλέμμα , ή με σιωπηλά δάκρυα , ή ακόμη και μ’ ένα ξέσπασμα , να στέλνει το μήνυμα “Πεινώ!”
Για ψωμί; Ίσως… Κυρίως όμως η ανθρώπινη ψυχή πεινά για αδελφικό ενδιαφέρον, για παρηγοριά, για ενθάρρυνση και γενικά για κατανόηση.

Αν αδιαφορήσουμε και δεν προσπαθήσουμε να ικανοποιήσουμε αυτή την “πείνα” με τον αγιασμένο, ειλικρινή και ανιδιοτελή τρόπο που θέλει ο Χριστός, ας μην περιμένουμε καρπούς Χάριτος στην προσευχή μας και γενικώτερα στη ζωή μας. Ας μην περιμένουμε…


Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα
ΔΩΡΙΔΑ 2009
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

Το γρήγορο των φθαρτών και το βάλτωμα των αφθάρτων

ΣΗΜΕΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΦΘΑΡΤΑ τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τα άφθαρτα κόλλησαν. Τα αυτοκίνητα τρέχουν, οι λογισμοί καλπάζουν, οι γνώσεις αυξάνουν, τα κομπιούτερ αναβαθμίζονται, οι ανθρώπινες σχέσεις γρήγορα μπαγιατεύουν, τα ρούχα ταχέως φθείρονται, οι πολυκατοικίες γρήγορα χτίζονται …αλλά η αγάπη πάτωσε …δεν τρέχει, δεν κυλά γρήγορα στις φλέβες μας …το αίμα μας όμως τρέχει έντονα μέσα μας και τα νεύρα εκρήγνυνται. Όντως αλλοπρόσαλλη η εποχή μας. Ποιος τρέχει σπρωγμένος από τον πόθο για θυσία στον πάσχοντα συνάνθρωπο; Ποιος βιάζεται να δημιουργήσει για να ξεκουράσει; Ποιος λαχταρά να ομορφύνει για να αναπαύσει; Τρέχουμε για να χτυπάμε αέρα και δεν τρέχουμε για να αγκαλιάσουμε ανθρώπινες καρδιές. Έως πότε τα φθαρτά θα εξελίσσονται ραγδαίως και η απόκτηση των αρετών θα καθυστερεί μοιραίως..και οι άνθρωποι θα γίνονται λύκοι για τους αδελφούς τους;

10 Νοεμβρίου 2010


Από το βιβλίο: «εκπλήξεις χάριτος
Σύγχρονοι ήρωες του πνεύματος»
ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΘΗΝΑ 2010
 ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ»

Αποφθέγματα πατρός Γεωργίου (Αλευρά)

1. Είναι έξυπνο να ξεχωρίζεις ποιοί σου τηλεφωνούν με τη φώτιση του Θεού και ποιοί με την υποκίνηση του πονηρού. Όταν ξεκινάς μία σοβαρή δουλειά, χτυπά το τηλέφωνο. Αυτός που σου μιλά από την άλλη γραμμή δεν είχε κάτι σοβαρό να πει ή να ρωτήσει. Ήθελε απλώς να περάσει την ώρα του. Καταλαβαίνεις τότε ότι ο πονηρός τον έβαλε για να σε διακόψει από τη δουλειά σου. Ο π. Παϊσιος με τη χάρη του Θεού γνώριζε ποιος από τους προσκυνητές είχε αγαθή διάθεση και ποιος; πονηρή. Ποιους έβαζε ο πονηρός να τρώνε την ώρα του με χαζοχαρούμενες ερωτήσεις ώστε να τον αποσπούν από τα πνευματικά του, και ποιους ο Θεός για να τους βοηθήσει να βγουν από τα αδιέξοδά τους. Αυτός που απέκτησε τη διάκριση των πνευμάτων δύσκολα πέφτει στις παγίδες που καθημερινά μας στήνει ο πειρασμός. Αυτός ο άνθρωπος εποπτεύει τους λογισμούς του και γνωρίζει εκ πείρας και από τις αντιδράσεις της καρδιάς του ποιοι λογισμοί είναι από το πονηρό και ποιοι από το αγαθό πνεύμα.
2. Έλεγε ο π. Πορφύριος: «Θέλω να δώσω αυτό που έχω από αγάπη». Αγάπησε έναν άγιο και θα αποκτήσεις τη χάρη. Τι έκανα; Αγάπησα έναν άγιο πάρα πολύ. Χωρίς κανέναν αρνητικό λογισμό. Δεν με χώρισε τίποτα από την αγάπη του Γέροντα. Αν αγαπάς έναν άγιο, αγαπάς τον Θεό, διότι έχει μέσα του τη χάρη. Αν δένεσαι με έναν μη θεόφρονα άνθρωπο, τότε δένεσαι με την κτίση, γιατί αυτός είναι εμπαθής.
3. Η γυναίκα είναι το κουρδιστήρι της γης. Αν χαλάσει το κουρδιστήρι, η γη θα αποδιοργανωθεί.
4. Μετάνοιες κάνεις αλλά δεν βλέπω να έχεις μετάνοια. Όσο αξίζει μία μετάνοια στον αδελφό δεν αξίζουν πεντακόσιες μετάνοιες.
5. Για να κερδίσεις τον άνθρωπο, πρέπει να τον αγαπάς μέσα στην τρέλα του και ν’ αδιαφορήσεις γι’ αυτήν.
6. Να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να στενοχωριέται όταν ο άλλος αμαρτάνει. Μπορείς να τον έχεις αγκαλίτσα τον άλλον όταν αμαρτάνει; Ο Θεός έδωσε ελευθερία στον άνθρωπο και τον αφήνει καμιά φορά να πάθει για να μάθει. Να τον πονάς , να ανησυχείς. Όμως μην τον πιέζεις.
7. Το τρελάδικο είναι το βασίλειο των δαιμόνων. Η μοναχή Γρηγορία δούλευε σε νευρολογική κλινική και όταν διάβαζε ψαλμούς έτρεμαν όλοι μαζί οι ψυχοπαθείς. Οι πιο πολλοί έπασχαν από ακάθαρτα πνεύματα. Ένας πήγε να της επιτεθεί και όταν του είπε: «Αγία Τριάς, ελέησον ημάς», αυτός γονάτισε και της ζητούσε συγνώμη.
8. Σε καφετέρια στα Τρίκαλα άνοιξε το ασανσέρ στον τρίτο όροφο και ένας νέος έπεσε στο κενό. Ήταν ανήμερα του αγίου Προκοπίου. Έπεσε από βάθος 12 μέτρων και προσγειώθηκε σαν σε σύννεφο από βαμβάκι. Ήταν ένα κοσμικό παιδί. Όταν πήγε να ευχαριστήσει τον Θεό στον Άγιο Γεώργιο είδε μία νεωκόρο, η οποία τον βεβαίως πως η σωτηρία του ήταν θαύμα του αγίου Προκοπίου.
9. Ο π. Πορφύριος θα ήθελε να κοινωνάμε κάθε μέρα μόνο αν δεν είχαμε κακία. Πρόσεχε περισσότερο τη διάθεση της ψυχής. Κακία είναι να θέλουμε με δόλιους τρόπους να εξουσιάσουμε τους άλλους, να περάσουμε τη δική μας γραμμή, να περιορίσουμε την ελευθερία τους. Να κάνουμε πονηρίες και να κατηγορούμε τους άλλους για να δικαιολογήσουμε τα δικά μας λάθη. Είπε στα καλογέρια του: «Άντε να κοινωνάμε τέσσερις φορές την εβδομάδα κι όποιον πάρει ο διάβολος». Τον πίεζαν να κοινωνάνε συνέχεια.
10. Δεν τολμάμε , δυστυχώς , για τον Θεό. Όταν ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι το πρωτόγνωρο για τον Θεό, τότε θα σε βοηθήσει. Ήθελα να μπω στην προσπάθεια να κρέμομαι από τον Θεό. Άγγελος Κυρίου θα προπορεύεται στον άνθρωπο που από μεγάλη αγάπη εξέρχεται από το βολεμένο περιχαράκωμά του. Επανάσταση δεν γίνεται με τα πανό, αλλά όταν πεις: «Είμαι έτοιμος να πεθάνω». Ο π. Πορφύριος σε ηλικία 12 χρονών τόλμησε φοβερά πράγματα. «Κανείς άνθρωπος δεν τον έστειλε, κανείς δεν τον περίμενε», έλεγε ο π. Βασίλειος Γοντικάκης. Ξεκίναγε να συναντήσει τον Θεό, χωρίς να έχει κανένα ανθρώπινο σχέδιο, χωρίς να έχει οργανώσει τίποτα. Και Τον συνάντησε.
11. Όταν ο άνθρωπος είναι του Θεού, νιώθεις κοντά του μία απόλυτη ηρεμία.
12. Κάθε λογισμός πονηρός για τον άλλο είναι κατάρα στο κεφάλι σου.
13. Η προσευχή πρέπει να πατήσει πάνω στην αγάπη. Διαφορετικά, όχι μόνο δεν ωφελεί αλλά είναι και επικίνδυνη. Σαν το όπλο που αν δεν ξέρεις να το χειριστείς μπορεί να σε εξοντώσει. Για παράδειγμα, να σου λέει ο πονηρός άνθρωπος: «Πας να πάρεις 5 κιλά πορτοκάλια;». Και εσύ να απαντάς: « Ναι, θα πάω», παρότι ξέρεις ότι αυτός σε κουτσομπολεύει. Όταν σε ξεφτιλίζει κάποιος και εσύ τον αγαπάς φτάνεις στον Θεό.
Είναι μεγάλη υπόθεση να μην αντιδράς στην κακία του κόσμου. Τότε έχεις το υπόβαθρο να καλλιεργήσεις την προσευχή. Ο π.Π. είχε πει: «Να “ανάβετε” λαμπάδα σε όποια εκκλησία πηγαίνετε , δηλαδή να είστε οι ίδιοι έμψυχες λαμπάδες την ώρα της προσευχής σας. Η προσευχή σας να είναι πύρινη ενώπιον του ζωντανού Θεού». Η προσευχή είναι ένας μεγάλος αγώνας για τον προσευχόμενο. Στέκεσαι ενώπιον του ζωντανού Θεού και προσδοκάς να αποσπάσεις τη δύναμή Του για το καλό του σύμπαντος κόσμου. Μέσα στον αγώνα πρέπει να είσαι σαν το λιοντάρι. Όλος ο οργανισμός σε έναν συναγερμό. Το σώμα, ο νους και η διάθεση όλα τεταμένα, στραμμένα προς τον Δημιουργό. Στον αθλητισμό, όταν κάνεις προπόνηση, είσαι χαλαρός. Όταν όμως μπεις μέσα στον αγώνα, ζεις στιγμές μεγάλης έντασης και εγρήγορσης. Το ίδιο ισχύει κι όταν ο άνθρωπος μπαίνει στον αγώνα της προσευχής.


Από το βιβλίο: «ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
Από το χάος στο φως
Στα ίχνη ενός σπουδαίου ανθρώπου του Θεού»
ΑΘΗΝΑ 2012

Ας μάθουμε να προσευχώμαστε σαν Χριστιανοί

Ας μάθουμε κάποτε να είμαστε Χριστιανοί. Αν δε γνωρίζουμε να προσευχώμαστε , πράγμα που είναι εύκολο και πολύ απλό, τι θα μάθουμε από τα άλλα; Ας μάθουμε να προσευχώμαστε σαν Χριστιανοί˙ εκείνες οι προσευχές είναι των ειδωλολατρών, εκείνες οι δεήσεις είναι των Ιουδαίων, ενώ του Χριστιανού είναι αντίθετες ˙ με αυτές ζητάμε άφεσι και αμνηστία των σφαλμάτων που έγιναν σε μας. «Όταν μας βρίζουν», λέγει, «ευλογούμε, όταν μας καταδιώκουν, δείχνουμε ανοχή, όταν μας βλασφημούν , παρακαλούμε» ( Α΄Κορ. 4, 12-13 ) . Άκου τον Στέφανο που λέγει˙ «Κύριε, μη λογαριάσης σ’ αυτούς αυτό το αμάρτημα» ( Πραξ. 7,60 ) . Όχι μόνο δεν καταριόταν ,αλλά και προσευχόταν γι’ αυτούς˙ ενώ εσύ όχι μόνον δεν προσευχήθηκες γι’ αυτούς αλλά και τους καταράστηκες. Όσο λοιπόν πιο υπέροχος ήταν εκείνος , τόσο χειρότερος είσαι εσύ.
Ποιόν θαυμάζουμε; Πες μου. Εκείνους για τους οποίους προσευχήθηκε ή αυτόν που προσευχόταν γι’ αυτούς; Οπωσδήποτε αυτόν. Εάν εμείς, πολύ περισσότερο ο Θεός. Θέλεις να πλήξης τον εχθρό; Προσευχήσου γι’ αυτόν˙ όχι όμως με τέτοια διάθεσι, όχι σαν να πλήττης˙ αυτό βέβαια γίνεται, εσύ όμως μην το κάνης με το σκοπό αυτό. Αν και βέβαια εκείνος ο μακάριος τα πάθαινε άδικα ,και όμως προσευχόταν γι’ αυτούς , ενώ εμείς πολλά δικαιολογημένα τα παθαίνουμε από τους εχθρούς. Αν λοιπόν αυτός που άδικα έπασχε, δεν τόλμησε να μην προσευχηθή γι’ αυτούς , εμείς που πάσχουμε δίκαια και όχι μόνο δεν προσευχόμαστε, αλλά και καταριόμαστε , ποιάς τιμωρίας δεν είμαστε άξιοι; Νομίζεις βέβαια ότι δίνεις το χτύπημα σ’ εκείνον, η αλήθεια είναι όμως ότι τραβάς το ξίφος εναντίον σου, μη αφήνοντας το δικαστή να γίνη πράος για τα αμαρτήματά σου με τα οποία τον εξοργίζεις εναντίον των άλλων. Διότι λέγει: «Με όποιο μέτρο μετρείτε, με το ίδιο θα μετρηθείτε και σεις, και με όποιο κριτήριο κρίνετε, θα κριθήτε» ( Ματθ. 7,2 ) . Ας γίνουμε λοιπόν συγχωρητικοί για να έχουμε τέτοιο και τον Θεό…

Από το βιβλίο: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Χρυσοστομικός Άμβων
Ε΄
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Τα νεύρα της ψυχής»
Έκδοσις
Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγ. Όρους

Η ματιά…

Νοσταλγικά θυμάμαι στον τόπο μου ένα υψωματάκι, που φέρει το τοπωνύμιο «Ματιά», γιατί ένας περαστικός που στάθηκε εκεί είπε:

«Με μια ματιά θωρείς από ‘δω όλον τον κόσμο».
Ακόμα , πάντα μου έρχεται στην θύμηση ο μεγάλος ζωγράφος και συντηρητής Αντώνης Γκλίνος , ο οποίος, όταν είδε στο Σίναιον Όρος την κηρόχυτη εικόνα του Χριστού, αφού θαύμασε την τέχνη του ζωγράφου , την παρατήρησε στα μάτια και έκθαμβος ανεφώνησε: «Μέσα σ’ αυτά τα μάτια βλέπεις τα σύμπαντα».
Είναι αλήθεια πέρα για πέρα πως τα μάτια μιλούνε, εκφράζονται, κι όταν ακόμη το στόμα δεν ανοίγει και φθόγγος δεν ακούγεται. Με μια ματιά στον άλλον μπορείς να του πης και τα νοούμενα και τα φθεγγόμενα και μάλιστα στα βάθη της καρδιάς. Μια ταπεινή εξομολόγηση θα επαληθεύσει τα λόγια μου.
Αναμένοντας στο νοσηλευτήριο «Ευαγγελισμός» για μία εξέταση , ένας πάππος μου εκμυστηρεύθηκε την αλησμόνητη ματιά του αδελφού του. Στο νησάκι Σίκινος υπήρξε μια οικογένεια. Εξαιτίας της ανέχειας , δέχθηκε η κόρη να πάρη σύζυγο ένα τρωγλίτη. Αυτός μόνιμα διέμενε στα σπήλαια του νησιού, βόσκοντας ολίγα γιδοπρόβατα . Σπάνια τον έβλεπαν στο σπίτι του. Κάθε φορά ήταν τόσο καταπονημένος στην μορφή, που τα παιδιά κρύβονταν όταν τον έβλεπαν. Η μάννα μάτια έλεγε: «Παιδιά μου μη φοβάστε˙ ο πατέρας σας είναι». Σε μια τρίτη γέννα η μάννα και το παιδί χάθηκαν κι έμειναν τα δύστυχα δύο αγόρια ορφανά. Στην Σκάλα του νησιού ένα ζευγάρι Άγγλων άκληρο είχε σπίτι. Τα παιδιά πήγαιναν εκεί για λίγο φαγητό. Κάποια μέρα είπαν στο μεγάλο που φαινότανε πιο ξύπνιο: «Εσένα να σε κρατήσουμε , αλλά τον αδελφό σου διώξ’ τον έξω από το σπίτι».
- Τον άρπαξα από το χεράκι, τον έβγαλα έξω, τον κατέβασα κάτω από τη σκάλα της αυλής και ‘μπάρωσα τις πόρτες. Την ώρα που του άφησα το χεράκι- αυτή είναι και η πιο κρίσιμη ώρα της ζωής μου- σήκωσε τα μάτια και με κοίταξε και ήταν σαν να μου είπε: «Εμένα που μ’ αφήνεις;". Πέτρωσα όμως πολύ την καρδιά μου και κοίταξα το προσωπικό μου συμφέρον. Από τότε αυτήν την ματιά την βρίσκω πάντα μπροστά μου˙ την έχω στο νου μου, την κρατώ συνεχώς στην καρδιά μου. Σε κάθε χαρά αυτή έρχεται ταφόπετρα να την σκεπάση.
- Ποια ήταν η τύχη του αδελφού σου;
- Ανεκδιήγητη. Κι ένα σπιτάκι που είχε από την μάννα μας του το άρπαξε ο θείος μας και ζη μέχρι σήμερα σ’ ένα σπήλαιο χωρίς φως και νερό. Ο σκούληκας είναι η συντροφιά του και στον ύπνο και στο φαγί.
- Αλήθεια, βρε παππού, υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι που ζουν σε σπηλιές; Δεν βρίσκεται ένας να του παραχωρήση μια μικρή στέγη;
- Τώρα, πάτερ μου, τον φέρνω στην Αθήνα και τον γυρίζω στους γιατρούς , μήπως γίνη απόσβεση εκείνης της πονεμένης ματιάς, αλλ’ ανάπαυση δεν βρίσκω. Πάντα καίει την καρδιά μου η παραπονεμένη ματιά του.
- Παπά μου, κοίτα πάντα τον άνθρωπο στα μάτια, για να τα βλέπης και να τα μαθαίνης όλα. Αν είναι λυπημένος, σήκωσε από πάνω του την θλίψη, κι αν είναι χαρούμενος , σκέπασέ τον να μη χάση την χαρά.


Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»
Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010
Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος

Τα χρήσιμα συντρίμμια

ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ, πρέπει πρώτα να κατεβάσουμε τις πέτρες από το βουνό και να τις κάνουμε σωρό. Επίσης, αν ένα σπίτι είναι μισογκρεμισμένο , πρέπει να το αποτελειώσουμε, να το κατεδαφίσουμε, να καθαρίσουμε τις πέτρες από τις συγκολλητικές προσμείξεις, να τις σφυρηλατήσουμε και κατόπιν να αρχίσουμε τη νέα οικοδομή. Είναι φοβερά επικίνδυνο να προσπαθείς να φτιάξεις καινούριο σπίτι πάνω στο ήδη μισογκρεμισμένο.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Λέγει ο Δαβίδ: «Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐνϟϟ ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου» ( Ψλ. ν΄12 ) . Για να χτίσει ο Κύριος την καινούρια καρδιά, χρειάζεται να γκρεμίσει τελείως την παλαιά. Να τη συντρίψει, να τη διαλύσει. Ο Ίδιος μας υπενθυμίζει πως «δεν βάζουνε κρασί νέο σε παλαιούς ασκούς» ( βλ. Ματθ. θ΄17 ) . Χρειάζεται η «νέκρωση του παλαιού ανθρώπου και η ένδυση του νέου, του κατά Χριστόν κτισθέντος». Η ζωοποιός νέκρωση προηγείται για να χτίσει ο Κύριος τη νέα καρδιά. Εκείνος έχει τρόπους για να γκρεμίσει , να σωριάσει την παλαιά μας καρδιά. Οι αρρώστιες, η φτώχεια, η ανεργία, οι χωρισμοί, τα διαζύγια, οι συκοφαντίες είναι μοναδικές ευκαιρίες που μας βοηθούν στο σώριασμα της απολιθωμένης καρδιάς. Δυό μεγάλες αμαρτίες συνέτριψαν και σακάτεψαν την καρδιά του προφητάνακτα Δαβίδ. Η μοιχεία και ο φόνος. Και έφτασε αυτός ο μεγάλος βασιλιάς να λέει: «Καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.» (Ψλ. ν΄19 ) .
Κι όμως, εμείς φτάνουμε στο σημείο να «συντρίβουμε» ακόμη και τα συντρίμμια των άλλων. Αλλά η Χάρις του Θεού όχι μόνο δεν εξουθενώνει, αλλά καινουργεί την καρδιά και στέλνει το Άγιο Πνεύμα να την εγκαινιάσει. « Ανακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης σου» (Ψλ. ρβ΄5 ), ψάλλει και χαίρεται: «Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χεῖρας» ( Ψλ. μς΄1 ) .. Ἄσατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν, (Ψλ. ϟε’ 1 )… ἀλαλάξατε τῷ Θεῷ, πᾶσα ἡ γῆ (Ψλ. ϟζ΄4 )… είπατε τω θεώ, ώς φοβερά τά έργα σου (Ψλ. ξε΄3) … αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν τυμπάνῳ καὶ χορῷ (Ψλ. ρν΄4 ) … διέρρηξας τὸν σάκκον μου καὶ περιέζωσάς με εὐφροσύνην, (Ψλ. κθ΄12 ), εὐφράνθητε, δίκαιοι, ἐν τῷ Κυρίῳ (Ψλ. ϟζ΄ 12 ) » .
Τι όμορφοι ,αλήθεια, ψαλμοί! Πως η θλίψη μετατρέπεται σε χαρά; «ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται» (Ιωαν ις΄21 ). Με τα συντρίμμια ο Θεό φτιάχνει παλάτια. «Μες στου πύργου το ρημάδι, στα συντρίμμια τα παλαιά, ένα όμορφο πουλάκι, έφτιαξε μια φωλιά». Αν η φύση αξιοποιεί τα συντρίμμια , πόσω μάλλον ο παντοδύναμος Θεός . Όποιος φοβάται τη συντριβή του δεν ελπίζει στον καλλιτέχνη και πρωτομάστορα Θεό. «Θεέ μου, πρωτομάστορα, μέσα στις πασχαλιές κι εσύ, Θεέ μου πρωτομάστορα, μύρισε την Ανάσταση». Πόσο φιλοσοφημένα και ψαγμένα είναι μερικά τραγούδια! Παρ’ ότι «ο ήλιος για να γυρίσει θέλει δουλειά πολλή», για τον Θεό που τον έφτιαξε είναι πολύ εύκολο. Είναι πολύ εύκολο όλους να μας «καινουργήσει»- αρκεί να Του δώσουμε τον σωρό μας , τα συντρίμμια μας…
26/7/05


Από το βιβλίο: «εκπλήξεις χάριτος
Σύγχρονοι ήρωες του πνεύματος»
ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΘΗΝΑ 2010
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ»

Όσιος Γερβάσιος ο Καρακαλληνός , ο δια Χριστόν Σαλός.

14 Οκτωβρίου

Ο Γερβάσιος έζησε τον 19ο μ.Χ. αιώνα και καταγόταν από το χωριό Γομάτι της Χαλκιδικής. Από νεανική ηλικία εγκατέλειψε τα κοσμικά και εκάρει μοναχός στη μονή Καρακάλλου του Αγίου Όρους. Εκεί ασκήθηκε αυστηρά και κατάφερε να φτάσει σε ύψη χριστιανικής ταπείνωσης. Για να αποφύγει την αναγνώριση των αρετών από τους υπόλοιπους πατέρες της μονής, έφυγε για να ασκηθεί κατά μόνας. Διαβάζοντας τους βίους των αγίων Συμεών (+21 Ιουλίου) και Ανδρέου (+28 Μαΐου ) των δια Χριστόν σαλών, αποφάσισε να τους μιμηθεί.
Τριγύριζε ολομόναχος σε όλα τα μήκη και πλάτη του Αγίου Όρους , ζώντας με ιδιόρρυθμο τρόπο, προκαλώντας παράλληλα τις ειρωνείες και τους γέλωτες όσων δεν τον ήξεραν. Μετά όμως την ειρηνική κοίμησή του, στις 14 Οκτωβρίου 1830 μ.Χ. , η ευωδία του τιμίου λειψάνου του έκανε σ’ όλους γνωστή την αγιότητά του και τη χάρη που αξιώθηκε να λάβει από τον Κύριό μας.

Από το βιβλίο “Εμπαίζοντες
«Ημείς μωροί
δια Χριστόν»”
Ίκαρος Πετρίδης
Εκδόσεις: ΜΟΡΦΗ εκδοθήτω
Αθήνα
Μάρτιος 2008

Το ξεπέρασμα της ψυχοπάθειας

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΝΙΓΕΤΑΙ στις θλίψεις, στις στενοχώριες και στα αδιέξοδα της ζωής κινδυνεύει να ψυχοπλακωθεί και να γίνει παρανάλωμα του πειρασμού. Μη φοβάσαι τον άνθρωπο που με εσωτερική ένταση και σιωπηλή κραυγή αγωνίας στρέφει την προσοχή του προς τον Κύριο και τους αγαπημένους του αγίους. Κατ’ αναλογία της πειρασμικής πίεσης πρέπει ν’ αυξάνει και η εσωτερική ένταση προς τον Θεό, για να διατηρήσει την ισορροπία του ο άνθρωπος. Σε αυτό βοηθούν κινήσεις διακονίας προς τον συνάνθρωπο ή οι μετάνοιες ή ύψωση των χεριών προς τον ουρανό.

Η μεγάλη αγάπη προς του άλλους βοηθάει στο ξεμπούκωμα της ψυχής. Σκέφτεσαι: «Πώς θα με δουν έτσι κακόκεφο και σκυθρωπό; Αυτοί περιμένουν από μένα έναν λόγο παρακλήσεως. Δεν έχω δικαίωμα να αφήσω τον εαυτό μου να πέσει. Λαχταράς να τους μεταδώσεις χαρά. Έτσι γεννιέται η σιωπηλή προσευχή . Θεραπεύεσαι από τυχόν ψυχοπάθειες και βοηθάς τον πλησίον.
Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού, άκουγα υπομονετικά έναν στενάχωρο άνθρωπο για τέσσερις ώρες, και παράλληλα τρεις άνθρωποι με ενόχλησαν στο κινητό για να μου εξομολογηθούν τον πόνο τους. Η θλίψη με συνείχε. Με όλα αυτά είχα κουραστεί ψυχικά. Όμως, είχα κι αγωνία γιατί με περίμεναν ασμένως στο σπίτι συγγενείς που επιθυμούσαν να τους πω πώς πέρασα στους αγιασμένους τόπους που επισκέφτηκα. Δεν μου επιτρεπόταν να τους πλησιάσω με πρόσωπο θλιμμένο. Για να ξεπεράσω την εσωτερική πίκρα, αύξησα την εσωτερική δύναμη της ψυχής με την προσευχή και μπήκα στο σπίτι ως χείμαρρος. Η αγάπη για τους συγγενείς μου με έκανε να σταθώ στα πόδια μου και να τους διηγηθώ ωραίες εμπειρίες.
Σε μία αγρυπνία κάποιος μοναχός, για να ξεπεράσει τον πόλεμο κατά των λογισμών, μετρούσε τα λαμπάκια του πολυελέου. Έτσι ο διάβολος ικανοποιήθηκε και έφυγε. Καμιά φορά το πειρασμικό γρονθοκόπημα είναι τόσο δυνατό, που σου φέρνει ζαλάδα. Χάνεις το φως σου. Μη στενοχωριέσαι. Ύστερα από λίγο θα συνέλθεις. Κάνεις τον «ψόφιο κοριό» και ο αντίπαλος νομίζει ότι σε σκότωσε και φεύγει. Προσπάθησε να κάνεις έναν ουδέτερο λογισμό, να μην αντιστέκεσαι με πείσμα και βία στο κακό.


Από το βιβλίο: «εκπλήξεις χάριτος
Σύγχρονοι ήρωες του πνεύματος»
ΑΡΧΙΜ. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΘΗΝΑ 2010
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: «ΑΓΑΘΟΣ ΛΟΓΟΣ»

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής με σύντομη ερμηνεία στη δημοτική

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ

Στιχ. 4-15.Η παραβολή του σπορέως.

4 Συνιόντος δὲ ὄχλου πολλοῦ καὶ τῶν κατὰ πόλιν ἐπιπορευομένων πρὸς αὐτὸν εἶπε διὰ παραβολῆς·

5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό·

 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα·

 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό.

8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.

9 ᾿Επηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη.

10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.

11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ·

 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν.

 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.

14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι.

15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

Σύντομη ερμηνεία στη δημοτική

4 Κι ενώ μαζευόταν πολύς λαός κι έρχονταν από κάθε πόλη κοντά του για να τον ακούσουν, ο Κύριος τους είπε με παραβολή:

5 Βγήκε ο σποριάς στο χωράφι του , για να σπείρει το σπόρο του. Και καθώς έσπερνε, μερικοί σπόροι έπεσαν κοντά στο δρόμο του χωραφιού και καταπατήθηκαν από τους διαβάτες , και τους κατέφαγαν τα πουλιά του ουρανού.

6 Άλλοι σπόροι πάλι έπεσαν πάνω σε πετρώδες έδαφος, κι αφού φύτρωσαν, ξεράθηκαν , επειδή δεν είχαν υγρασία∙

7 Κι άλλοι σπόροι έπεσαν σε έδαφος γεμάτο από σπόρους αγκαθιών, κι όταν τα αγκάθια φύτρωσαν μαζί τους, τους έπνιξαν τελείως.

8 Κι άλλοι σπόροι έπεσαν μέσα στη γη τη μαλακή και εύφορη, και όταν φύτρωσαν, έκαναν καρπό εκατό φορές περισσότερο απ’ το σπόρο. Κι ενώ τα έλεγε αυτά, για να δώσει μεγαλύτερο τόνο στους λόγους του και για να διεγείρει την προσοχή των ακροατών του, φώναζε δυνατά: Αυτός που έχει αυτιά πνευματικά και ενδιαφέρον πνευματικό για να ακούει και να εγκολπώνεται αυτά που λέω, ας ακούει.

9 Οι μαθητές του τότε τον ρωτούσαν και του έλεγαν: Ποια είναι η έννοια και η σημασία αυτής της παραβολής;

10 Κι αυτούς τους απάντησε: Σε σας που έχετε ενδιαφέρον και καλή διάθεση σας έδωσε ο Θεός τη χάρη να μάθετε τις μυστηριώδεις αλήθειες της βασιλείας του Θεού∙ στους άλλους όμως μιλάω με παραβολές. Αυτοί δεν έχουν ενδιαφέρον να γνωρίσουν και να δεχθούν τις πνευματικές αλήθειες, και ο νους τους είναι αμαθής, ανίκανος για πνευματική διδασκαλία. Γι’ αυτό διδάσκω με τον τρόπο αυτό, για να μην μπορούν να δουν βαθύτερα και καθαρότερα, αν και θα βλέπουν με τα σωματικά τους μάτια, και για να μην μπορούν να καταλάβουν, αν και θα ακούν τη διδασκαλία που τους εξηγεί τα μυστήρια. Και το κάνω αυτό όχι μόνο για λόγους δικαιοσύνης, αλλά και από αγαθότητα, για να μην επιβαρύνουν τη θέση τους περιφρονώντας την αλήθεια, και σκληρυνθούν περισσότερο.

11 Η σημασία της  παραβολής είναι αυτή: Ο σπόρος συμβολίζει το λόγο του Θεού.

12 Το έδαφος που είναι κοντά στο δρόμο συμβολίζει αυτούς που άκουσαν απλώς  και μόνο το λόγο. Έπειτα έρχεται ο διάβολος και αφαιρεί το λόγο από τις καρδιές τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν.

13 Το πετρώδες έδαφος εξάλλου που δέχθηκε το σπόρο συμβολίζει αυτούς οι οποίοι όταν ακούσουν το λόγο του Θεού τον δέχονται με χαρά και ενθουσιασμό.  Μέσα τους όμως δεν έχει αυτός βαθιά ρίζα , για να στερεωθεί. Γι’ αυτό ακριβώς αυτοί για λίγο χρόνο πιστεύουν , όταν όμως έλθει καιρός πειρασμού ή διωγμού απομακρύνονται από την πίστη.

14 Οι σπόροι που έπεσαν στα αγκάθια συμβολίζουν εκείνους που άκουσαν το λόγο του Θεού κι αρχίζουν με κάποια προθυμία να βαδίζουν στο δρόμο της πίστεως. Πνίγονται όμως από τις αγωνιώδεις φροντίδες για να αποκτήσουν πλούτη, καθώς κι από τις απολαύσεις της σαρκικής ζωής, στην οποία διευκολύνουν τα πλούτη που απέκτησαν, κι έτσι δεν προκόπτουν ούτε φτάνουν μέχρι το τέλος, προκειμένου να δώσουν τον καρπό.

15 Οι σπόροι τώρα που έπεσαν στην εύφορη γη συμβολίζουν τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι με καρδιά καλοπροαίρετη , ευθεία και αγαθή άκουσαν και κατανόησαν το λόγο και τον κρατούν σφιχτά μέσα τους, και καρποφορούν τις αρετές δείχνοντας υπομονή και καρτερία στις θλίψεις και τους πειρασμούς και σ’ όλα τα εμπόδια που συναντούν στην άσκηση της πνευματικής ζωής.

«Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΑΘΗΝΑΙ 2011