Η συνήθεια του να αμαρτάνεις φέρνει θάνατο

Απέναντι στην αμαρτία οφείλουμε να είμαστε ανένδοτοι, γιατί και μία  φορά να υποκλέψει τη συγκατάθεσή μας, καθίσταται αληθινός κύριός μας. Πρόσφορο παράδειγμα που υποδεικνύει τον ύπουλο και τυραννικό χαρακτήρα της αμαρτίας είναι ο τρόπος της Σεμιράμιδος , με τον οποίο υφάρπαξε τη βασιλεία και έγινε αυτοκράτειρα. Η Σεμιράμις κατόρθωσε με παντός είδους θωπείες να πείσει τον σύζυγό της Νίνο, βασιλιά της Ασσυρίας να παραιτηθεί για μία ημέρα από το αξίωμά του και να της παραδώσει το σκήπτρο της βασιλείας. Αλλά ποιο υπήρξε το πρώτο έργο της νέας αυτοκράτειρας; Να διατάξει να φονευθεί ο Νίνος, ο βασιλιάς και σύζυγός της, ώστε να εξασφαλίσει την εξουσία ισοβίως προς όφελός της. Η παρομοίωση είναι πλήρης και ταιριάζει σε όλα. Η αμαρτία, όπως η Σεμίραμις που αγωνίζεται με παντός είδους θωπείες να πετύχει τη συγκατάθεση του ανθρώπου, αμέσως μόλις κατορθώσει αυτό που ποθεί, κατακυριεύει ,αιχμαλωτίζει και θανατώνει το λογικό. Εγκαθιστά τον θρόνο της στην καρδιά και την κατευθύνει σε όλο τον βίο. Αυτή είναι η αμαρτία, αυτά τα χαρακτηριστικά της.

 Όχι λοιπόν, ας μην υποχωρήσουμε ποτέ στις θωπείες της, ας μην παραδώσουμε σ’ αυτήν την εξουσία∙   ας μην πράξουμε ό,τι δεν θέλει η εσωτερική μας διάθεση∙ ας μην υποδουλώσουμε την ελεύθερη θέλησή μας στη θέληση της αμαρτίας∙ ας μη συγκατατεθούμε σε ό,τι είναι αντίθετο προς τον ηθικό νόμο. Τίποτα ας μην καταστήσει την καρδιά μας μαλθακή. Ακόμη και τα πιο δελεαστικά λόγια, ας αναδείξουν την καρδιά μας σκληρότερη από τον χάλυβα. Να μη μας κάνουν καμία εντύπωση τα δάκρυα, οι στεναγμοί, οι υποσχέσεις, οι απειλές. Να μείνουμε σταθεροί και ακλόνητοι στο φρόνημά μας, ώστε να μην μας συμβεί ύστερα από λίγο τα στεγνά μαγουλά μας να τα μουσκέψουν δάκρυα άκαρπης μετάνοιας. Η άνανδρη υποχώρηση θα μας προσκομίσει τα διπλά δεινά∙  πρώτα τη ντροπή και ύστερα τη δυστυχία.

Αντιθέτως, η ανδρεία θα προσκομίσει το θάρρος, τη δόξα και την ευτυχία. Τα πιο κατάλληλα παραδείγματα τα υποδεικνύει η Αγία Γραφή. Από μεν τους άνδρες, τον πάγκαλο Ιωσήφ, ο οποίος υπέμεινε κάθε κακοπάθεια , ακόμη και τον θάνατο, προκειμένου να τηρήσει τις ηθικές του αρχές, να τηρήσει την ηθική του ελευθερία, να τηρήσει τον νόμο του Θεού. Από δε τις γυναίκες, την ενάρετη Σωσάννα, η οποία προτίμησε τον θάνατο από την αμαρτία. Εάν ο Νίνος έμενε ανυποχώρητος στις θωπείες της Σεμιράμιδος, αυτή θα έμενε υποταγμένη σ’ αυτόν για όλη της την ζωή. Σταθερότητα λοιπόν και ανδρεία, γιατί μόνο με αυτά θα διατηρήσουμε την ηγεμονία του λογικού και την ηθική μας ελευθερία.

Το παράδειγμα του Νίνου μας διδάσκει ότι όχι μόνο η ισχυρή αμαρτωλή συνήθεια , αλλά και η αμαρτία που διαρπάχθηκε μια και μόνο φορά είναι κάτι επικίνδυνο και φοβερό. Ως εκ τούτου, είναι ανάγκη να αποφεύγουμε την αμαρτία με όλη μας τη δύναμη. Ωστόσο, εάν αμαρτήσουμε ,γρήγορα να μετανοήσουμε, ώστε να μην υποδουλωθούμε . «Εάν το να αμαρτήσει κανείς είναι βαρύ», λέει ο Μέγας Βασίλειος, «το να επιμείνει στην αμαρτία πόσο βαρύτερο είναι; »∙ και ο θείος Χρυσόστομος προσθέτει: «δεν είναι φοβερό το να πέσεις, αλλά το να πέσεις και να μην σηκώνεσαι, το να κακοπαθείς με τη θέλησή σου και να έχεις αποβλακωθεί από τους λογισμούς απογνώσεως, προσπαθώντας να κρύψεις την ασθενική σου προαίρεση» ∙ και αμέσως: «το να αμαρτάνει κανείς είναι ίσως ανθρώπινο, το να επιμένει όμως στην αμαρτία δεν είναι ανθρώπινο, αλλά ολωσδιόλου σατανικό».

Πηγή: «Περί επιμελείας ψυχής

ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ»

Απόδοση στη Νέα Ελληνική:

Ευανθία Χατζή

Επιμέλεια κειμένου- Επίμετρο:

Γιώργος Μπάρλας

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

Στον εφημεριδοπώλη Ιωάννη για τα βάσανα της ζωής.

Μην χάνεις το θάρρος σου. Μην σκέφτεσαι το κακό. Ο Δημιουργός σου βρίσκεται κοντά σου. Ο τα πάντα ορών βλέπει. Ο Παντελεήμων θα σε ελεήσει. Και τώρα είναι ελεήμων απέναντί σου αν και είσαι άρρωστος και σκυθρωπός. Αυτός δοκιμάζει τον ηρωισμό σου. Δοκιμάζει την πίστη και την ελπίδα σου. «Μαστιγοῖ δὲ πάντα υἱὸν ὃν παραδέχεται» ( Εβρ. 12, 6 ) λέει ο Απόστολος , που έχει υποστεί πολλά χτυπήματα , όπως λέει αλλού: «ὑπὸ ᾿Ιουδαίων πεντάκις τεσσαράκοντα παρὰ μίαν ἔλαβον, τρὶς ἐρραβδίσθην, ἅπαξ ἐλιθάσθην, τρὶς ἐναυάγησα» ( Β΄ Κορ. 11, 24-25 ) . Όλα αυτά τα βάσανα τα δεχόταν ο Παύλος από τους ανθρώπους , όμως ευχαριστούσε τον Θεό , σαν να δέχθηκε από τον Ίδιο. Και ποτέ δεν παραπονιόταν για τους ανθρώπους ,τους βασανιστές του, αλλά, βασανισμένος και διωγμένος , ασταμάτητα ενθάρρυνε τους άλλους χριστιανούς λέγοντας: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε· πάλιν ἐρῶ, χαίρετε.»( Φιλ. 4,4 ) .

Εσύ  βέβαια θα μου πεις: «Εγώ δεν είμαι ο απόστολος Παύλος!» . Ξέρω , ότι δεν είσαι , αλλά είσαι χριστιανός, και είσαι πνευματικό τέκνο του απόστολου Παύλου, όπως είμαστε όλοι εμείς τα πνευματικά τέκνα όλων των αποστόλων, των πνευματικών μας γονιών. Εσύ νομίζεις πως σήμερα δεν υπάρχουν χριστιανοί που να υπομένουν τα βάσανα με χαρά; Ιδού, στη Ρωσία επαναλαμβάνεται η ιστορία των αποστολικών παθών. Φτάνουν έως εμάς πολλές ειδήσεις, πως οι χριστιανοί στη Ρωσία υπομένουν τα μαρτύρια με χαρά, Υπάρχουν και ανάμεσά μας χριστιανοί , οι οποίοι με αποστολική χαρά υπομένουν τα βάσανα της ζωής. Αυτοί δεν το αγγέλλουν στον κόσμο, ούτε οι εφημερίδες γράφουν γι’ αυτό. Αυτοί τα λένε ψιθυριστά στους πνευματικούς , και προσεύχονται στον Θεό για τους βασανιστές τους. Ο πάγος των παθών δεν καταστρέφει τη ζεστασιά της ελπίδας τους. Τί είδους άνθρωπος θα ήταν εκείνος που την εποχή του δριμύτατου χειμώνα δεν θα πίστευε στον ερχομό της άνοιξης; Αλόγιστος. Άπειρος. Η δυνατή παγωνιά θα ήταν διπλάσια δυνατότερη χωρίς την προσδοκία της άνοιξης. Και στη δική σου ζωή θα στείλει ο Δημιουργός σου την άνοιξη μετά από τις τωρινές σκυθρωπές μέρες σου. Κι εσύ θα χαίρεσαι και θα γιορτάζεις. Και θα θυμώνεις με τον εαυτό σου, που κάποια φορά είχες ξεπέσει στην πίστη και την ελπίδα. Γι’ αυτό: μην χάνεις το θάρρος. Μην σκέφτεσαι το κακό. Ο Δημιουργός σου θα βρίσκεται κοντά σου. Ο χειμώνας περνά και η άνοιξη είναι στην πόρτα.

Ειρήνη σε σένα και ευλογία από τον Κύριο.

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»  

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

Το αίσθημα της αγάπης προς τον Θεό έρχεται στον βαθμό κατά τον οποίο εκτελούμε τις εντολές Του.

Η αγάπη προς τον Θεό εκφράζεται πρωτίστως με την τήρηση των εντολών του Θεού.

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ

Όταν αφιερωθούμε ολοκληρωτικά στον Θεό, δεν πρέπει να ανησυχούμε για ασήμαντα θέματα και η καρδιά μας να προσκολλάται σε αυτά.

ΟΣΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» ( Κατά Ματθαίον ,κεφ. ΣΤ΄, 24 ) , δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και την αμαρτία. Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου και ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου» ( Κατά Ματθαίον , κεφ. ΚΒ΄, 37 ∙ κατά Μάρκον ,κεφ. ΙΒ΄, 30∙ κατά Λουκάν , κεφ. Ι΄, 27 ) , δίχως να χαρίσεις στην αμαρτία την παραμικρή σου ικανότητα, είτε ψυχική είτε σωματική.

Αν βασιστείτε στην θέληση του Θεού , όλα είναι καλά, ακόμα και τα δυσάρεστα , όλα οδηγούν στη σωτηρία της ψυχής μας, και ταυτόχρονα αποκαλύπτεται μεγάλη σοφία και βάθος μεγάλο. Για τους αγαπώντες τον θεό, όλα συνεργούν επ’ αγαθώ.

ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ

Στην Αγία γραφή αναφέρεται : «ὅτι διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» ( Πράξεις των Αποατόλων, κεφ. ΙΔ΄, 22 ) . Να ποιά είναι η αγάπη μας προς τον Ουράνιο Νυμφίο! Με τα λόγια Τον αγαπάμε και Τον ποθούμε, αν όμως τα πράγματα δεν πάνε καλά, ξεσπούμε σε κλάματα.

ΟΣΙΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΟΣ

Πηγή: «ΟΠΟΥ ΘΕΟΣ, ΓΑΛΗΝΗ

Πνευματικές παραινέσεις

Των Γερόντων της Όπτινα»

Επιμέλεια-Πρόλογος  

ΗΛΙΑΣ ΛΙΑΜΗΣ

Εκδόσεις ατέρμονον

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ

Κεφ. ιη΄ (18 )

Στιχ: 10-14. Η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου.

10 ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης.

 11 ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης·

12 νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.

13 καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ᾿ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.

14 λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.

Σύντομη ερμηνεία

10 Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ιερό για να προσευχηθούν∙ ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης.

11 Ο Φαρισαίος στάθηκε όρθιος ,για να φαίνεται καλά, και προσευχόταν προς τον εαυτό του και για τον εαυτό του με τα εξής λόγια: Σ’ ευχαριστώ , Θεέ μου, διότι δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους, που είναι άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και σαν αυτόν εκεί τον τελώνη. Ενώ δηλαδή όλοι οι άλλοι είναι ένοχοι και αξιοκατάκριτοι , εγώ είμαι ο μόνος ανένοχος. Σ’ ευχαριστώ λοιπόν, διότι δεν βλέπω στον εαυτό μου τις τόσες κακίες που έχουν οι άλλοι.

12 Έχω όμως και αρετές: Νηστεύω δύο φορές την εβδομάδα, κάθε Δευτέρα και Πέμπτη. Δίνω το ένα δέκατο απ’ όλα εκείνα που αποκτώ, ακόμη κι από τα πιο μικρά και τιποτένια, για τα οποία δεν επιβάλλει ο νόμος τη «δεκάτη».

13 Ο τελώνης , αντίθετα, στεκόταν μακριά από το θυσιαστήριο όπου καίγονταν οι θυσίες , και δεν είχε την τόλμη όχι μόνο τα χέρια του αλλά ούτε τα μάτια του να σηκώσει επάνω προς τον  ουρανό. Αλλά χτυπούσε συνεχώς το στήθος του, που περιέκλειε την αμαρτωλή και ακάθαρτη καρδιά του, και έλεγε: Κύριε και Θεέ, σπλαχνίσου με και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό.

14 Σας βεβαιώνω ότι αυτός ο περιφρονημένος τελώνης κατέβηκε από το ιερό και πήγε στο σπίτι του αθωωμένος και δικαιωμένος από τον Θεό και όχι ο Φαρισαίος εκείνος. Δικαιώθηκε λοιπόν ο τελώνης και κατακρίθηκε ο Φαρισαίος, διότι όποιος υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί από τον Θεό και θα κατακριθεί. Αντίθετα όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί και θα τιμηθεί από τον Θεό.

Πηγή: «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

Πώς να μιλήσουμε για την κρίση στα παιδιά μας; (συνέχεια)

...Το τρίτο είναι η ουσιαστική απουσία του Θεού από τη ζωή μας, αυτό που ονομάζεται αποχριστιανοποίηση του κόσμου και του πολιτισμού μας. Φενακιστήκαμε στην εικονική πραγματικότητα . Φενακιστήκαμε στα αγαθά. Φενακιστήκαμε στην δυνατότητα να απολαμβάνουμε . Φενακιστήκαμε στο ξόδεμα του χρόνου με γοργούς ρυθμούς και στην αίσθηση ότι  ξεπεράσαμε τον θάνατο ή ότι αυτός δεν θα μας συναντήσει γρήγορα. Παράλληλα, φολκλοροποιήσαμε την θρησκευτικότητά μας . Την ταυτίσαμε μόνο με τις γιορτές , με τα έθιμα και τις παραδόσεις μας. Αρνηθήκαμε να μπούμε στην ουσία της πίστης μας. Να δούμε τί σημαίνει πνευματικός αγώνας και κόπος για την αρετή. Τί σημαίνει προσευχή και άσκηση. Τί σημαίνει έγνοια για τον Θεό και αναζήτηση της πρόνοιάς Του. Μετρήσαμε τα πάντα με βάση τη χρησιμότητα και την χρηστικότητα. Νομίσαμε ότι, όπως οι άνθρωποι, έτσι και ο Θεός υπάρχει για να μας εξυπηρετεί , όχι για να μας βοηθά να ανοιγόμαστε σε μίαν άλλη οδό ζωής, αυτήν που βγάζει στην αλήθεια. Και η γνώση της αλήθειας θα οδηγήσει στην αληθινή ελευθερία. Φενακιζόμενοι στο εκκοσμικευμένο πνεύμα τελικά, λησμονήσαμε ότι χωρίς ελευθερία εντός μας ήταν εύκολη υπόθεση η υποδούλωσή μας σε προσανατολισμούς ευρωπαϊκούς, κοσμικούς, αθλητικούς, προοδευτικούς, life-style. Η απουσία του Θεού συνδυάστηκε με τη συστηματική προσπάθεια λήθης του παρελθόντος , της ιστορίας, της ταυτότητάς μας και τον εγκλωβισμό μας στην παγκοσμιοποίηση , δηλαδή σε μια λογική που κάνει τον άνθρωπο θεό και δεν μας αφήνει να βρούμε τον αληθινό προορισμό μας, που είναι η κοινωνία της Βασιλείας των ουρανών, η οποία «εντός ημών εστι» .

Σ’ αυτό το σημείο οφείλουμε κι εμείς που εκφράζουμε την Εκκλησία να κάνουμε μία γενναία αυτοκριτική. Περιορίσαμε την έννοια του ιεραποστολικού μας ζήλου. Δεν καλλιεργήσαμε όσο θα χρειαζόταν τη δική μας πρωτίστως ανάγκη να μάθουμε για να δώσουμε. Δεν ανοιχτήκαμε εγκαίρως στις πτυχές της ανθρώπινης ζωής για να μπορέσουμε με γνώμονά μας τον λόγο του Θεού , αλλά και τον τρόπο ζωής της Εκκλησίας ( άσκηση, μυστηριακή ζωή, κατήχηση) να σταθούμε με ευρύ και ανοιχτό πνεύμα στις ανθρώπινες ανάγκες, όχι μόνο στις υλικές , αλλά και στις πνευματικές. Δεν αφουγκραστήκαμε τα προβλήματα στην σύγχρονη οικογένεια. Περιοριστήκαμε σε μία εκ του ασφαλούς και εκ των έξω κριτική στις δυσκολίες της.

 Και δεν ήμασταν  τελικά έτοιμοι να συνδράμουμε στην κρίση, διότι δεν την περιμέναμε , Ενώ ο λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος : «νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω·» ( Ιωάν. 12, 31 ) , δεν ήμασταν σε θέση αυτό το «νῦν»  να το κάνουμε στάση ζωής. Να εργαστούμε στο τώρα, στο κάθε τώρα , για να χτίσουμε γέφυρες με την γενιά μας και την γενιά των παιδιών μας , ώστε να έχουμε δημιουργήσει στηρίγματα. Και τώρα, είμαστε αναγκασμένοι να αγωνιστούμε από την αρχή, μέσα σε δύσκολες συνθήκες, όπου κρίνεται η επιβίωση των πολλών, χωρίς από πριν να έχει παρουσιαστεί και βιωθεί η ελπίδα, που είναι ο Χριστός. Ας είναι όμως και έτσι.

Πώς μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για την κρίση στα παιδιά μας;

Πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσουμε ότι η κρίση δεν είναι η καταστροφή , αλλά η ευκαιρία να αντιληφθούμε την προβληματική μας πορεία. Να συζητήσουμε με τα παιδιά μας για το γεγονός ότι καταστήσαμε την οικονομία και τον καταναλωτισμό κύριους πυλώνες της ζωής μας , μολονότι «οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» ( Ματθ. 4,3 ) . Κι αυτό το «οὐκ ἐπ' ἄρτῳ» χρειάζεται να το καταλάβουμε και εμείς και αυτά.

Να δείξουμε στα παιδιά μας ότι η απληστία και η αυτάρκεια ήταν οι αιτίες της κρίσης και στην ουσία αποτελούν τα σημεία του χωρισμού μας από τον Θεό. Είναι καιρός λοιπόν για μετάνοια, δηλαδή  για αλλαγή προσανατολισμού και πορείας. Να εξηγήσουμε στα παιδιά μας τις ρίζες της κρίσης βοηθώντας τα να καταλάβουν ότι  η κατάρρευση των τραπεζών στην Αμερική ή η πολιτική των ισχυρών της Ευρώπης δεν είναι η αιτία που έχει προκαλέσει την κρίση, αλλά ο ίδιος ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής  που μας έκανε να στηριζόμαστε σε μία κοινωνία αγαθών, κατανάλωσης, ικανοποίησης επιθυμιών, να νομίζουμε ότι το «έχειν» είναι η ευτυχία. Το καπιταλιστικό σύστημα , που επικρατεί στον κόσμο, δεν έχει αισθήματα, ούτε βλέπει τους ανθρώπους ως αξίες, ως εικόνες Θεού, που υπάρχουν για να μοιράζονται την αγάπη του Θεού με τους άλλους ανθρώπους. Πορευόμασταν κι ακόμη πορευόμαστε εντυπωσιαζόμενοι από την τεχνολογική πρόοδο και τα αγαθά που διευκόλυναν και διευκολύνουν τη ζωή μας. Αυτό δεν είναι αφ’ εαυτού του κακό. Όταν όμως αφήνουμε την καρδιά μας αδούλευτη, όταν δεν είμαστε σε θέση να σώσουμε απαντήσεις στα μεγάλα, τα υπαρξιακά ερωτήματα της ζωής, τότε μόνο πρόσκαιρα μπορούμε να ξεγελαστούμε από τα αγαθά. Το τίμημα όμως φαίνεται μεγάλο και δύσκολο να το σηκώσουμε πλέον. «Νους αποσπάς του Θεού ή κτηνώδης ή δαιμονιώδης», μας λέει ο Πατερικός λόγος . Και η κρίση έρχεται πλέον να μας δείξει ότι μόνο η σχέση με τον Θεό μπορεί να μας κάνει να αντέξουμε, διότι εκεί υπάρχει η ελπίδα της πίστης στην πρόνοιά Του, αλλά και ταυτόχρονα η αγωνιώδης εκζήτηση της κοινωνίας της αγάπης με τους άλλους. Αυτό πρέπει να το τολμήσουμε να το πούμε και να το δείξουμε στα παιδιά μας, αφού πρώτα το χωνέψουμε εντός μας και να διορθωθούμε , αφήνοντας τον εαυτό μας να επιστρέφει συνεχώς στον Θεό και στην αγάπη . «Έχει  ο Θεός» και «Δόξα τω Θεώ», δύο εκφράσεις που τις λησμονήσαμε. Ας τις επαναφέρουμε!

Δεύτερον, να είμαστε πλέον παρόντες στη ζωή τους. Αρκετά με τα υποκατάστατα. Να αφιερώνουμε χρόνο ουσιαστικό στα παιδιά μας, δηλαδή να μπορούμε να συζητάμε μαζί τους, να μας αισθάνονται  ότι στα προβλήματά τους, αλλά και τις χαρές τους είμαστε μαζί τους, για να μοιραστούμε αυτό που αισθάνονται. Δεν μπορούμε δίδοντάς τους χρήματα ή αγοράζοντάς τους υλικά αγαθά να ξεγελάσουμε την ουσιαστική απουσία μας από την καρδιά τους. Και όχι μόνο αυτό. Χρειάζεται να αναπληρώσουμε τον χρόνο που χάσαμε μη ακούγοντάς τα. Γιατί και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στις σχέσεις μας μαζί τους. Ότι δεν μάθαμε να τα ακούμε. Η κρίση έφερε στο προσκήνιο την  ανάγκη για παρέες . Αντί οι άνθρωποι να διασκεδάζουν έξω, στα μαγαζιά ή στα διάφορα κέντρα, θέατρα, κινηματογράφους, καλούνται να βρούνε χρόνο και τρόπο ψυχαγωγίας στα σπίτια τους, προσκαλώντας συνανθρώπους τους, οικείους, φίλους. Είναι σημαντικό να ανοίξουμε τα σπίτια μας στις οικογένειες των φίλων των παιδιών μας ή σε οικογένειες που έχουν παιδιά που θα μπορούσαν να γίνουν  φίλοι  των παιδιών μας. ( Εδώ αξίζει να αναδιοργανωθεί η Ενορία. Να ετοιμάσει ή να ανοίξει χώρους –πνευματικά κέντρα , όπου να μπορούν μικρότεροι και μεγαλύτεροι να συναντηθούν). Αυτός ο τρόπος δεν είναι συνομίλα ακριβώς για την κρίση, αλλά λύση σε προβλήματα που η κρίση έκρυβε. Άρα, είναι δείγμα αλλαγής νοοτροπίας, που θα ωφελήσει μικρότερους και μεγαλύτερους μέσα στην οικογένεια. Γιατί και οι γονείς , όντας υποχρεωμένοι να μένουν περισσότερο στο σπίτι, θα μπορέσουν να ξαναβρούν χρόνο για τη χαμένη ή σε δυσκολία ευρισκόμενη σχέση τους, χρόνος που καλύπτονταν προ κρίσεως με τις εξόδους και τις διασκεδάσεις και τα ταξίδια.

Τρίτον, να τα βοηθήσουμε να καταλάβουν ότι η κρίση χρειάζεται αυτό το οποίο στην ζωή της Εκκλησίας μας ονομάζεται άσκηση, εγκράτεια, μέτρο. Από την στιγμή που η κρίση , εξ ανάγκης, περιορίζει τα έσοδα της οικογένειας , είναι απαραίτητο να περιοριστούν και τα έξοδα. Και κανείς περιορίζει πρώτα τα περιττά και μετά τα απολύτως αναγκαία. Περιττά έξοδα δεν είναι μόνο ό,τι ξοδεύει κάποιος για καταναλωτικά αγαθά και, κυρίως , για να εκσυγχρονίσει τα μοντέλα που έχει στην κατοχή του (αυτοκίνητα, κινητά, ηλεκτρονικούς υπολογιστές για παράδειγμα) . Περιττά έξοδα είναι εκείνα που γίνονται για επίδειξη ή από πλεονεξία και λαιμαργία ( όπως η αγορά καινούριων ρούχων χωρίς μέτρο ή η κατανάλωση στα ταχυφαγεία γιατί το φαγητό στο σπίτι δήθεν δεν είναι ωραίο ή γιατί θέλουμε να βγαίνουμε έξω). Περιττά έξοδα είναι το ξόδεμα χρημάτων για αγορά παιχνιδιών ή βιβλίων ή ψηφιακών δίσκων ή dvd ή γλυκισμάτων ή για γενέθλια με σπατάλες και επιδείξεις σε διάφορα μαγαζιά που δεν τα έχει κανείς αληθινή ανάγκη. Θα άξιζε μάλιστα να ωθήσουμε τα παιδιά μας να αναζητήσουν βιβλία που έχουμε στη βιβλιοθήκη μας ή άλλο υλικό που είναι πολύτιμο και που μέχρι τώρα οι συνεχείς έξοδοι ή η ενασχόληση με τον ηλεκτρονικό κόσμο δεν άφηναν σ’ αυτά περιθώριο να εντρυφήσουν. Η προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση δείχνει πρωτίστως ότι ο άνθρωπος καλείται να εκτιμήσει όσα έχει και να μάθει να αρκείται σ’ αυτά που μπορούν να του εξασφαλίσουν ουσιαστική ποιότητα στην ευρύτητα υλικών επιλογών και να κοιτάξει να δει πού βρίσκεται το νόημα και πώς μπορεί να οδηγηθεί σ’ αυτό…

( συνεχίζεται)

Πηγή: « η αγάπη είναι απλή

μα θέλει κόπο»

Δρόμοι για την σύγχρονη οικογένεια…

Πρωτοπρεσβυτέρου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΘΗ;

Τρεις είναι οι καταστάσεις των ανθρώπων . Ο ένας αφήνει ελεύθερο το πάθος του να εκδηλώνεται, ο άλλος δεν το αφήνει να εκδηλωθεί και ο τρίτος το ξεριζώνει. Αυτός που το αφήνει να εκδηλωθεί, ενεργεί όπως του υπαγορεύει το πάθος, σαν αυτό να ήταν δικαίωμά του. Αυτός που δεν επιτρέπει στο πάθος να εκδηλωθεί , ούτε το αφήνει ελεύθερο ούτε και το κόβει, αντίθετα το εξετάζει και το ξεπερνάει τη δύσκολη στιγμή , αλλά δεν παύει να το έχει. Και αυτός που ξεριζώνει το πάθος είναι όποιος αγωνίζεται και κάνει τα αντίθετα από αυτά που του υπαγορεύει το πάθος του.

Και οι τρεις αυτές καταστάσεις έχουν πολύ πλάτος.  Να τί εννοώ. Σε ποιο πάθος θέλετε να αναφερθούμε και να το εξετάσουμε; Θέλετε να πούμε για την υπερηφάνεια; Να πούμε για τις επιπόλαιες ερωτικές σχέσεις; Ή για την έπαρση ,επειδή πέφτουμε συχνά σ’ αυτή; Από έπαρση δε σηκώνει κανείς μια κουβέντα από τον αδελφό του. Μπορεί κάποιος να ακούσει μια κουβέντα και να ταραχθεί και να πει πέντε κουβέντες ή και δέκα  για τη μια που άκουσε. Μετά μαλώνει και ταράζει τον άλλο. Και, όταν τελειώσει ο καβγάς, συνεχίζει να κάνει κακές σκέψεις για τον άνθρωπο που του είπε αυτή την κουβέντα και τη θυμάται με εμπάθεια και λυπάται που δεν του είπε ακόμα περισσότερα. Ετοιμάζει μάλιστα μέσα του λόγια ακόμα χειρότερα να πει στον άλλο, και όλο σκέφτεται: «Γιατί να μην του πω αυτό; Μπορώ να του πω και το άλλο». Και είναι συνέχεια θυμωμένος. Να μια κατάσταση. Εδώ το κακό έχει γίνει συνήθεια. Ο Θεός να μας φυλάξει από τέτοια κατάσταση. Αυτή η κατάσταση οδηγεί στην κόλαση. Γιατί κάθε αμαρτία που δεν διορθώνεται μας οδηγεί στον εσωτερικό θάνατο. Αλλά κι αν ακόμα θελήσει ένας τέτοιος άνθρωπος να μετανοήσει, δεν μπορεί μόνος του να νικήσει το πάθος του, παρά μόνο αν έχει τη βοήθεια πνευματικών οδηγών, όπως είπαν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Γι’ αυτό σας λέω πάντα, να φροντίσετε να κόψετε τα πάθη σας πριν σας γίνουν συνήθεια.

Αββάς Δωρόθεος

«Όταν χαλιναγωγείς τα πάθη σου, αναπαύεις τον άλλον, ακόμα και χωρίς να κάνεις τίποτα. Γιατί δεν τον ταράζεις».

Π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

«Δεν μπορεί να ζούμε για να τρώμε. Δεν μπορεί να σκοτώνουμε ό,τι αγαθό της ψυχής μας. Δίχως ψυχή , δίχως αγαθότητα θα κυκλοφορούσε σακάτηδες και θα μολύνουμε με την αρρώστια μας και τους άλλους, αλληλομισούμενοι και αλληλοδικαζόμενοι»

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Πηγή: «Μικρή Φιλοκαλία της καρδιάς»

Μια ανθολογία πατερικών κειμένων,

με παραθέματα σύγχρονων θεολόγων και

διδακτικές οδηγίες για το μαθητικό κοινό

Ελένη Κονδύλα

Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ

Β΄ΕΚΔΟΣΗ

Στον αρχηγό μιας ομάδας : Προσευχή για τους διώκτες.

Ρωτάτε γιατί η Εκκλησία μισεί τους κομμουνιστές. Ποιός σας το είπε αυτό; Την Εκκλησία μπορούν να την μισούν αλλά η Εκκλησία δεν επιτρέπεται να μισεί τους εχθρούς της. Η Εκκλησία κρίνει κάποιες άσχημες ενέργειες των κομμουνιστών και ποτέ τους κομμουνιστές ως ανθρώπους . Η Εκκλησία κατακρίνει τη βία των κομμουνιστών, τη δολοφονία του Τσάρου και των παιδιών του, την εκτέλεση μοναχών, αρχιερέων και ιερέων, τη σύλληψη και δίωξη των χριστιανών, τον χλευασμό της πίστεως, την προσβολή των ιερών, την πώληση των αγίων εικόνων, τη βεβήλωση των τάφων των αγίων, τον σαρκασμό έναντι των αγίων λειψάνων τη μετατροπή των ναών σε θέατρα, τις χλευαστικές ύβρεις απέναντι στον Θεό και τον Χριστό, τον ανόητο ευτελισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας  μέχρι του σημείου να θυμίζει αυτή πίθηκο, το ότι οδήγησαν την αξία του ανθρώπου τόσο χαμηλά ώστε να είναι ίση με την αξία μιας βίδας της μηχανής, την υλιστική τύφλωση, που δεν βλέπει ούτε Θεό, ούτε ψυχή , ούτε οποιαδήποτε άλλη πνευματική πραγματικότητα. Αυτά η Εκκλησία ανέκαθεν τα κατέκρινε, τα κατακρίνει και θα τα κατακρίνει. Όλα αυτά δεν είναι αρεστά στον Θεό ούτε στην  Εκκλησία του Θεού αρέσουν. Αλλά δεν αληθεύει καθόλου ότι η Εκκλησία μισεί ανθρώπους ακόμα κι αν αυτοί είναι διώκτες της. Η Εκκλησία όχι μόνον δεν τους μισεί, αλλά προσεύχεται γι’ αυτούς στον Θεό. Θέλετε άραγε να το πιστέψετε όταν σας λέω ότι η Εκκλησία προσεύχεται στον Θεό για τους Ρώσους κομμουνιστές; Η Εκκλησία ουδέποτε ξέχασε την εντολή του Διδασκάλου της: Προσευχηθείτε στον Θεό και γι’ αυτούς που σας διώκουν. Γεμάτη με αμέτρητη θλίψη εξαιτίας των κακών έργων των διωκτών της και μάλιστα βαπτισμένων ανθρώπων , η Εκκλησία με ανείπωτη θέρμη παρακαλεί τον Χριστό γι’ αυτούς. Με ποιόν τρόπο η Εκκλησία προσεύχεται  γι’ αυτούς; Όπως ο Χριστός : «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» ( Λουκ. 23, 34 ) . Άνοιξε, Πατέρα μας το πνεύμα τους, να κοιτάξουν και να δουν Εσένα, τον Δημιουργό τους. Συνέτισέ τους, Χριστέ μας, για να γνωρίσουν ότι χωρίς Εσένα δεν μπορούν τίποτα να κάνουν. Απότρεψέ τους , Κύριε, από το μίσος εναντίον Σου και απέναντι στους ανθρώπους Σου.

Έτσι προσεύχεται η Εκκλησία, με πίστη ότι θα εισακουστεί από τον Θεό, όπως έκανε κι Εκείνος με τους διώκτες Του. Έτσι θα κάνει καλό εν γένει στην ανθρωπότητα η Εκκλησία.

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΑΤΑ  ΛΟΥΚΑΝ

Κεφ. β΄ (2 )

Στιχ.: 22-40.

22 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωϋσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ,

23 καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται,

24 καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν.

25 Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν Ἰερουσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ἅγιον ἐπ’ αὐτόν·

26 καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου.

27 καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον Ἰησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ

28 καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·

29 Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ,

30 ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου,

31 ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν.

32 φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ.

33 καὶ ἦν Ἰωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ.

 34 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπεν πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· Ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον.

 35 καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.

36 Καὶ ἦν Ἅννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς Ἀσήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα μετὰ ἀνδρὸς ἔτη ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς,

37 καὶ αὐτὴ χήρα ἕως ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν· 38 καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν Ἱερουσαλήμ.

39 Καὶ ὡς ἐτέλεσαν πάντα τὰ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς πόλιν ἑαυτῶν Ναζαρέτ.

40 Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίας, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ’ αὐτό.

Σύντομη ερμηνεία

22 Κι  όταν σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή συμπληρώθηκαν οι ημέρες για τον καθαρισμό της μητέρας του παιδιού και του αρραβωνιαστικού της, ανέβασαν το παιδί στα Ιεροσόλυμα για να το παρουσιάσουν και να το αφιερώσουν στον Κύριο.

23 Και η παρουσίαση και η αφιέρωση αυτή γινόταν σύμφωνα μ’ εκείνο που είχε γραφεί στο νόμο του Κυρίου , ότι κάθε αρσενικό παιδί που για πρώτη φορά ανοίγει τη μήτρα της μητέρας του και γεννιέται, δηλαδή κάθε πρωτότοκο και πρωτογενές , πρέπει να θεωρείται και να ονομάζεται αφιερωμένο στον Κύριο .

24 Ανέβηκαν ακόμη στο ναό και για να προσφέρουν ως θυσία για τον καθαρισμό τους ένα ζεύγος τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια , όπως όριζε ο νόμος του Κυρίου για τους φτωχούς , που δεν είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν για θυσία ένα ολόκληρο αρνί.

25 Και ιδού, υπήρχε στην Ιερουσαλήμ κάποιος άνθρωπος που ονομαζόταν Συμεών. Και ο άνθρωπος ήταν δίκαιος και ευλαβής, τηρούσε δηλαδή τις εντολές του νόμου και είχε φόβο  Θεού. Αυτός είχε ωφεληθεί από τον Θεό με την ανάγνωση των προφητικών βιβλίων και με διακαή πόθο περίμενε να έλθει στον ισραηλιτικό λαό με την έλευση του Μεσσία παρηγοριά από τα  κακά και τις θλίψεις που υπέφερε εξαιτίας της αμαρτίας . Και Πνεύμα προφητικό Άγιο ήταν επάνω του.

26 Και το Άγιον Πνεύμα του είχε αποκαλύψει ότι δεν θα πέθαινε προτού να δει εκείνον που ο Κύριος και Θεός έχρισε βασιλιά και Σωτήρα του κόσμου .

27 Ήλθε λοιπόν ο Συμεών στο ιερό μετά από παρακίνηση και έμπνευση του Αγίου Πνεύματος. Κι όταν οι γονείς εισήγαγαν στο ιερό το παιδί το παιδί , τον Ιησού, για να κάνουν γι’ αυτό ό,τι συνήθιζαν να κάνουν στα πρωτότοκα σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου,

28 τότε κι ο Συμεών δέχθηκε το παιδί στην αγκαλιά του και δόξασε τον Θεό και είπε:

29 Τώρα, αφού πλέον είδα τον Λυτρωτή του κόσμου,  ελευθερώνεις από τα δεσμά της επιγείου ζωής εμένα τον δούλο σου , Δέσποτα, και μετά από λίγο πεθαίνω σύμφωνα με το λόγο που μου είπες, ότι δεν θα πεθάνω προτού να δω τον Χριστό. Και με ελευθερώνεις ειρηνικά και χωρίς να ανησυχώ πλέον για τη λύτρωση του Ισραήλ,

30 διότι είδαν τα μάτια μου τον ενανθρωπήσαντα Υιό σου, ο οποίος θα φέρει την σωτηρία.

31 την οποία ετοίμασες για να γίνει φανερή ενώπιον όλων των λαών και να ευεργετηθούν μ’ αυτήν όχι μόνο οι Ιουδαίοι αλλά και οι εθνικοί.

32 Και θα είναι έτσι ο σαρκωμένος Υιός σου φως πνευματικό , που θα φανερώσει και θα αποκαλύψει στα έθνη τον αληθινό Θεό και την αληθινή οδό της σωτηρίας ∙ αλλά ο Υιός σου θα είναι και δόξα του λαού σου Ισραήλ ,αφού από τον λαό αυτό κατάγεται ως άνθρωπος και αφού τελικά και ο Ισραήλ ως σύνολο θα τον εγκολπωθεί ως σωτήρα του.

33 και ο Ιωσήφ και η μητέρα του παιδιού βρίσκονταν σε συνεχή θαυμασμό για όσα και τώρα και πρωτύτερα έλεγαν γι’ αυτό και ο Συμεών και οι ποιμένες και οι άγγελοι.

34 Και ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Μαρία τη μητέρα του: Ιδού, αυτός είναι προορισμένος να γίνει αιτία πτώσεως και ανατάσεως πολλών στον Ισραήλ. Όσοι απιστήσουν σ’ αυτόν θα πέσουν  και θα χαθούν. Όσοι όμως πιστέψουν , θα αναστηθούν , θα ελευθερωθούν από την αμαρτία και θα σωθούν. Θα είναι μάλιστα και θαύμα, αφού στο πρόσωπό του θα εμφανίζεται η ένωση των δύο φύσεων , της θείας και της ανθρώπινης. Αλλά αυτό θα αποτελεί αιτία διαφωνίας για τους απίστους. Κι ενώ οι  καλοπροαίρετοι θα οδηγούνται μ’ αυτό στην πίστη και θα σώζονται , οι ανειλικρινείς και εγωιστές θα απιστούν και θα κατακρίνονται.

35 Λόγω μάλιστα της αντιλογίας αυτής, επειδή είσαι μητέρα του, θα διαπεράσει την καρδιά σου μεγάλο και οδυνηρό μαχαίρι θλίψεως και οδύνης, όταν θα τον δεις , να σταυρώνεται . Κι έτσι η πτώση και η ανάσταση πολλών καθώς και ο αντιλογία γύρω από το θαύμα αυτό θα γίνονται για να ξεσκεπασθούν οι διαλογισμοί και οι διαθέσεις πολλών καρδιών που έμεναν έως τώρα απόκρυφες , και θα φανερωθούν με την απόρριψη ή αποδοχή του Μεσσία.

36 Στα Ιεροσόλυμα ζούσε και κάποια γυναίκα προφήτιδα που λεγόταν Άννα. Αυτή ήταν κόρη του Φανουήλ , από τη φυλή του Ασήρ, του όγδοου παιδιού του Ιακώβ που γεννήθηκε από τη Λεία, και βρισκόταν σε πολύ προχωρημένη ηλικία , έχοντας ζήσει με τον άνδρα της επτά χρόνια από τον καιρό που ως παρθένος τον παντρεύτηκε.

37 Τώρα ήταν χήρα ηλικίας περίπου ογδόντα τεσσάρων ετών. Κι όμως δεν απομακρυνόταν από τον ιερό περίβολο του ναού, αλλά παρέμενε σ’ αυτόν και τις ώρες που δεν γίνονταν ακολουθίες στον ναό. Κι έτσι λάτρευε νύχτα και μέρα τον Θεό με νηστείες και προσευχές.

38 Αυτή λοιπόν παρουσιάστηκε εκείνη την ώρα, κι αφού είδε το παιδί, ευχαριστούσε και δοξολογούσε τον Θεό και μιλούσε γι’ αυτό σε όλους όσους κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ και περίμεναν τη λύτρωση και την απελευθέρωσή τους από τα δεινά και από την αμαρτία.

39 Κι όταν ο Ιωσήφ και η Μαρία τελείωσαν όλα όσα ο νόμος του Κυρίου όριζε για τον καθαρισμό και την αφιέρωση του παιδιού   και την αφιέρωση του παιδιού, γύριζαν πίσω στη Γαλιλαία , στην πατρίδα τους τη Ναζαρέτ.

40Το παιδί  στο μεταξύ μεγάλωνε στο σώμα . Και η θεότητα, με την  οποία ήταν ενωμένο, ενίσχυε τις διανοητικές και πνευματικές του δυνάμεις. Και καθώς η ηλικία του προχωρούσε, εκδήλωνε σταδιακά τη σοφία που σε τέλειο βαθμό του είχε μεταδώσει εξαρχής η θεία του φύση. Και ήταν πάνω του η χάρις του Θεού, η οποία το ενίσχυε σ’ όλες του τις αρετές και το φύλαγε από κάθε αμαρτία, διευθύνοντας την ομαλή και απρόσκοπτη ανάπτυξή του.

Πηγή: «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

Οπωσδήποτε θα υπάρξη κρίσις και ανταπόδοσις

Ας μη νομίζουμε λοιπόν ότι όλα τα σχετικά με εμάς σταματούν σ’ αυτήν την ζωή , αλλά ας πιστεύουμε ότι οπωσδήποτε θα υπάρξη κρίσις και ανταπόδοσις για όλα αυτά που κάνουμε εδώ. Διότι αυτό είναι τόσο σαφές και ολοφάνερο σε όλους, ώστε και οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες και οι αιρετικοί και ο οποιοσδήποτε άνθρωπος έχουν την ίδια γνώμη γι’ αυτό το θέμα. Αν και δεν πιστεύουν δηλαδή όλοι στην ανάστασι όπως θα έπρεπε, αλλά όμως για την κρίσι και την κόλασι και για τα εκεί δικαστήρια όλοι συμφωνούν, ότι υπάρχει κάποια ανταπόδοσις εκεί για όσα γίνονται εδώ. Διότι, εάν αυτό δεν συνέβαινε , για ποιόν λόγο άπλωσε τόσο μεγάλο ουρανό, έστρωσε κάτω την γη, άπλωσε την θάλασσα, άφησε να χυθή παντού ο αέρας, έδειξε τόσο μεγάλη πρόνοια, εάν δεν επρόκειτο να μας φροντίση μέχρι τέλους.

Δεν βλέπεις πόσοι που έζησαν στην αρετή, αν και έπαθαν μύρια δεινά, έφυγαν χωρίς να απολαύσουν κανένα αγαθό; Και άλλοι πάλι, αν και έδειξαν μεγάλη κακία, άρπαξαν τις περιουσίες των άλλων, ξεγύμνωσαν χήρες και ορφανά και τα καταπίεσαν, αφού απόλαυσαν τον πλούτο και την τρυφή και τα μύρια αγαθά, έφυγαν χωρίς να πάθουν ούτε το παραμικρό κακό; Πότε λοιπόν ή εκείνοι οι πρώτοι θα απολαύσουν τις αμοιβές της αρετής ή αυτοί θα πληρώσουν για την κακία τους, εάν στο τέλος αυτής της ζωής σταματούν τα δικά μας πράγματα;

Διότι, το ότι εάν υπάρχη  Θεός, όπως βέβαια και υπάρχει, είναι δίκαιος, ο καθένας θα μπορούσε να το πη∙ και ότι, εάν είναι δίκαιος, και αυτούς και εκείνους θα τους ανταποδώση αυτά που τους αξίζουν, και αυτό από όλους έχει ομολογηθή. Αλλά, εάν  πρόκειται και εκείνους και αυτούς να τους ανταποδώση κατά την αξία τους και εδώ κανείς από αυτούς δεν έλαβε την αμοιβή, ούτε εκείνος της κακίας την τιμωρία, ούτε αυτός της αρετής τις αμοιβές, είναι ολοφάνερο ότι υπολείπεται κάποιος καιρός, κατά τον οποίο και οι δύο θα έχουν την ανταπόδοσι που τους αρμόζει.

( Εις τον πτωχόν Λάζαρον Δ΄, ΕΠΕ 25, 530-532,

PG  48, 10-11 )

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΟΣ ΑΜΒΩΝ Θ΄

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»

ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ

Υπό Βενεδίκτου Ιερομονάχου

Αγιορείτου

ΕΚΔΟΣΙΣ

ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΙΕΡΑ ΚΑΛΥΒΗ «ΑΓΙΟΣ ΣΥΡΙΔΩΝ Α΄»

ΙΕΡΑ ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

2013