Κατάθλιψη και φόβος . Αθώος περισπασμός. Διακοπή σχέσεων με κακοήθη πρόσωπα. Ένας πεντηκοστιανός μισσιονάριος.

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ σου ,  που εντείνεται από έναν αόριστο φόβο, είναι αδικαιολόγητη. Τί σου συμβαίνει; Όλα πάνε καλά, τόσο στο σπίτι όσο και στην ψυχή σου. Θα ξαναβρείς την ειρήνη σο. Πώς; Με την προσευχή και την απόθεση κάθε ελπίδας σου στον Θεό. Ένα να είναι το μέλημά σου: Να μην κάνεις τίποτα που θα παροργίζει τον Κύριο. Έτσι η ελπίδα σου θα είναι στέρεη και η ειρήνη σου διαρκής.

Το ότι έχεις κάποιες ευκαιρίες οικογενειακής ψυχαγωγίας δεν είναι κακό. Καλό είναι. Φτάνει να μην συναρπάζεσαι απ’ αυτές τόσο, που να ξεχνάς το σκοπό σου. Να θυμάσαι τον Θεό και να Τον ευχαριστείς για κάθε αναψυχή που σου παρέχει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όταν  πάλι μένεις μόνη, να Τον επικαλείσαι με περισσότερη θέρμη , ζητώντας Του να σε φωτίζει και να σου δείξει τους δρόμους της αληθινής ζωής. Συχνά, πάντως, η διασκέδαση, ακόμη και η πιο ευχάριστη, αφήνει πίσω της την κατάθλιψη, επειδή, και αμαρτωλή να μην είναι, δεν μπορεί να ικανοποιήσει την καρδιά. Γενικεύοντας, θα έλεγα πως η αστάθεια των συναισθημάτων χαρακτηρίζει τη μεταπτωτική ανθρώπινη φύση. Είναι απαραίτητο να νικήσεις αυτή την αστάθεια και να παραμείνεις ως το τέλος αμετάπτωτη στη μεγάλη απόφασή σου, για να εκπληρώσεις τον μοναδικό σκοπό της ζωής, την ένωση με τον Θεό.

Αυτό μπορεί στ’ αλήθεια να πραγματοποιηθεί; Ο Θεός καλεί την καρδιά σου. Και η καρδιά σου ποθεί τον Θεό. Γιατί δίχως τον Θεό δεν ικανοποιείται ποτέ∙ πλήττει και στενοχωριέται. Εξέτασε τον εαυτό σου απ’ αυτή την πλευρά , και ίσως βρεις τη θύρα, που θα σε οδηγήσει στην ειρήνη του Θεού.

Καλά έκανες και τα χάλασες μ’ εκείνη τη φίλη σου. Η συμπεριφορά της σε επηρέαζε με τρόπο που δεν συντελούσε καθόλου στην εκπλήρωση του σκοπού της ζωής σου. Μου έγραψες κάποτε γι’ αυτόν τον αρνητικό επηρεασμό , αλλά αμέλησα να επιστήσω την προσοχή σου στον κίνδυνο που δημιουργεί. Λοιπόν , δόξα τω Θεώ! Η υπόθεση ανήκει πια στο παρελθόν. Ας μην αφήνουμε να μπαίνουν στην καρδιά μας πράγματα που τη βλάπτουν. Μην εμπιστεύεσαι πια αυτή την κοπέλα και μην παίρνεις στα σοβαρά τα λόγια της. Πάντως παρά τη διάλυση της φιλίας σας, μην πάψεις να της φέρεσαι ειρηνικά και ευγενικά, χωρίς την παραμικρή εχθρότητα.

Ρωτάς για κάποιον Άγγλο μισσιονάριο. Τα ίδια σου τα λόγια δείχνουν τί πρέπει να σκεφθείς γι’ αυτόν. Υποστηρίζει ότι ο Κύριος του εμφανίζεται και του υποδεικνύει τί να κάνει και τί να πει. Δε βλέπετε κι εσύ και οι άλλοι πώς είναι απατεώνας; Αν ο Κύριος του είχε πραγματικά εμφανιστεί, δεν θα τον είχε στείλει σ’ εμάς, τους πιστούς, αλλά στους Τούρκους ή κάποιους άλλους άπιστους. Ο Θεός έχει επανειλημμένα επιβεβαιώσει και συνεχίζει να επιβεβαιώνει την ορθότητα της πίστεώς μας με αναρίθμητα θαύματα, με τα άφθορα και μυροβόλα τίμια λείψανα , με τις εμφανίσεις των αγίων Του. Δεν υπάρχει , λοιπόν, τίποτα που πρέπει να μας διδάξει αυτός ο μισσιονάριος. Απεναντίας , εκείνος χρειάζεται να διδαχθεί από μας, καθώς μάλιστα δεν ανήκει καν στη γνωστή Αγγλικανική «Εκκλησία» , αλλά σε κάποια καινοφανή και ιδιόρρυθμη θρησκευτική ομάδα, στους πεντηκοστιανούς. Σε κάποιον κατέβηκε η ιδέα πως ό,τι συνέβη στους αποστόλους πρέπει να επαναληφθεί και τώρα στην Εκκλησία του Χριστού, να έρθει δηλαδή το Άγιο Πνεύμα και να ενεργήσει αισθητά στους πιστούς. Υπήρξαν μερικοί, κυρίως κάτι υστερικές γυναίκες, που τον πίστεψαν. Άρχισαν , λοιπόν, να σκέφτονται πώς θα πραγματοποιήσουν το σκοπό τους. Σκέφτηκαν , σκέφτηκαν… ώσπου βρήκαν μια λύση: Έπεισαν τον εαυτό τους, δεν ξέρω πώς, ότι το Άγιο Πνεύμα ενεργούσε σ’ αυτούς με ιδιάζοντα τρόπο…

…Η πίστη είναι πραγματικά απαραίτητος όρος για την πρόσληψη της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, αυτή η χάρη όμως παρέχεται και λαμβάνεται διαμέσου των θείων Μυστηρίων και όχι μόνο με την πίστη…

… Ο Άγγλος μισιονάριος έχει τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος; Όχι, αφού δεν την έλαβε με το Μυστήριο του Χρίσματος της Μιας Εκκλησίας. Συνεπώς μιλάει για κάτι που ο ίδιος δεν γνωρίζει και κηρύσσει τη λήψη εκείνου που ο ίδιος δεν έχει λάβει. Στα κηρύγματά του δεν θα βρεις ούτε μιαν αναφορά στο πώς λαμβάνεται το άγιο Πνεύμα. Τονίζει μόνο πόσο αναγκαίο είναι να Το έχουμε, και καταλήγει με την ιαχή: “Πιστέψτε!”. Είναι σαν να λέει: “Ανοίξτε το στόμα σας, και το Άγιο Πνεύμα θα μπει μέσα”.

Πόσο ταιριαστά είναι σ’ αυτόν τον νεοφανή απόστολο τα λόγια του Κυρίου «ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν» ( Λουκ. 4:23 ).

Αν τα λόγια μου σε έπεισαν , σε παρακαλώ να τα μεταφέρεις και σε άλλους, ιδιαίτερα σ’ εκείνον τον άνθρωπο που τόσο αγαπάει τις συζητήσεις για θρησκευτικά ζητήματα. Αυτός μπορεί να διαδώσει ευρύτερα όσα σου έγραψα για το μισσιονάριο.

Ο Κύριος να σ’ ελεήσει και να σε σώσει!

Πηγή: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

γράμματα σε μια ψυχή»

ΕΚΔΟΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΙΙΚΗΣ 2000

Ένας ανεξίκακος και υπομονετικός γέροντας

Είναι πράγματι ψυχικός άθλος, όταν ένας άνθρωπος, ενώ βρίσκεται στην γεροντική ηλικία και έχοντας μεγαλώσει παιδιά, καταλήξει σε γηροκομείο, να καταφέρει ν’ αποβάλλει από την ψυχή του την πικρία της εγκατάλειψης. Και όχι μόνον αυτό, αλλά να δικαιολογεί τα παιδιά του πώς δεν ήθελαν να τον πάνε στο Γηροκομείο, αλλά τους ανάγκασαν οι περιστάσεις!

Μεγάλη αρετή ανεξικακίας, καρτερίας, χριστιανικής μεγαλοψυχίας! Λίγοι αριστεύουν στο ψυχικό αυτό άθλημα. Κι όμως, θα ήταν τόσο ωφέλιμο για την ψυχή τους να το επιτύχουν όλοι! Ανεξάρτητα αν τα παιδιά πρέπει να κάνουν το παν για ν’ αποφύγουν αυτή τη λύση, που συνήθως πικραίνει πολύ τους γονείς, στους οποίους οφείλεται τιμή, στοργή και κατανόηση. Το γήρας είναι γεγονός πώς έχει ανάγκη στοργικών Κυρηναίων και όχι αδιάφορων και μερικές φορές κι άσπλαχνων επαγγελματιών...

Πάντως , ο παππούς αυτής της αληθινής ιστορίας ήταν ένας απ’ αυτούς τους αγιασμένους γέροντες, που είναι γεμάτοι στοργή, καρτερία, ανεξικακία! Ένας από αυτούς τους ωραίους ανθρώπους, που το γήρας τονίζει την ψυχική τους ομορφιά και τους κάνει αγαπητούς στον Θεό και στους ανθρώπους.

Μπήκε λοιπόν ο παππούς στον οίκο ευγηρίας , ένα περιποιημένο κτίριο με μεγάλη αυλή, όμως κλειστή με κάγκελα. Κατά ευτυχή συγκυρία, τα εγγονάκια του τα έστειλαν σ’ ένα δημοτικό σχολείο που ήταν λίγο πιο πέρα από το Γηροκομείο. Έτσι ο παππούς έστηνε καρτέρι στα κάγκελα, πότε να περάσουν να τα δει!

Τα φώναζε κι εκείνα πλησίαζαν τα κάγκελα της μεγάλης αυλής του Γηροκομείου, τον χαιρετούσαν και με το παιδικό τους γέλιο του έφερναν την άνοιξη στην πονεμένη του ψυχή. Περνούσε το τρεμάμενο χέρι του ανάμεσα απ’ τα κάγκελα και χάιδευε τα κεφαλάκια τους. Μετά ερχόταν η σειρά των εγγονών να περάσουν τα παιδικά χεράκια τους από τα κάγκελα, να ανοίξουν τις φουχτίτσες τους για να πάρουν τις καραμέλλες που κάθε πρωί τους κερνούσε ο παππούς. Πού εξοικονομούσε το καραμελλοσυσίτιο κάθε πρωί ο παππούς; Ακόμη αυτή η απορία παραμένει στα εγγόνια του που τώρα πια κοντεύουν κι εκείνα να γίνουν παππούδες.

Κι ο Θεός αυτή την αγιωσύνη του παππού την άμειψε. Τον έβγαλε απ’ τα κάγκελα! Ένας από τους γαμπρούς του, πονόψυχος άνθρωπος καθώς ήταν, δεν ανέχτηκε άλλο αυτή την κατάσταση. Έπειτα έβλεπε και τον σιωπηλό πόνο της γυναίκας του.

Και μια ευλογημένη ημέρα πήγε και πήρε από το Γηροκομείο τον παππού και τον έφερε σπίτι. Ας ήταν μικρό το σπιτάκι του, η αγάπη σε όλα δίνει λύσεις. Έτσι τα κάγκελα έφυγαν απ’ την μέση και τα εγγονάκια θρονιάζονταν άνετα στα γόνατα και στην αγκαλιά του παππού!

Όταν ήρθε η ώρα να φύγει για τον ουρανό ο αγαθός αυτός άνθρωπος , έδωσε ολόψυχα την ευχή του σε μικρούς και μεγάλους. Κι απ’ ό,τι φάνηκε , η ευχή του έπιασε!...

 Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ουράνια μηνύματα

Θαυμαστά γεγονότα»

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

ΔΩΡΙΔΑ 2009

Δεν χρειάζονται μάρτυρες και έλεγχοι

Εάν, όταν δικάζεται μία πόλις από τους επίγειους άρχοντες, όλοι καταλαμβάνονται από μέγα φόβο και αυτοί ακόμη που δεν κινδυνεύουν , όταν θα δικάζεται ολόκληρη η οικουμένη από τέτοιον κριτή, που δεν χρειάζονται μάρτυρες και έλεγχοι, αλλά χωρίς όλα αυτά, πράξεις και λόγοι και ενθυμήσεις αποκαλύπτονται ενώπιον όλων και σαν σε εικόνα φανερώνονται σε όσους αμάρτησαν και σε όσους τα αγνοούσαν, πώς δεν είναι φυσικό να κλονισθή και σαλευθή κάθε δύναμις; Διότι και αν ακόμη δεν έρρεε ποταμός πυρός , ούτε άγγελοι φοβεροί παραστέκονταν, αλλά μόνον άνθρωποι καλούνταν και οι μεν επαινούνταν και θαυμάζονταν, ενώ οι άλλοι εξαποστέλλονταν ατιμασμένοι για να μη δουν την δόξα του Θεού, και αυτό μόνο ήταν η κόλασι, μήπως η έκπτωσι από τόσα αγαθά δεν θα ήταν πικρότερη από όλη την γέεννα και δεν θα κατέτρωγε τις ψυχές εκείνων, που θα τα στερούνταν; Πόσο κακό βέβαια είναι αυτό, τώρα δεν είναι εύκολο να το περιγράψουμε με τον λόγο, τότε όμως θα το γνωρίσουμε καλά στην πραγματικότητα.

Εσύ όμως πρόσθεσε τώρα και την κόλασι και μη βλέπης μόνον το ότι ντρέπονται και καλύπτονται και κάτω έχουν στραμμένο το βλέμμα τους, αλλά ότι σύρονται και προς το πυρ και προς αυτά τα βασανιστήρια και στις βάναυσες εκείνες δυνάμεις παραδίνονται και ότι πάσχουν αυτά, τότε που στεφανώνονται και δημοσία ανακηρύσσονται και στον θρόνο παρευρίσκονται όλοι εκείνοι που έπραξαν τα αγαθά και αξιώθηκαν της αιώνιας ζωής.

(Προς Θεόδωρον Μον., ΕΠΕ 28 , 802-808.

PG 47, 293-295 ) .  

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΟΣ ΑΜΒΩΝ Θ΄

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»

ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ

Υπό Βενεδίκτου Ιερομονάχου

Αγιορείτου

ΕΚΔΟΣΙΣ

ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΙΕΡΑ ΚΑΛΥΒΗ «ΑΓΙΟΣ ΣΥΡΙΔΩΝ Α΄»

ΙΕΡΑ ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

2013

ΩΦΕΛΙΜΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ

Ερώτηση: Υπάρχει Θεός;

Απάντηση: Τα Έργα της Δημιουργίας που βλέπεις γύρω σου φωνάζουν «υπάρχει Θεός». Σκέψου ότι δεν υπάρχει οικοδομή χωρίς οικοδόμο. Σκέψου ακόμη ότι αν δεν υπήρχε Θεός δεν θα μπορούσε να στέκεται όρθια επί χιλιάδες χρόνια η Εκκλησία του Χριστού, η οποία συνεχώς πολεμάται με μανία από τους ειδωλολάτρες όλων των εποχών.

Ερώτηση: Αφού υπάρχει Θεός , γιατί γίνονται τόσες αδικίες στον κόσμο;

Απάντηση: Οι αδικίες δεν γίνονται από το Θεό , αλλά είναι αποτέλεσμα του εγωισμού του ανθρώπου και της κακίας του Σατανά.

Ερώτηση: Γιατί ο Θεός που είναι παντοδύναμος δεν εμποδίζει τον εγωισμό του ανθρώπου και την κακία του Σατανά;

Απάντηση: Αν ο Θεός εμπόδιζε τον άνθρωπο από του να εκδηλώνεται ελεύθερα θα ήταν Θεός βίας και εξαναγκασμού. Κι αν δεν άφηνε τον Σατανά να πειράζει τον άνθρωπο δεν θα δοκιμαζόταν η πίστη του ανθρώπου, ούτε θα γυμναζόταν η ταπείνωση και η υπομονή του.

Ερώτηση: Εντάξει, δεχόμαστε ότι υπάρχει Θεός , αλλά, τότε ποιό από τα τόσα θρησκεύματα του κόσμου τον πιστεύει σωστά; Και με βάση τίνος θρησκεύματος το περιεχόμενο θα κρίνει ο Θεός τους ανθρώπους;

Απάντηση: Ο Θεός έδωσε στον κάθε άνθρωπο συνείδηση για να ξεχωρίζει το καλό από το κακό και με βάση αυτή τη συνείδηση θα κρίνει∙  γιατί την ώρα της κρίσεως η συνείδησή σου θα σε υπερασπίσει ή θα σε κατηγορήσει. Ο άνθρωπος, παραδείγματος χάρη, που έζησε στην Ελλάδα και δεν πίστεψε στα όσα η Ορθόδοξη Εκκλησία κήρυξε, θα κατηγορηθεί από την ίδια τη συνείδησή του επειδή άκουσε για το σωτήριο έργο του Χριστού, άκουσε και είδε θαύματα, άκουσε για την ανάγκη του καθαρισμού της ψυχής με τα μυστήρια: του ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ, της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, (ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ) , Θ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ, άκουσε τις καμπάνες της Εκκλησίας , αλλά τ’ απέρριψε όλα αυτά εγωιστικά με διάφορες προφάσεις «προφάσεις εν αμαρτίαις».

Ερώτηση: Πώς να πας στην Εκκλησία έτσι όπως την έχουν καταντήσει οι παπάδες; Και σε ποιον παπά να εμπιστευθείς την εξομολόγησή σου;

Απάντηση: Στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο του κατά Ματθαίο ευαγγελίου λέει ο Θεάνθρωπος Ιησούς, ότι πρέπει να ακούμε τα λόγια που λέγονται στην Εκκλησία και να τα εφαρμόζουμε γιατί είναι λόγια του Θεού, ανεξάρτητα από το αν τα εφαρμόζουν ή όχι αυτοί που τα λένε. Όσο για το ζήτημα της εμπιστοσύνης της εξομολογήσεώς σου στον παπά, πρέπει να ξέρεις ότι υπάρχει το «απόρρητο της εξομολογήσεως», δηλαδή η τήρηση της μυστικότητος της εξομολογήσεως, αλλά εάν ο παπάς δεν τα τηρήσει, τότε είναι υπεύθυνος και υπόλογος απέναντι στη συνείδησή του και την Εκκλησία∙ εσύ  όμως,  ο εξομολογούμενος , είσαι κερδισμένος στην περίπτωση αυτή, γιατί όσο έρχονται οι αμαρτίες σου στ’ αυτιά πολλών χριστιανών τόσο πετυχαίνεις καλύτερα το σκοπό της εξομολογήσεως, που είναι η     ταπείνωση! Γι’ αυτό οι πρώτοι χριστιανοί έλεγαν τις αμαρτίες τους δημοσίως σε όλο το Εκκλησίασμα . Ήξεραν δε οι χριστιανοί αυτοί, πως κι αν ακόμη από τη δημοσιότητα αυτή θα τους κατεδίκαζε κάποιος σε θάνατο, θα θανατωνόταν μόνο το σώμα, η δε ψυχή θα πήγαινε καθαρή στην αιώνια χαρά του Κυρίου της Ιησού Χριστού.

Ερώτηση: Και ποιός μπορεί σήμερα να είναι τέτοιος χριστιανός; Ποιός μπορεί ν’ αντισταθεί και να πάει κόντρα στις σύγχρονες απαιτήσεις;

Απάντηση: Όταν ο Απόστολος Πέτρος έκαμε περίπου την ίδια ερώτηση στον Χριστό, εκείνος του απάντησε: «Αυτά που οι άνθρωποι νομίζουν αδύνατο, είναι δυνατά για το Θεό». Αυτό σημαίνει ότι για τον άνθρωπο που πιστεύει σωστά στο Θεό (Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα ) και εκτελεί τις εντολές Του, η λογική υποτάσσεται στην πίστη∙ και μόνο σε μία τέτοια κυρίαρχη πίστη μπορεί ο άνθρωπος να σταυρώσει τον εγωισμό του, να θανατώσει το κοσμικό του φρόνημα ( να αποφεύγει δηλαδή κάθε αμαρτωλή συνήθεια του κόσμου) , και να γίνει ο καινούριος , αναγεννημένος άνθρωπος που θα μπορεί να αγαπά τον εχθρό του, να συγχωρεί τον αδελφό του, να κοινωνεί συνειδητά Σώμα και Αίμα Χριστού, να Εκκλησιάζεται αγόγγυστα και να αισθάνεται έτοιμος πάντοτε για το μεγάλο ταξίδι που κάποτε ο κάθε άνθρωπος θα πραγματοποιήσει. Το σκέπτεσαι, αδελφέ μου;

Σε παρακαλώ, εσύ που διάβασες αυτό το χαρτί, μη το σχίσεις.

Δώσ’ το και σε άλλη ψυχή να το διαβάσει∙ πού ξέρεις , μπορεί

η ψυχή αυτή να σωθεί εξαιτίας σου.

ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

ΚΑΤΗΧΗΤΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔ. ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Φως!

«ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα»

(Ματθ. 4, 16 )

ΕΙΧΑ διαβάσει, αγαπητοί μου, ότι κάποιος πήρε ένα παιδί και το ‘κλεισε σε μια σπηλιά. Δεν το άφησε να πεθάνη. Φρόντιζε για το παιδί που το περιώρισε στο σκοτεινό εκείνο μέρος της γης. Είχε κάποιο σκοπό που το έκανε αυτό. Το παιδί μέσ’  στη σπηλιά δεν έβλεπε τίποτε. Ζούσε στο σκοτάδι. Μέρα και νύχτα εκεί ήταν το ίδιο. Είχε πια συνηθίσει στο σκοτάδι. Αλλ’ όταν το παιδί κάπως μεγάλωσε και ήταν σε θέσι να παρατηρή και να κρίνη, ήρθε εκείνος που το έφερε και το πήρε. Το έβγαλε από τη σπηλιά. Τη στιγμή εκείνη η αυγή γλυκοχάραζε. Ο ήλιος σιγά-σιγά έβγαινε και σκορπούσε το γλυκό του φως στη γη. Το παιδί πρώτη φορά έβλεπε τον ήλιο. Βλέποντάς τον στάθηκε και θαύμαζε . Η πρώτη ερώτηση του παιδιού ήταν∙ «Ποιός έκανε τον ήλιο;». Ο Θεός , παιδί μου», του απάντησαν, «ο Θεός έκανε τον ήλιο, όπως έκανε  και όλα τα άλλα που βλέπεις». «Δόξα σοι, ὁ Θεός∙ δόξα σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς», είπε ο μικρός.

Δυστυχώς εμείς συνηθίσαμε να βλέπουμε κάθε μέρα τον ήλιο που μας φωτίζει και μας θερμαίνει δωρεάν. Ο ήλιος δεν είναι, βλέπετε, εταιρεία εκμεταλλεύσεως, δεν είναι Δ.Ε.Η. , για να μας ζητάη κάθε μέρα πληρωμή για το φως που μας δίνει. Και τί πλούσιο φως είναι αυτό που μας δίνει ο ήλιος! Όλες οι ηλεκτρικές εταιρείες του κόσμου δεν φθάνουν να μας δώσουν το φως  που μας δίνει ο ήλιος σε μια μέρα. Δωρεάν και άφθονο μας στέλνει το φως ο Μεγαλοδύναμος. Κ’ εμείς ένα ευχαριστώ δεν λέμε. Δεν πηγαίνουμε στην εκκλησία για να πούμε κ’ εμείς το «Δόξα σου, τω  δείξαντι το φως». Και είναι ο ήλιος η μόνη ευεργεσία του Θεού;…

Αλλά εγώ δεν θέλω να σας μιλήσω για τον ήλιο. Θέλω να σας μιλήσω για κάποιο άλλο φως, που είναι πολύ ανώτερο από τον ήλιο. Όπως το παιδί ήταν κλεισμένο μέσα στη σπηλιά και δεν έβλεπε τίποτε, έτσι και οι άνθρωποι όλου του κόσμου ζούσαν μέσα σε μια απέραντη σπηλιά, ζούσαν στο σκοτάδι. Σκοτάδι όχι του σώματος αλλά της ψυχής. Δεν γνώριζε ποιος είναι ο αληθινός Θεός. Λάτρευαν τα είδωλα. Θεοί γι’ αυτούς ήταν τα άστρα, τα δέντρα, τα ποτάμια , οι θάλασσες, τα διάφορα ζώα. Λάτρευαν για θεούς τις γάτες, τα φίδια, τα άγρια θηρία. Λάτρευαν τα κρεμμύδια και τα σκόρδα. Λάτρευαν τα πιο ευτελή πράγματα.

Μεσάνυχτα είχαν ως προς την πίστι στον αληθινό Θεό κι αυτοί οι πρόγονοί μας, οι αρχαίοι Έλληνες , που είχαν φθάσει σ’ ένα κολοφώνα γνώσεως και επιστήμης και καυχώνταν για τον πολιτισμό τους, και ωνόμαζαν τους άλλους ανθρώπους βαρβάρους. Κι αυτοί στο ζήτημα της θρησκείας δεν διέφεραν  από τους άλλους λαούς. Είχαν άγνοια της αληθινής θρησκείας. Τούτο φανερώνει και ο βωμός που είχαν στήσει στην Αθήνα με την επιγραφή «ἀγνώστῳ Θεῷ» ( Πραξ. 17, 23 ) . Και όχι μόνο ο πολύς λαός ζούσε μέσα στην πλάνη, στην ειδωλολατρία, αλλά κι αυτοί οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι δεν είχαν καθαρή ιδέα για το Θεό. Κάτι βέβαια έλεγαν αλλά δεν είχαν τη δύναμι να το διαδώσουν και να το κάνουν πίστι του λαού. Όταν ο πιο ένδοξος φιλόσοφος της αρχαίας Ελλάδας , ο Σωκράτης , τόλμησε κάτι να πη για τη λατρεία του αληθινού Θεού, οι Αθηναίοι τον καταδίκασαν να πιή το κώνειο, το δηλητήριο με το οποίο θανάτωναν εκείνους που δεν πίστευαν στη θρησκεία των ειδώλων. Αλλ’ ο Σωκράτης προτού να πεθάνη, στην απολογία που έκανε στους δικαστάς του, είπε περίπου τα εξής:

«Εγώ, αγαπητοί μου Αθηναίοι, ήμουν σαν τη βουκέντρα που κρατάει ο γεωργός για να κεντάη τα βόδια να σύρουν το αλέτρι και να καλλιεργήται το χωράφι. Διαρκώς σας ξυπνούσα∙ δεν σας άφηνα να κοιμηθήτε. Τώρα που με καταδικάζετε σε θάνατο θα πέσετε σ’ ένα βαθύ ύπνο, και κανείς πια δεν θα μπορέση να σας ξυπνήση. Θα κοιμάστε μέχρις ότου σας λυπηθή ο Θεός και σας στείλη εκείνον που θα σας ξυπνήση από το λήθαργό σας…».

Και Εκείνος, που κάπως θαμπά τον έβλεπα στο βάθος των αιώνων ο Σωκράτης, Εκείνος, που καθαρώτερα τον έβλεπαν και τον προανήγγελαν πριν  από αιώνες ολόκληρους οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ήρθε. Είναι ο Χριστός. Ήρθε σαν το λαμπρό φως του ήλιου, που με την ανατολή του σκορπίζει τα σκοτάδια της νύχτας και δίνει ομορφιά σε όλα τα πράγματα και ζεσταίνει αυτούς που κρυώνουν και κάνει τα στάχυα να μεστώνουν και τους καρπούς να ωριμάζουν και τα σταφύλια να γίνωνται γλυκό κρασί. Ναι! Ο Χριστός είναι το φως. Το μέγα φως , που ο Ησαΐας ο προφήτης οκτακόσια χρόνια ενωρίτερα προανήγγειλε ότι θα ανέτελλε στον κόσμο ( βλ. Ησ . 9,2 ) .

Φως είναι ο Χριστός. Φως η διδασκαλία του. Φως τα θαύματά του. Φως ο άγιος βίος του. Φως τα σεπτά του πάθη. Φως η ανάστασί του. Φως η ανάληψί του. Ο Χριστός είναι όλος φως. Ο Χριστός είναι ο ήλιος των ψυχών.

Θέλεις, άνθρωπε, να δης το πνευματικό αυτό φως; Άκουσέ με. Πάρε στα χέρια σου το Ευαγγέλιο, άνοιξέ το και άρχισε να το διαβάζης∙ όχι όπως διαβάζης μια εφημερίδα ή οποιοδήποτε βιβλίο, αλλά να το διαβάζης με την πίστι, ότι στο βιβλίο στο βιβλίο αυτό μιλάει ο Κύριος. Διάβαζέ το με ταπείνωσι. Διάβαζέ το καθημερινώς. Τουλάχιστον ένα κεφάλαιο κάθε μέρα . Θα αισθάνεσαι , ότι ουράνιο φως πλημμυρίζει τον ψυχικό σου κόσμο, και γεμάτος ευγνωμοσύνη θα λες στον Θεό∙ «Δόξα σοι,  τῷ δείξαντι τὸ φῶς». Θέλεις άνθρωπε να δης το πνευματικό  φως; Άκουσέ με. Όταν την Κυριακή ακούς την καμπάνα να χτυπάη , σήκω από το κρεβάτι σου, ντύσου γρήγορα και πήγαινε στην εκκλησία. Άναψε το κερί σου, κάνε κανονικά το σταυρό σου και στάσου με ευλάβεια σε κάποια γωνιά του ναού. Η καρδιά σου στο Χριστό∙ τα μάτια σου στις ιερές εικόνες∙ τα αυτιά σου στα λόγια που ψάλλουν οι ψάλτες και οι ιερείς. Είναι λόγια χρυσά, είναι λόγια φωτεινά, είναι λόγια που παρηγορούν τις πονεμένες ψυχές , είναι λόγια που ξυπνούν τους αμαρτωλούς και φέρνουν δάκρυα στα μάτια τους. Αν έτσι με ευλάβεια και προσοχή παρακολουθήσης όλα όσα λέγονται και γίνονται στη θεία λειτουργία, , τότε στο τέλος θα δης κ’ εσύ μέσ’ στην καρδιά σου το φως του Χριστού . Και μαζί με όλο το εκκλησίασμα θα πης το «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστιν ἀληθῆ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες· αὕτη γὰρ ἡμᾶς ἔσωσεν».

Πηγή: «ΚΥΡΙΑΚΗ»

ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Ν. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΡ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»

Eκπληκτικός θαυματουργός (συνέχεια)

...«Μην ξέροντας τί να κάνω από χαρά και έκπληξη , του παρέδωσα με βιασύνη το δώρο μου , μια πετσέτα. Αυτός την πήρε, σκουπίσθηκε με αυτήν τρεις φορές και μου είπε: “Ακολούθησε με, χαρά μου”. Αφού με έφερε μέσα στο κελλί του, με ευλόγησε , μου έδωσε λίγο πρόσφορο και αγιασμό και έπειτα μου είπε: “Θα σε δω αύριο”. Επιστρέφοντας στον ξενώνα αισθάνθηκα ότι η ασθένειά μου, η οποία φαινόταν ότι με είχε αφήσει για κάποιο διάστημα είχε επιστρέψει και πάλι.

«Την επομένη μετά την  πρωινή Θεία Λειτουργία ο π. Σεραφείμ πήγε στο ερημητήριό του ∙ και εμείς έπρεπε να πάμε εκεί για να πάρουμε την ευλογία του. Με δυσκολία κατάφερα μνα ακολουθήσω την σύντροφό μου.

«Καθήσαμε δίπλα στο κελλί του π. Σεραφείμ για μία ώρα περίπου και ενώ τον περιμέναμε να βγει έξω, λέγαμε όλοι την σιωπηλά την ευχή του Ιησού. Επιτέλους εμφανίσθηκε , φορώντας έναν κοντό μανδύα και κρατώντας ένα αναμμένο κερί στα χέρια του, και άρχισε να ευλογεί όλους όσους τον πλησίαζαν  με την  σειρά, λέγοντας στον καθένα κάτι για την ωφέλεια της ψυχής του. Εγώ τον πλησίασα τελευταία από όλους και αφού με κοίταξε είπε: “Δεν είσαι καλά , Μητέρα”  . Έπειτα με ευλόγησε και συνέχισε: “Πήγαινε να λουσθείς στην πηγή, πιες λίγο νερό και θα γίνεις καλά”. Του απάντησα: “Έχω ήδη πιεί και λουσθεί , Γέροντα, όταν έφθασα εδώ”. Σε αυτό, εκείνος πάλι είπε: “Πάρε λίγο νερό από την πηγή μαζί σου, Μητέρα, πιες και πλύσου  και πλύνε το σώμα σου. Οι Απόστολοι του Χριστού θα σε θεραπεύσουν και θα γίνεις καλά”. Όταν του είπα ότι δεν είχα κάτι μαζί μου για να βάλω το νερό , έφερε μία μικρή κανάτα από το κελλί του, επαναλαμβάνοντας , καθώς μου την έδινε, τους προηγούμενους λόγους τους οποίους ξαναείπε, όταν επέστρεψα με το νερό από την πηγή.

«Φθάνοντας στον ξενώνα , εκτέλεσα ακριβώς όλες τις οδηγίες του π. Σεραφείμ, χωρίς τον παραμικρό φόβο ότι χρησιμοποιώ νερό σε περίπτωση υδρωπικίας. Και δια των προσευχών του Αγίου Του ο Κύριος ο Θεός έκανε θαύμα σε εμένα την αμαρτωλή. Προς έκπληξη όλων , ιδιαίτερα εκείνων οι οποίοι μου είχαν απαγορεύσει να χύνω νερό επάνω στο σώμα μου λέγοντας ότι δεν κάνει λόγω της υδρωπικίας, σηκώθηκα την επόμενη ημέρα τελείως θεραπευμένη και είχα αλλάξει τόσο πολύ προς το καλύτερο, ώστε,  όσοι με είχαν δει την προηγούμενη νύχτα, δεν με αναγνώρισαν το πρωί. Όλο το νερό που υπήρχε κάτω από το δέρμα και το οποίο με έκανε να αισθάνομαι αφύσικα παχειά είχε φύγει, το πρήξιμο είχε εξαφανισθεί και το κίτρινο χρώμα του σώματός μου αντικαταστάθηκε από την φυσιολογική επιδερμίδα. Ο πόνος μου έπαυσε εντελώς . Με μια λέξη, έμοιαζα να έχω ξαναγεννηθεί.

«Λίγο πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου της επιστροφής, ο π. Σεραφείμ έστειλε σε μένα και τις δύο συντρόφους μου, με την ευλογία του, ένα συμβολικό σημάδι στην καθεμία από εμάς: σε εμένα μία ποιμαντορική ράβδο, στην άλλη ένα ραβδί με τέσσερα στελέχη και στην τρίτη ένα απλό ραβδί. Δεν καταλάβαμε τότε το νόημα αυτών των συμβόλων, αλλά τα γεγονότα που ακολούθησαν μας έδειξαν και την πλήρη τους σημασία και την διορατικότητα του π. Σεραφείμ. Εγώ  η ανάξια μπήκα σε  μοναστήρι και τώρα κρατώ την ράβδο της Ηγουμένης. Η άλλη μου σύντροφος ασπάσθηκε τον μοναχισμό μαζί με τους δύο γυιούς και την κόρη της και η Τρίτη μπήκε σε μοναστήρι, αλλά μόνη. Και έτσι όλα εκπληρώθηκαν σύμφωνα με την πρόβλεψη του Γέροντα του Θεού»…

Πηγή: Από το βιβλίο: «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Πνευματική Βιογραφία»

Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

Εκπληκτικός θαυματουργός

… Σε κάποια άλλη περίσταση ο ίδιος ο Αγ. Σεραφείμ ανέφερε τα ακόλουθα γεγονότα. «Δυο μοναχές , οι οποίες είχαν ανέλθει και οι δύο στο αξίωμα της Ηγουμένης, πέθαναν. Ο Κύριος μου φανέρωσε πως είχαν υποβληθεί οι ψυχές τους στις δοκιμασίες των πνευμάτων του αέρα, πως είχαν δοκιμασθεί και πως είχαν καταδικασθεί. Για τρεις ημέρες και νύχτες προσευχόμουν, ο άθλιος εγώ, ικετεύοντας την Θεομήτορα για αυτές και ο Κύριος με την αγαθότητά Του τις συγχώρησε δια μέσου των προσευχών Της Μητέρας του Θεού∙ πέρασαν όλες τις εναέριες δοκιμασίες και έλαβαν την συγχώρεση μέσω του ελέους του Θεού».

Το νερό της πηγής του Αγ. Σεραφείμ είχε ιδιαίτερη θεραπευτική δύναμη σύμφωνα με την προσευχή του, ακόμη και κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του.

Ο Ιερομόναχος Αναστάσιος του Σαρώφ ανέφερε ότι κάποτε συνέβη να είναι μαζί με τον π. Σεραφείμ ο οποίος του είπε κατά την διάρκεια της συζητήσεώς τους: «προσευχήθηκα , Πατέρα, ώστε αυτό το νερό της πηγής να έχει την δύναμη να θεραπεύει ασθένειες».

Η προσευχή αυτή του Αγίου, ο οποίος ακόμη και τότε είχε μεγάλη παρρησία προς τον Θεό , εξηγεί δύο γεγονότα: πρώτον: ότι το νερό από την πηγή του Σεραφείμ δεν αποκτά ποτέ δυσωδία , όσον καιρό και αν διατηρηθεί, ακόμη και σε ανοικτό δοχείο∙ και δεύτερον: όσοι επισκέπτονται την Μονή του Σαρώφ και λούζονται μέσα στα περίπτερα που είναι χτισμένα κοντά στην πηγή όλες τις εποχές του χρόνου, δεν δοκιμάζουν κανένα επιβλαβές για την υγεία τους επακόλουθο, αλλά αντίθετα γίνονται καλύτερα και αναλαμβάνουν από τις ασθένειές τους, παρόλο ότι το νερό στην πηγή ακόμα και το καλοκαίρι έχει θερμοκρασία από 6 μέχρι 10 βαθμούς. Ας αναφέρουμε τώρα παραδείγματα θαυματουργικών θεραπειών από το νερό της πηγής του Αγ. Σεραφείμ , τα οποία συνέβησαν τον καιρό που ο Άγιος βρισκόταν εν ζωή.

Στην διάρκεια κάποιας επίσκεψης στον π. Σεραφείμ η Τατιάνα Βασίλιεβνα Μπαρίνοβα παραπονέθηκε σε αυτόν για την ασθένειά της. Είχε έναν ανίατο καρκίνο στο χέρι της και ολόκληρος ο βραχίονάς της ήταν δεμένος με επιδέσμους. Ο π. Σεραφείμ της είπε να πλύνει το χέρι της με νερό από την πηγή. Η  Τατιάνα Βασίλιεβνα στην αρχή σκέφθηκε: «Πώς μπορώ να το κάνω αυτό, όταν το χέρι μου χειροτερεύει από την παραμικρή επαφή με οποιοδήποτε υγρό»; Όμως υπάκουσε και έπλυνε το χέρι της. Αμέσως το λεπιδωτό δέρμα άρχισε να πέφτει από το χέρι της και από τότε και τα δύο της χέρια είναι καλά.

Ο π. Σεραφείμ έλεγε σε πολλούς, ακόμη και σε όσους είχαν πληγές, να χύσουν επάνω τους το νερό από την πηγή του και όλοι θεραπεύονταν από αυτήν από τις διάφορες ασθένειές τους.

«Το 1830», ανέφερε η Ηγουμένη Πουλχερία της Μονής Σλομπόντσκυ, η οποία υπαγόταν στην Δικαιοδοσία της Βιάτκα, «ενώ ζούσα ακόμη στον κόσμο, ανέλαβα, επειδή είχα κάνει κάποιο τάμα, ένα ταξίδι στο Σαρώφ δια θαλάσσης μέσω του Βόλγα. Καθ’ οδόν, αρρώστησα κοντά στο Νίζνι- Νόβγκοροντ και η ασθένειά μου (ένα πρήξιμο σε ολόκληρο το σώμα) σύντομα χειροτέρεψε τόσο πολύ, ώστε αναγκάσθηκα να μείνω στο Νίζνι- Νόβγκοροντ τέσσερις εβδομάδες και να περιμένω εκεί, ή για να αναρρώσω ή για να πεθάνω. Με φιλοξένησαν και με περιέθαλψαν οι φιλόξενες μοναχές της Μονής Κρεστο- Βοζντβιζένσκυ ( Αναλήψεως του Χριστού) και μάλιστα με κοινώνησαν για τελευταία φορά για το πέρασμά μου στην άλλη ζωή με την ευλογία της Ηγουμένης Δωροθέας.

«Αλλά επειδή είχα σταθερή πίστη στην σωτήρια δύναμη των προσευχών του π. Σεραφείμ, του ζήτησα πάνω από μία φορά με δάκρυα, αν και ήταν απών, να προσευχηθεί για εμένα την αμαρτωλή για να παρατείνει ο Κύριος την ζωή μου, έστω και για κάποιο σύντομο διάστημα, ώστε να πάω στο Σαρώφ και να πάρω την ευλογία του Αγίου Γέροντα. Ο Θεός άκουσε τις προσευχές μου∙ η υγεία μου βελτιώθηκε κάπως και αποφάσισα να συνεχίσω το ταξίδι μου, παρά το πρήξιμο ολόκληρου του σώματός μου. Καθ’ οδόν αναγκάσθηκα και πάλι να σταματήσω για δύο εβδομάδες, μένοντας στην κοινότητα Αλεξέιεφσκυ στο Αρζαμάς, εξ αιτίας της τελείας εξάντλησής μου. Έκτος αυτού, επειδή ήμουν πρησμένη και αδύναμη, το σώμα μου κιτρίνισε πολύ και ήταν φανερό ότι υπέφερα από υδρωπικία. Έπειτα από δύο εβδομάδες ένιωσα πάλι κάποια ανακούφιση. Συνέχισα το ταξίδι μου, αν και με υπέρτατη δυσκολία, και επί τέλους με την βοήθεια του Θεού έφθασα στο Σαρώφ.

«Την επόμενη ημέρα, μετά την πρωινή Λειτουργία, πήγαμε την καθορισμένη ώρα στον προθάλαμο του Γέροντα και είδα εκεί , ανάμεσα στο πλήθος των επισκεπτών, έναν άνδρα ο οποίος έκλαιγε πικρά. Ο π. Σεραφείμ τον επέπληττε αυστηρά για κάτι, και όταν αυτός θέλησε να του δώσει κάποιο δώρο, ο Γέροντας απάντησε: “Δεν θα το πάρω τώρα, δεν θα το πάρω τώρα”. Είχα κι εγώ προετοιμάσει κάποιο δώρο, αλλά ακούγοντας τις τελευταίες του λέξεις, δεν τόλμησα να του το προσφέρω, αλλά το έκρυψα και τραβήχθηκα προς τα πίσω στην πόρτα, έτσι ώστε  να στέκομαι πίσω από όλους. Και τι νομίζετε; Ούτε η σκέψη μου ούτε η πράξη μου είχαν διαφύγει την διορατικότητα του π. Σεραφείμ. Ανοίγοντας δρόμο μέσα από το πλήθος των επισκεπτών, με πλησίασε με χαμόγελο και σιωπηλά άπλωσε το χέρι του…

(συνεχίζεται)

Πηγή: Από το βιβλίο: «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

Πνευματική Βιογραφία»

Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

Ποιός σου έδωσε τα πλούτη;

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Ποιος σου έδωσε τα πλούτη;

Πόσην μεγάλη χάριν έπρεπε να χρωστάς εις τον ευεργέτην, πόσον να είσαι χαρούμενος και να λαμπρύνεσαι με την τιμήν, διότι ο ίδιος δεν ενοχλείς την πόρταν των άλλων, αλλά άλλοι κρούουν τας ιδικάς σου! Τώρα δε είσαι κατσούφης και αποκρουστικός, αποφεύγων τας απαντήσεις , μη τυχόν κάπου αναγκασθής να βγάλης έστω και ολίγον από τα χέρια σου. Μίαν λέξιν γνωρίζεις∙ δεν έχω∙ Ούτε θα δώσω , διότι είμαι πτωχός. Πράγματι πτωχός είσαι και στερείσαι απ’ όλα τα αγαθά. Πτωχός από φιλανθρωπίαν, πτωχός από πίστιν εις τον Θεόν, πτωχός από ελπίδα αιώνιον. Κάμε συμμέτοχους εις τα σιτηρά τους αδελφούς. Αυτό που αύριον σαπίζει, δώσε το σήμερον εις τον έχοντα ανάγκην. Η χειρότερα μορφή της πλεονεξίας είναι το να μη δίδη κανείς εις τους ενδεείς ούτε από αυτά που φθείρονται.

Ποίον, λέγει, αδικώ με το να προστατεύσω τα ιδικά μου; Ποία, πες μου, είναι ιδικά σου; Από πού τα έλαβες και τα έφερες εις την ζωήν; Όπως όταν κάποιος , αφού καταλάβη εις το θέατρον θέσιν  θέας, εμποδίζη έπειτα τους εισερχόμενους με το να νομίζη ιδικόν του αυτό που είναι κοινόν  κατά την χρήσιν  εις όλους, τέτοιοι είναι και οι πλούσιοι. Δηλαδή, αφού εκ των προτέρων εκυρίευσαν τα κοινά αγαθά, τα ιδιοποιούνται λόγω του ότι τα επρόλαβαν. Διότι, εάν ο καθένας , κρατών αυτό που χρειάζεται δια να θεραπεύση τας ανάγκας του, άφηνε το περίσσευμα εις τον έχοντα ανάγκην, τότε κανένας δεν θα ήταν πλούσιος , κανένας δε θα ήταν φτωχός.

Δεν εξήλθες γυμνός από την κοιλίαν; Δεν θα επιστρέψης και πάλιν γυμνός εις την γην; Αυτά δε που έχεις τώρα από πού τα έχεις ; Εάν μεν λέγης ότι από την τύχην είσαι άθεος, διότι δεν γνωρίζεις τον δημιουργόν, ούτε ευχαριστείς τον δοτήρα. Εάν δε αποδέχεσαι ότι από τον Θεόν είναι, πες μου τον λόγον δια τον οποίον τα έλαβες. Μήπως ο Θεός είναι άδικος που άνισα μοιράζει εις ημάς τα αναγκαία δια την ζωήν; Διατί εσύ πλουτείς και εκείνος είναι πτωχός; Δια κανένα άλλον λόγον παρά δια να λάβης εξάπαντος και εσύ τον μισθόν της αγαθότητος και της καλής διαχειρίσεως και εκείνος δια να τιμηθή με τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής.  

Πηγή: «ΕΤΣΙ ΘΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!

Ο Ιησούς και οι Άγιοι μιλούν για τους δανειστές ,

τους τόκους, τις τράπεζες, τη φτώχεια,

τους ανάξιους ηγέτες και το «κούρεμα» του χρέους.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΙΖΟΥΛΗΣ

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Αίσιον και ευτυχές;

Ευτυχές το νέον έτος!

Αυτή είναι η ευχή που κυκλοφορεί σε όλα τα χείλη και σε όλες τις καρδιές. Τα παιδιά την λένε στους γονείς , οι γείτονες και οι φίλοι ο ένας στον άλλο. Η ευχή αυτή πλήττει τόσο ευχάριστα κάποια χορδή της ανθρώπινης ψυχής , ώστε αμέσως αρχίζει να πάλλει∙ δημιουργεί ήχο και ηχώ. Συγκινείται , ευχαριστιέται, και αντεύχεται. Ευχαριστώ∙ Επίσης! Από την θέση αυτή θα ευχηθούμε σε όλους τους αναγνώστες . Θα δημιουργήσουμε ήχο για να απολαύσουμε την ηχώ… Προηγουμένως όμως θα ρωτήσουμε, γιατί οι ευχές  μας συγκινούν;

… Τί οδηγεί στην ευτυχία;

1.   Η πίστη σε ένα καλύτερο αύριο. Ο Θεός μας έχει άγνωστο το μέλλον ∙ είναι πιο συμφέρον αυτό για μας . Αδιαφανές παραπέτασμα μας το κρύβει. Πολλοί γυρεύουν να αρθή. Γυρεύουν το κακό τους. Ας πούμε πως στο μέλλον μάθαινες θα έχουν μόνο επιτυχίες και χαρά. Τί λέτε θα ήταν; Ωφέλεια; Καθόλου. Αντιθέτως καταστροφή. Η σιγουριά, η βεβαιότητα καταστρέφει τον ενθουσιασμό, παγώνει την καρδιά και έτσι καταστρέφει την ουσία της ευτυχίας, το σκίρτημα χαράς για την προσδοκία και απόκτηση του αγαθού. Και αν ήταν πόνος; Αυτοκτονία να γλυτώσουμε ; Ο Θεός μας δίνει και χαρά και πόνο με το σταγονόμετρο! Για να μείνουμε και στην χαρά και στον πόνο ευτυχισμένοι με το να πιστεύουμε στο μέλλον. «Πολλά ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ' οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι.», είπεν ο Κύριος.

2.   Εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια. «᾿Επεφάνη γὰρ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις» ( Τιτ. 2,11 ) . Το χέρι του Θεού μας οδηγεί. Αυτός κυβερνά τον κόσμο και την ζωή μας . Δεν κάνει πάντοτε θαύματα, είναι όμως πάντοτε κοντά μας ∙ μας προστατεύει. «ὑμεῖς ἐβουλεύσασθε κατ᾿ ἐμοῦ εἰς πονηρά, ὁ δὲ Θεὸς ἐβουλεύσατο περὶ ἐμοῦ εἰς ἀγαθά»∙ λέγει ο δίκαιος Ιωσήφ. «Μὴ φοβεῖσθε ∙ τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» ( Ρωμ. 8, 27 ) .

3.   Ελπίδα ότι θα αποκτήσουμε την αιώνια ζωή. «Πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. ( Εβρ. 1, 12 ) . Ταλαίπωρος ο άνθρωπος που ταυτίζει την ευτυχία του με την φθορά και τα φθαρτά. Και σ’ όλη του την ζωή, την ψεύτικη , την χαρά του, αν υπάρχει, θα την κάνει μακάβρια ο φόβος της απότομης μεταβολής: «τεθεμελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν ἄμμον» ! «Μακάριος οὗ ὁ Θεὸς Ἰακὼβ βοηθὸς αὐτοῦ!  ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐτοῦ»!

Θα τελειώσω με μια λογική εξίσωση:

Εάν ,

Νέο έτος= έτος νέας προσευχής∙

Νέο έτος= έτος νέας ελπίδας∙

Νέο έτος= έτος νέας πίστεως∙

τότε γα γίνει έτος ευτυχίας και χαράς!

Μόνο τότε!

Πηγή: «Δίψα για ζωή»

Μητροπολίτου Νικοπόλεως

ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Έκδοση

Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως

Πρέβεζα 2010