Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Ο Απόστολος Παύλος έρχεται στην Κόρινθο




… Η πόλη της Κορίνθου ήταν και αυτή ρωμαϊκή αποικία. Όπως και οι Φίλιπποι, έτσι και η Κόρινθος , δεν είχε ιδρυθεί από τους Ρωμαίους. Αντίθετα, ήταν μια πανάρχαιη πόλη που είχε παίξει  ένα σημαντικό ρόλο στα πλαίσια του αρχαίου ελληνικού κόσμου, κατά την αρχαϊκή, την κλασσική και την ελληνιστική περίοδο. Είχε, ωστόσο καταστραφεί εντελώς, όταν την κατέλαβε ο Ρωμαίος στρατηγός Λεύκιος Μόμμιος, μετά την περίφημη μάχη της Λευκόπετρας το 146 π. Χ. Αν και φαίνεται ότι η πόλη κατοικήθηκε και πάλι σε περιορισμένο βαθμό, ο Ιούλιος Καίσαρας την έκανε ρωμαϊκή αποικία, εγκαθιστώντας εκεί απελεύθερους από τη  Ρώμη το 44 π. Χ. , λίγο πριν τη δολοφονία του.

Λόγω της εξαιρετικής γεωγραφικής της θέσης –μεταξύ του Σαρωνικού και του Κορινθιακού Κόλπου, που χωρίζονταν από τον περίφημο Ισθμό – λόγω της ύπαρξης διόλκου, από την οποία μεταφέρονταν τα πλοία από τον ένα Κόλπο στον άλλο, και λόγω της εύφορης πεδιάδας της, η Κόρινθος και τα δυο λιμάνια της – το Λέχαιο στον Κορινθιακό και οι Κεγχρεές στο Σαρωνικό- αποτέλεσε το σημαντικότερο λιμάνι του νότιου ελλαδικού χώρου και αναπτύχθηκε γρήγορα τόσο πληθυσμιακά, όσο και οικονομικά, αποτελώντας μια από τις πλουσιότερες πόλεις της αυτοκρατορίας, περιβόητη για τον πλούτο της και τον έκκλητο βίο των κατοίκων της. Παράλληλα, η πόλη αποτελούσε έδρα του Ρωμαίου ανθυπάτου της Αχαΐας, μιας ρωμαϊκής επαρχίας, που περιελάμβανε τη νότια Ελλάδα και το νότιο Αιγαίο. Στην πόλη της Κορίνθου έφτασε ο Απόστολος Παύλος στις αρχές του 50 μ. Χ. …
… Στην πόλη της Κορίνθου , οι πρώτοι άνθρωποι που συνάντησε ήταν ο Ακύλας, από τον Πόντο της Μικράς Ασίας, Εβραίος στο θρήσκευμα, και η σύζυγός του Πρίσκιλλα, οι οποίοι , λόγω του εβραϊκού τους θρησκεύματος, είχαν διωχθεί πρόσφατα από τη Ρώμη, κατά το διωγμό που είχε εξαπολύσει ο αυτοκράτορας Κλαύδιος κατά των Εβραίων της Ρώμης (49 μ.Χ. ). Η πρώτη αυτή γνωριμία κατέστη ιδιαίτερα χρήσιμη στον Απόστολο Παύλο, διότι αυτοί τον φιλοξένησαν και εργάστηκαν μαζί του, καθώς, λόγω της κοινής τους εργασίας –ήταν σκηνοποιοί- μπορούσαν να εργάζονται και να προωθούν μαζί τα προϊόντα τους…

… Με την οικία των Ακύλα και Πρίσκιλλα ως βάση του, ο Απόστολος Παύλος, πλήρης Πνεύματος Αγίου, μετέβαινε κάθε Σάββατο στην εβραϊκή συναγωγή και κήρυττε τον Χριστό, πείθοντας, με τους λόγους του, όχι μόνο τους Ιουδαίους, αλλά και τους ειδωλολάτρες. Εν τω μεταξύ έφθασαν στην  Κόρινθο και οι  δυο συνεργάτες του Απόστολου, Σίλας και Τιμόθεος. Ο Τιμόθεος ερχόταν από τη  Θεσσαλονίκη, μέσω Βερροίας, όπου είχε συναντήσει τον Σίλα, μαζί με τον οποίο κατέβηκαν στην Κόρινθο, για να συναντήσουν τον Παύλο…

… Παρά τις επιτυχίες του στην Κόρινθο, ο Απόστολος συνάντησε στη συναγωγή και σοβαρότατες βίαιες αντιδράσεις. Η δική του στάση υπήρξε όμοια με αυτήν που είχε υιοθετήσει παλιότερα, κατά την πρώτη περιοδεία του, στην  Αντιόχεια της Πισιδίας:
«κτιναξάμενος τ μάτια επεν πρς ατούς· τ αμα μν π τν κεφαλν μν καθαρς γ π το νν ες τ θνη πορεύσομαι»

 Με τα λόγια αυτά ,εγκατέλειψε ο Παύλος τη συναγωγή και κατέφυγε στο σπίτι ενός νεοφώτιστου Χριστιανού, του Ιούστου, καθώς αυτό συνόρευε με τη συναγωγή. Παρά τις αντιδράσεις, όμως, το κήρυγμα του Παύλου γνώρισε μεγάλη επιτυχία, τόσο μεταξύ των ειδωλολατρών όσο και μεταξύ των Ιουδαίων. Το σημαντικότερο πρόσωπο της ιουδαϊκής κοινότητας της Κορίνθου, ο αρχισυνάγωγος Κρίσπος, πίστεψε στον Χριστό και βαπτίσθηκε από τον ίδιο τον Απόστολο, αποτελώντας έναν από τους λίγους που βάπτισε στην Κόρινθο ο ίδιος ο Παύλος.
Λόγω της σημαντικής απήχησης , που είχε το κήρυγμα του Απόστολου στην Κόρινθο, ήταν προφανές ότι υπήρχαν περιθώρια για περαιτέρω επέκταση της πρώτης Εκκλησίας της Κορίνθου. Αυτό, ήταν , άλλωστε και το ξεκάθαρο θέλημα του Θεού, που δηλώθηκε με σαφή τρόπο με νυκτερινό όραμα, που αποκαλύφθηκε στον Παύλο:
«μ φοβο, λλ λάλει κα μ σιωπήσς, διότι γώ εμι μετ σο, κα οδες πιθήσεταί σοι το κακσαί σε, διότι λας στί μοι πολς ν τ πόλει ταύτ»

Το όραμα αυτό έπεισε τον Απόστολο, ότι, παρά τις δυσκολίες και τις αντιδράσεις, θέλημα του Θεού ήταν να παραμείνει στην πόλη και να συνεχίσει να κηρύττει ακατάπαυστα. Πράγματι, ο Παύλος υπάκουσε στο θέλημα του Θεού και παρέμεινε στην Κόρινθο ένα χρόνο κι έξι μήνες. Ήταν η πρώτη φορά στη μέχρι τότε αποστολική δραστηριότητα του μεγάλου Παύλου, που ο Απόστολος αποφάσιζε να διαθέσει ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα για μια συγκεκριμένη πολιτεία. Η εύνοια του Θεού, της οποίας έγινε αποδέκτης η Κόρινθος εκείνης της εποχής, είχε ως αποτέλεσμα  τη δημιουργία μίας ανθούσας Εκκλησίας, η οποία άκμασε στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού. ..


Από το βιβλίο «Η ζωή και το έργο του
ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ»
ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ ΚΟΡΙΝΘΟΥ
ΚΟΡΙΝΘΟΣ 2009

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2012

Τα κόκκαλά μας στο Πεδίο της Μάχης





«Κάποιος Μοναχός, απογοητευμένος από τον τρόπο της ζωής του, ρώτησε ένα πνευματικό πατέρα.
-    Τι να κάμω; Οι λογισμοί μέσα μου φουντώνουν και μου λένε: “Πολύ αργά διάλεξες τη μοναχική ζωή. Δεν μπορείς να σωθείς” .
Τότε ο Γέροντας του είπε:
-    Να ξέρεις, Αδελφέ , πώς και αν δεν μπορούμε να μπούμε στη Γη της Επαγγελίας, μας συμφέρει να αφήσουμε τα κόκκαλά μας στην Έρημο, παρά να επιστρέψουμε στην Αίγυπτο»! Ιωάννης Μόσχος ( PG 87, 3100 ) .

Η απάντηση αυτή του Γέροντα έχει αγιογραφικό νόημα. Αναφέρεται στην Έξοδο των αρχαίων Ισραηλιτών από την Αίγυπτο, κατά την οποία, οι πολλοί, κυρίως η πρώτη γενεά, καθώς και ο Μωυσής, πέθαναν στην Έρημο, πριν εισέλθουν στη Γη της Επαγγελίας ( Δευτ. λβ΄48-51, Αριθ. ιδ΄23,29. Εβρ. γ΄16-17 ) .
Η απάντηση του Γέροντα έχει βαθύτατο πνευματικό νόημα. Συμφέρει να πέσει κανείς στο πεδίο της Μάχης, παρά να εγκαταλείψει τον αγώνα και να γυρίσει πίσω, στο στρατόπεδο του εχθρού.
Εκείνο που έχει σημασία, είναι, πρώτον, η απόφαση της ένταξής μας στο στρατόπεδο του Χριστού και , δεύτερον, ο αγώνας στο πεδίο της Μάχης. Η έκβαση της Μάχης βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Η προσωπική καταξίωση είναι άσχετη με την έκβαση της Μάχης. Ο τραυματισμός , η πτώση ακόμη και ο θάνατος στο πεδίο τη; Μάχης καταξιώνει τον χριστιανό αγωνιστή ούτως ή άλλως. Το πεδίο της Μάχης είναι καταξιωμένο όσο και η νικηφόρα ή μη έκβασή της. Το πεδίο της Μάχης είναι τίμιο και ιερό. Είναι τιμή στον χριστιανό αγωνιστή να συμμετέχει στο χριστιανικό στρατόπεδο και να αγωνίζεται τον καλό αγώνα. Είναι επίσης δόξα στον χριστιανό αγωνιστή να τραυματισθεί  ή και να πέσει στο πεδίο της Μάχης ακόμη κι αν η Μάχη αυτή χαθεί για την χριστιανική παράταξη. Ο Χριστός είπε: «οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ' ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν τῇ βασιλείᾳ τοῦ θεοῦ» ( Λουκ. θ΄62 ) .
Αυτό ακριβώς συνέβη και με τον ίδιο τον Χριστό. Ο Χριστός έδωσε την Μάχη στον λόφο του Γολγοθά. Τραυματίσθηκε και πέθανε στο πεδίο της Μάχης αυτής, η οποία φαινομενικά μόνο χάθηκε. Στην πραγματικότητα , η Μάχη του Γολγοθά είχε άμεσα και μακροπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα για όλους τους ανθρώπους και για τον Ίδιο τον Πρωταγωνιστή. Ήταν μια περιφανής Νίκη που στεφανώθηκε  με την δόξα της Ανάστασης. Είναι προτιμότερο να πεθάνεις πάνω στον αγώνα, στο πεδίο της Μάχης, παρά να εγκαταλείψεις την προσπάθεια και να γυρίσεις πίσω.

Από το βιβλίο: «+ Μητροπολίτου Αχελώου
ΕΥΘΥΜΙΟΥ (Κ. ΣΤΥΛΙΟΥ)
ΟΙ ΑΕΤΟΙ
Ορθόδοξο Θεολογικό Αγιολόγιο»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

ΤΟ «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ» ΓΙΑ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΟΥΣ




…Γιατί δεν υπάρχει τίποτε γλυκύτερο και ωραιότερο και ωφελιμότερο από την πνευματική επικοινωνία με τον Χριστό! Προκειμένου λοιπόν να γκρινιάζουμε ή να μουρμουρίζουμε ή να λέμε ο,τιδήποτε άλλο, άσκοπο ή αμαρτωλό, ας επαναλαμβάνουμε το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και μέσα στον ναό ακόμα. Σκύψιμο της κεφαλής και «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
·       Γλυκάθηκε ο νους; Ε, δεν ξεκολλά από την Ευχή.
·       «Ηυφράνθη η καρδία»; Σκλαβώθηκε για πάντα από την θεία αγάπη, από τον θείο έρωτα. Άραγε, δεν το έχετε νοιώσει ποτέ αυτό;…
Εκείνο, λοιπόν, που ενδιαφέρει όλους εμάς , που ζούμε μέσα στον κόσμο, τον φοβερά αμαρτωλό και ξεδιάντροπο, είναι να λέμε την Ευχούλα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», κατ’ αρχάς και για αρκετά καιρό προφορικά, φωναχτά ή ψιθυριστά  με το κομποσχοίνι, και ύστερα από μέσα μας, παντού και πάντοτε . Όσο περισσότερο θα λέγεται η ευχή , με υπομονή και με θέρμη ψυχής, τόσο γρηγορώτερα θα γίνη κτήμα μας ένας νέος τρόπος ζωής. Τότε, εφ’ όσον θα έχουν προηγηθή αρκετές προσπάθειες και πολλοί πειρασμοί, θα αισθανώμεθα και θα βιώνουμε την προσευχή μέσα μας . Θα πυρπολούμεθα από την Ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» θα γεμίζουμε , θα πληρούμεθα από την χάρι της Ευχής, της Νοεράς προσευχής, και θα καθιστάμεθα ολόκληροι μια προσευχή!...

Και τότε η θεία Χάρις θα λάμπη στο πρόσωπό μας. Μέσα στους πειρασμούς θα έχουμε ειρήνη στην καρδιά. Μέσα στους διωγμούς και στα μαρτύρια, θα έχουμε την χάρι της υπομονής και της ησυχίας από την καλή μαρτυρία της συνειδήσεώς μας. Θα μας θλίβη ο ένας , θα μας κατατρέχη ο άλλος, αλλά μέσα μας θα βασιλεύη μια παράδοξη και ανείπωτη γλυκύτητα.
Στο «Πνευματικό ημερολόγιο» μιας πιστής  και ταπεινής ψυχής, που κυκλοφόρησε στην Ρουμανία, διαβάζουμε τα εξής, για μια ευλαβή γυναίκα στο Βουκουρέστι, που καλλιέργησε την Ευχή μέσα από πολλές δυσκολίες και πειρασμούς, τόσο εξαιτίας  της εργασίας της και της οικογενείας της όσο και της φτώχειας και του κομμουνιστικού καθεστώτος:
«Μετά από οκτώ μήνες ακατάπαυστης προσευχής (ημέρα και νύκτα), ξύπνησα ένα πρωινό από τους κτύπους της καρδιάς και άρχισα να προφέρω την προσευχή στον ρυθμό των χτύπων της καρδιάς.
Αισθάνθηκα στην καρδιά μου την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος σαν ένα γλυκό βελούδινο χάδι, σαν τα φτερά μιας πεταλούδας που πετάριζε στην ψυχή μου λέγοντας:
-       «Είμαι εδώ. Εγώ είμαι ο ενεργών. Εσύ προσεύχου».
Κράτησα λίγο την αναπνοή μου, για να νιώσω την γλυκύτητα και την αγαθότητα του Αγίου Πνεύματος. Έλαβα τότε στην ψυχή μου μια ειρήνη αγία, θεϊκή, ουράνια…
… Βλέπουμε λοιπόν ότι οι θεοφιλείς ευεργεσίες της Ευχούλας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» γρήγορα μας αποκαλύπτωνται και μας καταπλήσσουν. Ακόμη και η κούρασις, τότε, θα είναι γλυκειά και ο πόνος που θα αισθανώμεθα σωματικά, θα είναι πιο ελαφρύς. Τότε και τα σύννεφα της αμαρτίας θα διαλύωνται και ο ήλιος της ειρήνης και της αγάπης θα λάμπη ακτινοβόλος μέσα στον ουρανό της ψυχής μας και θα χωρούν μέσα μας όλοι, ακόμη και οι εχθροί μας.
Έτσι θα γνωρίσουμε βιωματικά ότι:
·       Οι πράξεις των εντολών, με πρώτη την διπλή αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον,
·       η συμμετοχή μας στη θεία Λατρεία και στα πανάγια σωστικά Μυστήρια,
·       το καθημερινό πνεύμα συντριβής και μετανοίας που καλλιεργούμε,
·       η καθημερινή μελέτη της Αγίας Γραφής και άλλων θεοφιλών πνευματικών βιβλίων
·       και η αδιάλειπτος προσευχή με το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», ανοίγουν τις θύρες του θείου ελέους. Ανοίγουν την αγκαλιά του Θεού και αυτή η αγκαλιά με την σειρά της μας κλείνει μέσα της!!! Και τότε, η ουράνια χαρά της ψυχής μας είναι ανέκφραστη και δεν περιγράφεται με λόγια!...
Γι αυτό και όλοι εμείς θα φωνάζουμε τον Όνομα του Χριστού μας, και το παντοδύναμο αυτό Όνομά Του:
·       θα διατηρήση και θα ενισχύση το πνεύμα της μετανοίας,
·       θα αποκαταστήση τις κλονισμένες μας σχέσεις  με το Θεό και τον πλησίον,
·       θα ηρεμήσει την ταραγμένη μας συνείδησι,
·       θα δυναμώση την πίστι και την θέλησί μας για την τήρηση των εντολών και την καλλιέργεια των αρετών,
·       θα αυξήση τα όρια της ευδοκίμου υπομονής
·       θα μαλακώση το εγωιστικό επικάλυμμα της καρδιάς
·       και θα πυρακτώση , τέλος, την ψυχούλα μας για θεία Λατρεία και για θεία Κοινωνία.
Και κάτι ακόμα: Όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν θα μπορούμε να κοινωνήσουμε των αχράντων Μυστηρίων, έχουμε μαρτυρίες, έχουμε μαρτυρίες πολλών χριστιανών, που ησθάνοντο ότι στο «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, προσέλθετε», κι αυτοί κοινώνησαν! Γιατί εκείνη την ώρα, που οι άλλοι κοινωνούσαν, αυτοί έλεγαν την Ευχή και λαχταρούσαν το  Σώμα και το Αίμα του Ιησού Χριστού. Και ο Θεός ανταποκρίθηκε με τον δικό του τρόπο και επικοινώνησε μαζί τους με αυτήν την πνευματική και ακατάληπτη «Θεία Κοινωνία», καθώς αισθάνθηκαν σαν να κατεβαίνη κάτι από τον λαιμό τους, ενώ ταυτόχρονα μια ανέκφραστη γλυκύτητα που υπήρχε στο στόμα τους κατέλαβε ολόκληρο το ψυχοσωματικό τους «είναι»! Αυτά, για τους αμφισβητούντας και αγεύστους αυτών των πνευματικών καταστάσεων.



Από το βιβλίο: «Η ΕΥΧΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΌΣΜΟ»
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΑΣ 2007

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

Ανώτερο από τα φυσικά χαρίσματα το χάρισμα της προσευχής




Κάποτε ο στάρετς σε κάποιους νεαρούς που ήσαν παρόντες και ειρωνεύονταν, μετά την ακολουθία τους είπε:
-       Να , εμείς εδώ προσευχηθήκαμε, αλλά δεν προσεύχονταν όλοι. Η προσευχή είναι δώρο του Θεού και δεν δίδεται σε όλους. Γι’ αυτό όποιος δεν έχει αυτό το δώρο δεν μπορεί να προσευχηθεί.
Ο μουσικός παίρνει το βιολί του και με αίσθημα αφήνει να βγουν διάφοροι ήχοι. Όλοι τον ακούνε και θαυμάζουν: «Τι δώρο!», λένε. Ή ο ζωγράφος ζωγράφισε έναν ωραίο πίνακα κι αυτόν τον θαυμάζουν για το δώρο, το ταλέντο του. Και η προσευχή, η συνομιλία με τον Θεό είναι ανώτερη από το χάρισμα του τραγουδιστή, του μουσικού, του ζωγράφου. Και το να γελάς με το χάρισμα της προσευχής του πιστού ανθρώπου είναι τρομερό και απρεπές.
Στα ουράνια σκηνώματα, κι εκεί θα ψάλλονται προσευχές, αλλά εκεί θα αναπέμπονται όχι προσευχές μετάνοιας, αλλά ύμνοι δοξολογίας. Θα δοξάζουν τον Θεό: «Μεθ' ἡμῶν ὁ Θεός!», «Σὲ ὑμνοῦμεν». Δεν θα ψάλλουν εκεί: «Κύριε ἐλέησον», «Παράσχου Κύριε.», αλλά θα ψάλλουν : «Σοί Κύριε». Εμείς εδώ σπανίως ψάλλουμε: «Σοί Κύριε», επειδή προς το παρόν, ζητούμε όλη την ώρα στον Θεό να μας βοηθήσει. Στον ουρανό, όμως, θα υπάρχει μόνο αγάπη και υμνωδία. Εκεί είναι η θριαμβεύουσα εκκλησία που δοξάζει τον Κύριο, ενώ εδώ στη γη, η στρατευομένη. Οι Χριστιανοί είναι οι στρατιώτες του Χριστού. Αγωνίζονται εναντίον των παθών τους, εναντίον των ακαθάρτων πνευμάτων και γι’ αυτό οι προσευχές μας προς τον Θεό είναι ικετευτικές. Ζητούμε να μας βοηθήσει ο Θεός να νικήσουμε τη σκοτεινή δύναμη που μάχεται εναντίον μας και να εισέλθουμε νικητές στην αιώνια, τη θριαμβεύουσα Εκκλησία.


Από το βιβλίο: «ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Δεν υπάρχει γλυκύτερο από την προσευχή





Σκέψου πόσο μεγάλο πράγμα είναι μέσα στη βαθειά νύκτα, όταν κοιμούνται όλοι οι άνθρωποι και τα κατοικίδια ζώα, όταν υπάρχη απόλυτη ησυχία , εσύ μόνο να σηκωθής και με θάρρος να συνομιλήσης με τον Κύριο των όλων μας. Είναι γλυκύς ο ύπνος; Αλλά δεν υπάρχει γλυκύτερο πράγμα από την προσευχή. Αν συνομιλήσης ιδιαίτερα μαζί Του, πολλά θα μπορέσης να επιτύχης, χωρίς να σε ενοχλή κανείς, ούτε να εμποδίση την προσευχή σου˙ και την ώρα έχεις σύμμαχο για να επιτύχης αυτό που θέλεις. Αλλά στριφογυρίζεις σε μαλακό στρώμα και διστάζης να σηκωθής; Σκέψου πόσοι μάρτυρες που είναι σήμερα ξαπλωμένοι στη σιδερένια σκάλα, χωρίς να υπάρχη στρώμμα από κάτω, αλλ’ απλωμένα κάρβουνα.
( Εγκώμ. Εις τους Αγ. Πάντας, ΕΠΕ 36, 618-620. PG 50, 711 )

Η ισχυρότερη βοήθεια

Η βοήθεια αυτή ούτε με το χρόνο μαραίνεται, ούτε από την απόστασι του δρόμου εμποδίζεται, αλλά όπου και αν διαμένη κάποιος που έχει παρρησία προς τον Θεό, όπως εσείς, μπορεί από εκεί να ωφελήση πάρα πολύ εκείνους που βρίσκονται μακριά.
( Επιστ 70, Αφθονίω,  Θεοδότω…. , ΕΠΕ 38, 132. PG 52, 647 )


Από το βιβλίο: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Χρυσοστομικός Άμβων
Ε΄
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Τα νεύρα της ψυχής»
Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγ. Όρους

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Υπομονή στις θλίψεις




Δεν πρέπει να προσκολλώμαστε σε τίποτε επίγειο, μόνο στον Κύριο. Ξένοι και παρεπίδημοι είμαστε στη γη και γι’ αυτό πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε πάντοτε έτοιμοι για τη διάβασή μας στην αιωνιότητα. Δεν γνωρίζουμε την ημέρα και την ώρα του θανάτου μας. Είναι γραμμένο: «Όπου θα σε βρω, εκεί και θα σε κρίνω». Για να μην απελπιζόμαστε, πρέπει πάντοτε να είμαστε στις θλίψεις. Οι θλίψεις είναι η θύρα για τη Βασιλεία των Ουρανών. Όπως η μέρα εναλλάσσεται με τη νύχτα, έτσι και στη ζωή μας εναλλάσσονται θλίψεις και χαρές. Πράγματι, δεν συμβαίνουν πάντοτε χαρές ή πάντοτε θλίψεις. Αναπαύσου στις χαρές, όσο δεν υπάρχουν θλίψεις. Και μετά τις  χαρές, μην τρομάξεις. Περίμενε θλίψεις και υπόμενέ τις με γενναιοψυχία. Όσες περισσότερες οι θλίψεις, τόσο περισσότερη σωτηρία. Συχνά εμείς οι ίδιοι επιδιώκουμε τις θλίψεις. Είναι καλύτερο με απλότητα καρδιάς να παραδιδόμαστε στο θέλημα του Θεού, ενώ είναι δύσκολο να σηκώνουμε κάποιον σταυρό που μόνοι μας επιδιώξαμε. Πολύ συχνά ο Κύριος μας στέλνει θλίψεις εξ αιτίας των αμαρτιών μας, αλλά αμέσως ελεεί κάθε ψυχή που μετανοεί. Θλίψεις συμβαίνουν και στους δικαίους: «Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων και εκ πασών αυτών ρύσεται αυτούς ο Κύριος». Δια των θλίψεων ο Κύριος παιδαγωγεί τον άνθρωπο για την αιώνια ζωή. Δια των θλίψεων και των δυσκολιών αποκτάται το έλεος, η ευδοκία και η χάρις του Θεού. Δεν ριζώνει η Χάρις του Θεού εκεί όπου υπάρχουν γέλια, πολυτέλεια, φλυαρίες, αργολογία, οκνηρία, εχθρότητα, φθόνος, κακολογία και οι υπόλοιπες συνηθισμένες αδυναμίες.

Ο στάρετς, ζώντας ο ίδιος σε συνεχείς θλίψεις και συμφορές, προσπαθούσε να παρηγορήσει πάνω απ’ όλα τους θλιμμένους και τους αρρώστους . Παρόλο που τα πνευματικά του τέκνα ζούσαν σε διάφορες πόλεις και χωριά, τους έστελνε κάτι να τους παρηγορήσει: ένα λόγο χαιρετισμού και παραινέσεως, ή πρόσφορο, άγιο έλαιο, ή κάποιο δωράκι ή ένα χαρτί με κάποια προσευχή, ή στίχους πνευματικούς. Κάποτε είπε σε κάποιον απεσταλμένο του:
-      Παρηγορήστε ιδιαιτέρως την Αναστασία.
Πραγματικά, αυτό τον καιρό με καρδιά σφιγμένη θλιβόταν η Αναστασία, ένα πνευματικό του τέκνο. Δεν υπήρχε κανείς για να στείλει κάποιο μήνυμα, ένα σημείωμα στο  Γέροντά της, και να του φανερώσει τη λύπη της. Είχε φθάσει στην απελπισία˙ δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη θλίψη της. Και ξαφνικά , με κάποιον τυχαίο άνθρωπο, λαμβάνει από το στάρετς ένα δωράκι κι ένα μεγάλο ποίημα:

Ω  αγαπητή μου, μη τρομάζεις
απ’ τα βάσανα και τις στερήσεις.
Μη φοβάσαι αυτά τα μανιασμένα κύματα.
Μην τρομάζεις, όταν οι τρικυμίες
των καθημερινών αμφιβολιών
τσακίζουν το μονόξυλό σου.

Κάμποσες φορές με δάκρυα χαράς διάβασε και ξαναδιάβασε αυτούς τους στίχους . Μέσα στην καρδιά της έπνευσε ειρήνη, οι σκέψεις της άλλαξαν , η θλίψη εξαφανίστηκε και ο σταυρός της ζωής της της φάνηκε πολύ ελαφρός.


Από το βιβλίο: « ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ


Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Ομιλία για το πώς πρέπει να αναπτύσσονται οι χριστιανοί


Ομιλία
Για το πώς πρέπει να αναπτύσσονται οι χριστιανοί
ἀληθεύοντες δὲ ἐν ἀγάπῃ αὐξήσωμεν εἰς αὐτὸν τὰ πάντα,
ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός
(Εφεσίους 4, 15 )


Αδελφοί μου, στα λόγια αυτά περιέχονται όλα όσα ζητούνται από εμάς, στη διάρκεια της επίγειας διαδρομής μας: Να παραμείνουμε στην αλήθεια της Πίστεώς μας και να ζούμε εν αγάπη! Η αλήθεια αποκαλύπτεται από τον Κύριο Ιησού Χριστό˙ και το παράδειγμα της αγάπης  δίνεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δεν μπορεί κανείς να φθάσει στην αλήθεια δι’ άλλης οδού παρά δια του Χριστού ούτε να βρει μακριά απ’ Αυτόν υπόδειγμα αληθινής αγάπης.
Ο απόστολος Παύλος , βλέποντας τη μόνη αυτή αληθινή οδό προς το φως και την σωτηρία, εν μέσω της συγχύσεως πολλών άλλων παραπλανητικών οδών, μας υπενθυμίζει : ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας ( Εφεσίους 4, 14 ) . Μόνον ο Θεός μπορεί να αποκαλύψει την αλήθεια και μόνο ο Θεός μπορεί να δείξει την αληθινή αγάπη! Ένας άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει περισσότερα από κάποιον άλλον, αλλά μόνον ο Θεός μπορεί ν’ αποκαλύψει την αλήθεια. Οι σκέψεις έρχονται στον άνθρωπο σαν τον άνεμο και οι ψευδαισθήσεις μπορεί να του φαίνονται αληθινές. Ένας άνθρωπος φρενοπατώμενος και παραπλανημένος από τις ίδιες τις σκέψεις του μπορεί να πλανήσει στη συνέχεια έναν άλλον άνθρωπο. Μα η αλήθεια βρίσκεται στον Θεό και είναι του Θεού!
Αδελφοί, ο Χριστός είναι όλη η αλήθεια μας και όλη η αγάπη μας. Όταν σκεπτόμαστε τον Χριστό, σκεπτόμαστε την αλήθεια. Όταν ενεργούμε κατά Χριστόν, ενεργούμε ορθά. Όταν αγαπάμε τον Χριστό, αγαπούμε την ίδια την αγάπη. Δια του Χριστού ζούμε, δια του Χριστού αναπτυσσόμαστε, δια του Χριστού γινόμαστε αθάνατοι και δοξαζόμαστε. Εκείνος είναι η κεφαλή μας – όχι απλώς κατ’ όνομα , η συμβολική κεφαλή μιας ομάδας ανθρώπων, αλλά η πραγματική Κεφαλή ενός ζωντανού Σώματος (σ.τ.μ. της Εκκλησίας), του οποίου είμαστε μέλη . Ενστερνιζόμενοι την αλήθεια και την αγάπη εμπράκτως, αξιωνόμαστε να κατοικούμε αιωνίως στο  Σώμα του Χριστού.
Κύριε Ιησού Χριστέ, Συ, η όντως αλήθειά μας και η πιο δυνατή αγάπη μας, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, δέξου μας εντός Σου.
Σοί πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.


Ο Πρόλογος της Αχρίδος
Βίοι Αγίων, Ύμνοι, Στοχασμοί και Ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου.
Νοέμβριος»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012

Εἰ ὑπομένομεν

Εἰ ὑπομένομεν 
( Β΄ Τιμ. β,΄12 )


«Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις, γινώσκοντες ὅτι τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν» ( Ιακ. Α΄, 2-3 ) .


Με έχει πολλές φορές προβληματίσει το χωρίο αυτό του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου. Μας προτρέπει να έχουμε χαρά όταν αντιμετωπίζουμε πολλές δοκιμασίες! Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Εμείς οι άνθρωποι θέλουμε τη χαρά, θέλουμε την ευκολία, νοσταλγούμε την ευτυχία και ηρεμία της ζωής. Δεν αγαπάμε τις περιπέτειες, δεν αγαπάμε τα βάσανα, δεν αγαπάμε τις δυσκολίες, πολύ περισσότερο δεν αγαπάμε τις θλίψεις και τις δοκιμασίες της ζωής. Τα αγκάθια μας είναι μισητά. Τα λουλούδια μας είναι ευχάριστα. Η υγεία μας ευφραίνει. Δεν θέλουμε ποτέ την αρρώστια. Η άνεση, η οικονομική μας ευχαριστεί . Δεν αγαπάμε τη φτώχεια και τη στέρηση. Τα ευχάριστα γεγονότα μας αρέσουν και ποτέ δεν θέλουμε δυσάρεστες και θλιβερές περιπτώσεις στην πορεία της ζωής μας. Γι’ αυτό και η προτροπή αυτή του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου να δοκιμάζουμε χαρά όταν πέσουμε σε πολλούς πειρασμούς , μας είναι αρκετά δύσκολη. Δεν είναι καθόλου αρεστή στη φύση μας.
Όμως η προτροπή αυτή δεν είναι απλούς ανθρώπινος λόγος, δεν είναι απλή ανθρώπινη φιλολογία. Είναι λόγος θεόπνευστος. Η επιστολή του Ιακώβου είναι βιβλίο της Αγίας Γραφής. Έχει συμπεριληφθεί στα κείμενα που γράφτηκαν με την επίπνοια του Παναγίου Πνεύματος. Ως εκ τούτου είναι λόγος αξιοπρόσεκτος. Δεν μπορούμε να τον παραθεωρήσουμε. 
Αδελφέ μου, η πορεία της ζωής μας δεν είναι πάντοτε όπως τη θέλουμε εμείς. Το είπε σαφώς ο Κύριος ότι, αν θέλουμε να έχουμε πνευματικές αναβάσεις και κατάκτηση αρετής, θα ακολουθήσουμε όχι τον πλατύ δρόμο, αλλά το στενωπό και τεθλιμμένο.
Ο πλατύς και εύκολος δρόμος με τις ανέσεις, τις πολλές ευκολίες, τις απολαύσεις και ηδονές της ζωής , δεν οδηγεί πάντοτε στην αληθινή ζωή. Εάν αυτές οι ανέσεις και οι ηδονές είναι αντίθετες προς το θέλημα του Θεού , τότε οδηγούν αναποφεύκτως στο θάνατο και την απώλεια.
Η στενωπός , η «στενή και τεθλιμμένη οδός» ( Ματθ. ζ΄, 14 ) , με την υπερνίκηση των πειρασμών και των αντιθέσεων της ζωής, με την χαλιναγώγηση των ατάκτων ορμών του σώματος, με την ηρωική και υπομονητική αντιμετώπιση των δυσκολιών του βίου, οδηγεί στην πραγματική ζωή.
Η γη, είτε το θέλουμε, είτε όχι, στην πραγματικότητα είναι το δοκιμαστήριο, είναι το στάδιο, είναι ο τόπος των πνευματικών αγωνισμάτων. Είναι ο τόπος των πνευματικών αγωνισμάτων. Είναι ο τόπος που δίνουμε εξετάσεις για να πάρουμε το βραβείο της πνευματικής νίκης. Είναι το πέρασμά μας από τη ζωή , το προσωρινό πέρασμα. Γιατί η παντοτινή ζωή, η χωρίς τέρμα, είναι η πέραν του τάφου. Δεν πλαστήκαμε για τη γη, αλλά για τον Ουρανό. Γι’ αυτό και μας συμφέρει να υπάρχουν αγκάθια στη ζωή, δυσκολίες και περιπέτειες, για να μην επαναπαυόμεθα και ξεχνάμε την αιώνια πατρίδα μας, τη Βασιλεία των Ουρανών. Αυτή την αλήθεια τονίζουν τα λόγια του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου που θέσαμε σαν προμετωπίδα των σκέψεών μας.
Τα φάρμακα πολλές φορές είναι πικρά. Όμως είναι απαραίτητα για την καταπολέμηση τη αρρώστιας. Και οι δοκιμασίες και οι θλίψεις της ζωής είναι πικρές. Μας βοηθούν όμως να αφυπνιστούμε πνευματικά και να επωφεληθούμε, να αποκολληθούμε από τα πρόσκαιρα και τα φθαρτά.
Οι δοκιμασίες και οι περιπέτειες της ζωής μας δοκιμάζουν στη μεγάλη αρετή της υπομονής, που είναι κατά τον άγιο Ιάκωβο τον Αδελφόθεο «δοκίμιον της πίστεως». Ο βαθμός της υπομονής μας δείχνει και την πνευματική μας ποιότητα και την πιστότητα μας στην Πρόνοια του Πανάγαθου Θεού.
Να κάνουμε τον ευσεβή και να φαινόμεθα ευσεβείς όταν όλα πηγαίνουν καλά και δεν έχουμε καμία δυσκολία στην πορεία της ζωής είναι κάπως εύκολο. Να είμαστε όμως γνησίως ευσεβείς, με ακεραιότητα και πιστότητα, όταν δοκιμάζουμε πόνους και αντιθέσεις, όταν δερόμεθα από δοκιμασίες και θλίψεις, είναι πολύ δύσκολο. Τότε όμως φαίνεται η πραγματική πιστότητα μας. Ο χρυσός δοκιμάζεται στη φωτιά- και ο αληθινά πιστός άνθρωπος φαίνεται στις δοκιμασίες και θλίψεις της ζωής. Εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας, εκεί φαίνεται η υπακοή στο θέλημα του Θεού , εκεί φαίνεται η αγάπη στον Θεό, εκεί φαίνεται η γνησιότητα της αρετής.
Όλοι οι Άγιοι πέρασαν πολλές θλίψεις και δοκιμασίες για να φθάσουν στα ύψη της αγιότητος στα οποία έφθασαν. «Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» ( Πραξ. Ιδ΄, 22 ) , λέγει ο λόγος του Θεού.
Μας συμφέρουν αδελφέ, οι δοκιμασίες και οι δυσκολίες στη ζωή. Δεν μας αρέσουν, το γνωρίζω πολύ καλά. Όμως μας συμφέρουν. Μας αφυπνίζουν πνευματικά και μας βοηθούν, εάν διαθέτουμε πραγματική πίστη στον Θεό, να πορευθούμε σε ένα πνευματικότερο δρόμο. Μας το φωνάζει και ο λόγος του Θεού: «Παιδεία Κυρίου Κυρίου ἀνοίγει μου τὰ ὦτα» ( Ης. ν΄,5 ) . Δηλαδή, οι δοκιμασίες που επιτρέπει ο Θεός στη ζωή μου, ανοίγουν τα αυτιά μου στη φωνή της αλήθειας και δεν με αφήνουν στον ύπνο της πνευματικής αδιαφορίας.
Η υπομονή μας, χωρίς γογγυσμούς και χωρίς αγανάκτηση στις δυσκολίες της ζωής, είναι λιβανωτός που ανεβαίνει στον θρόνο του Θεού. Ο Λάζαρος της γνωστής παραβολής με την υπομονή του κέρδισε τον Ουρανό. Ο Ιώβ της βιβλικής διηγήσεως της Παλαιάς Διαθήκης με την υπομονή του έγινε αιώνιο υπόδειγμα πιστότητας στον Θεό.
Η υπομονή στις θλίψεις και στις δοκιμασίες της ζωής ελκύει το έλεος του Θεού, σβήνει αμαστίες, κάνει τον άνθρωπο αρεστό στον Θεό, εξαγοράζει τη Βασιλεία των Ουρανών. 
Αδελφέ μου , εύχομαι να μην έχεις δυσκολίες , θλίψεις και δοκιμασίες στη ζωή. Εάν όμως ο Πανάγαθος Θεός επιτρέπει να δοκιμάζεις πόνους, να έχεις προβλήματα και αντιθέσεις, μην κάμπτεσαι, μη λιποψυχείς, μη δειλιάς. Μην αφήσεις ποτέ αγανάκτηση και ανυπομονησία να κυριεύσουν τη ζωή σου. Δείξε καρτερία και υπομονή. Γονάτισε και προσευχήσου. Και «υπόμεινον τον Κύριον» ( Ψαλμ. Αστ΄, 34 ). Θα σε βραβεύσει ο Θεός. Θα δεχθεί την υπομονή σου ως μαρτύριο. Θα σε αμείψει πλουσιοπάροχα.
Μην λησμονείς ποτέ τον θεόπνευστο λόγο: «τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν•» ( Ιακ. α΄,3 ). Ο βαθμός της υπομονής μας δείχνει τη πιστότητα μας στον Θεό. Με την υπομονή μας ελκύουμε την αγάπη του Θεού και το έλεός Του, τα οποία είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός της ζωής. 






Από το βιβλίο : «Μητροπολίτου πρ. Πειραιώς
Καλλινίκου Καρούσου
Για σένα που πονάς»
Εκδόσεις Χρυσοπηγή
Αθήναι 2011

Αρχειοθήκη ιστολογίου