Το ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ

Κεφ. β΄(2 )

Στιχ. 13-23. Η φυγή στην  Αίγυπτο και η σφαγή των νηπίων. Ο Ιωσήφ, η Μαρία και ο Ιησούς εγκαθίστανται στη Ναζαρέτ.

13 ᾿Αναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ ᾿Ιωσὴφ λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ ῾Ηρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό.

14 ῾Ο δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον,

15 καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς ῾Ηρῴδου, ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου.

16 Τότε ῾Ηρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων, ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλε πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσε παρὰ τῶν μάγων.

17 τότε ἐπληρώθη τὸ ρηθὲν ὑπὸ ῾Ιερεμίου τοῦ προφήτου λέγοντος·

 18 φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελε παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν.

19 Τελευτήσαντος δὲ τοῦ ῾Ηρῴδου ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ φαίνεται τῷ ᾿Ιωσὴφ ἐν Αἰγύπτῳ

20 λέγων· ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ πορεύου εἰς γῆν ᾿Ισραήλ· τεθνήκασι γὰρ οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχὴν τοῦ παιδίου.

21 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἦλθεν εἰς γῆν ᾿Ισραήλ.

22 ἀκούσας δὲ ὅτι ᾿Αρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς ᾿Ιουδαίας ἀντὶ ῾Ηρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν· χρηματισθεὶς δὲ κατ᾿ ὄναρ ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας,

23 καὶ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, ὅπως πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τῶν προφητῶν ὅτι Ναζωραῖος κληθήσεται.

Σύντομη ερμηνεία

13 Όταν λοιπόν αναχώρησαν οι μάγοι, ιδού, ένας άγγελος Κυρίου φανερώθηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο και του είπε: Σήκω , πάρε το παιδί και τη μητέρα του και φύγε στην Αίγυπτο , και μείνε εκεί μέχρι να σου πω. Φύγε , διότι ο Ηρώδης σκοπεύει να ψάξει το παιδί για να το σκοτώσει.

14 Σηκώθηκε λοιπόν ο Ιωσήφ και μέσα στη νύχτα πήρε το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο.

15 Κι έμεινε εκεί μέχρι που πέθανε ο Ηρώδης ∙ για να επαληθευτεί ακριβώς εκείνο που είπε ο Κύριος μέσω του προφήτη: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον υιό μου να επιστρέψει στον τόπο της γεννήσεώς του.

16 Τότε ο Ηρώδης , όταν είδε ότι οι μάγοι τον εξαπάτησαν και τον ξεγέλασαν, θύμωσε πολύ. Έστειλε λοιπόν στρατιώτες, οι οποίοι σκότωσαν όλα τα παιδιά που ήταν στη Βηθλεέμ και σ’ όλα τα περίχωρα και τα σύνορά της, από ηλικία δύο ετών και κάτω, σύμφωνα με το χρονικό διάστημα που εξακρίβωσε από τους μάγους.

17 Τότε πραγματοποιήθηκε πλήρως εκείνο που προφήτευσε ο προφήτης Ιερεμίας:

18 Φωνή σπαρακτική ακούστηκε στο χωριό Ραμά της φυλής Βενιαμίν, θρήνος και κλάματα και οδυρμός πολύς. Η σύζυγος του Ιακώβ Ραχήλ που ήταν εκεί θαμμένη, κλαίει τα παιδιά της ( με το στόμα των απογόνων της μητέρων που στερήθηκαν τα μικρά τους ) και δεν θέλει με κανένα τρόπο να παρηγορηθεί, διότι τα αθώα αυτά παιδιά δεν υπάρχουν πλέον στη ζωή.

19 Όταν λοιπόν πέθανε ο Ηρώδης , ιδού, ένας άγγελος Κυρίου, φάνηκε στον Ιωσήφ σε όνειρο στην Αίγυπτο

20 και του είπε: Σήκω και πάρε το παιδί και τη μητέρα του και πήγαινε με την ησυχία σου στη χώρα των Ισραηλιτών. Διότι έχουν πεθάνει πλέον εκείνοι που ζητούσαν να πάρουν τη ζωή του παιδιού.

21 Σηκώθηκε λοιπόν, πήρε το παιδί και τη μητέρα του και ήλθε στην Παλαιστίνη.

22 Αλλά όταν άκουσε ότι στην Ιουδαία βασίλευε ο Αρχέλαος στη θέση του πατέρα του Ηρώδη, φοβήθηκε να πάει εκεί. Με εντολή όμως που του έδωσε ο Θεός στο όνειρό του αναχώρησε για τα μέρη της Γαλιλαίας, όπου ηγεμόνας ήταν ο Ηρώδης ο Αντίπας, ο οποίος ήταν λιγότερο σκληρός από τον αδελφό του Αρχέλαο.

23 Κι αφού ήλθε εκεί, εγκαταστάθηκε στην πόλη που λέγεται Ναζαρέτ. Για να πραγματοποιηθεί έτσι εκείνο που είπαν οι προφήτες, ότι ο Ιησούς θα ονομασθεί περιφρονητικά από τους εχθρούς του Ναζωραίος.

Πηγή: «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

«ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε

καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν».

Όπως ο άσωτος γιός, έτσι και μεις, επιστρέφοντας από την άσωτη ζωή, βρίσκουμε τον Θεό-Πατέρα να μας αγκαλιάζει με αγάπη. Τρέχει κοντά μας, μας αγκαλιάζει, μας καταφιλεί. Μας εισάγει στο πατρικό σπίτι και μας παραθέτει ουράνια τράπεζα. Μας κάνει κοινωνούς του Σώματος και του Αίματός Του. Μας ενώνει με τους άλλους αδελφούς μας . Στο σημείο αυτό επισημαίνουμε κάποιες παρεξηγήσεις.

Πολλοί πιστεύουμε πως η θεία κοινωνία συνδέεται απαραίτητα με την εξομολόγηση και τη νηστεία. Δεν προσερχόμαστε στην θεία κοινωνία αν πριν δεν εξομολογηθούμε και δε νηστέψουμε αρκετές μέρες. Γι’ αυτό και κοινωνούμε τόσο σπάνια. Αυτό είναι λάθος και αντίθετο με την Ορθόδοξη Παράδοση, που είναι υπέρ της συχνής θείας μετάληψης. Αυτό που παρατηρείται στις μέρες μας, να κοινωνούμε δηλαδή ,το πολύ 2-3 φορές τον χρόνο, είναι τελείως απαράδεκτο και υπονομεύει καίρια το σώμα της Εκκλησίας. Φτάσαμε στο σημείο να βάζουμε πάνω από την θεία κοινωνία , που είναι το «μυστήριο των μυστηρίων» τη νηστεία. Το μέσον κάναμε σκοπό, και βρήκαμε ένα άλλοθι για να δικαιολογήσουμε την αμέλειά μας και την αδιαφορία μας για τη συχνή συμμετοχή μας στην θεία ευχαριστία.

Οι παλαιοί χριστιανοί κοινωνούσαν σχεδόν καθημερινά. Ο Μέγας Βασίλειος αναφέρει πως οι χριστιανοί της επαρχίας του κοινωνούσαν τουλάχιστον 4 φορές την εβδομάδα. Ήταν αδιανόητο γι’ αυτούς να μην κοινωνήσουν , εκτός κι αν βρίσκονταν κάτω από επιτίμιο. Αν αυτοί οι πνευματικοί μας πρόγονοι έρχονταν σήμερα σ’ έναν δικό μας ναό κι έβλεπαν αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο, να γίνεται δηλαδή θεία λειτουργία κι να μην κοινωνεί κανείς ή ελάχιστοι, θα δοκίμαζαν φοβερή έκπληξη και απορία.

Σε κάθε λειτουργία ετοιμάζουμε το πρόσφορο, το νάμα, τα προσκομίζουμε στην εκκλησία, παρακαλούμε τον Χριστό να τα μεταβάλλει σε σώμα και αίμα του Χριστού. Ο Θεός υπακούει στο αίτημά μας, το άγιο πνεύμα κατέρχεται, το θαύμα γίνεται. Ο Κύριος μας ετοιμάζει το δικό Του τραπέζι, μας καλεί να συμμετάσχουμε: «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε» και μεις τον περιφρονούμε . Φεύγουμε πεινασμένοι, χορτασμένοι όμως από φτηνές δικαιολογίες. Μ’ αυτή την στάση, λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «δεν προσβάλλεις αυτόν που σε κάλεσε;». Στις μέρες μας παρατηρείται δειλά-δειλά μια ευλογημένη προσπάθεια από φωτισμένους πνευματικούς και χριστιανούς για να σπάσει αυτό το κακό κατεστημένο και να επανέλθουμε στην παράδοση της συχνής θείας μετάληψης.

Αν, λοιπόν, θελήσουμε να μεταλαμβάνουμε συχνά- πάντα βέβαια με τη σύμφωνη γνώμη του πνευματικού μας- τότε δεν είναι δυνατό να εξομολογούμαστε συνεχώς. Όποτε έχουμε κάτι να πούμε, θα βλέπουμε τον πνευματικό. Όχι με το παραμικρό. Όταν, π.χ. πέσουμε και χτυπήσουμε και το τραύμα είναι μικρό, δεν χρειάζεται να ενοχλήσουμε ον γιατρό. Αν το τραύμα είναι μεγάλο, τότε σίγουρα θα τον επισκεφτούμε. Αφού, λοιπόν, τα καθημερινά αμαρτήματα δεν μπορούμε εύκολα να τα αποφύγουμε, θα προσπαθήσουμε να ζούμε σε συνεχή μετάνοια και τακτική εξομολόγηση.

Το άλλο άκρο είναι να εξομολογούμαστε αραιά και σπάνια. Οι περισσότεροι μάλιστα προγραμματίζουμε να εξομολογηθούμε πριν τις μεγάλες γιορτές, την τελευταία στιγμή∙ και γινόμαστε ιδιαίτερα απαιτητικοί. Αυτό όμως είναι άσχημο και για μας, αλλά και για τον πνευματικό, ο οποίος , λόγω του φόρτου των ημερών, δεν μπορεί να ανταποκριθεί και να μας βοηθήσει καλύτερα. Και βέβαια, όταν ο χρόνος πιέζει, δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια σωστή επικοινωνία.

Χρονικές συνταγές δεν υπάρχουν . Ο καθένας  έχει την ιδιαιτερότητά του , τις δικές του ανάγκες και μπορούμε με τον πνευματικό μας να βρούμε τη χρυσή τομή.

Αυτό πάντως που  είναι ανάγκη να ξανατονίσουμε ,είναι ότι όλη μας η ζωή πρέπει να είναι πορεία μετάνοιας, αλλά και προετοιμασίας για την θεία κοινωνία. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, να ζούμε «εν μετανοία» και με λαχτάρα για την θεία ευχαριστία. Σ’ αυτό θα μας βοηθήσει πολύ η ακολουθία της θείας μεταλήψεως, την οποία μπορούμε να διαβάζουμε , όχι μόνο την παραμονή, αλλά σταδιακά, σ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδος. Οι ωραιότατες ευχές της θα μας βοηθούν να ζούμε το γεγονός της μετάνοιας , και θα μας προετοιμάζουν για τη συμμετοχή μας στο μυστήριο της θείας κοινωνίας . Ζώντας συνεχώς «εν μετανοία» και κοινωνώντας συχνά τα άχραντα μυστήρια , η ζωή μας αποκτάει νόημα, γίνεται πανηγύρι, γιορτή, ευφροσύνη, χαρά.

Πηγή: «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Μετάνοια και εξομολόγηση.

Επιστροφή στο Θεό και στην Εκκλησία του»

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ

ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

ΕΚΔΟΣΗ

Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ

2013