Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Στον αρχειοφύλακα Μπράνισλαβ Ν., που ρωτά αν είναι καλύτερος ο αιφνίδιος θάνατος

Άκουσες πως μερικοί επιθυμούν τον αιφνίδιο θάνατο. Αφού ο θάνατος είναι να έρθει τουλάχιστον ας είναι αιφνίδιος, ώστε να δώσει μία κι έξω τέλος σ’ αυτή τη ζωή. Καλύτερα έτσι παρά να βασανιζόμαστε από τις αρρώστιες και να βασανίζουμε τους άλλους. Η προσμονή του θανάτου είναι φοβερό πράγμα ενώ ο απρόσμενος θάνατος δεν είναι τίποτα. Στο χωριό μας ένα αυτοκίνητο χτύπησε μια γυναίκα και τη σκότωσε. Αυτό το γεγονός έδωσε αφορμή για διάφορες συζητήσεις. Κάποιοι ισχυρίζονταν ότι τέτοιου είδους θάνατος είναι καλύτερος. Κάποιος μάλιστα είπε για τον θάνατο το εξής: ας έρθει, αρκεί να μην μας δαγκώσει! Γι’ αυτό γράφεις και ζητάς μια εξήγηση.

Δεν πρέπει να επιθυμούμε τον αιφνίδιο θάνατο, αλλά  να είμαστε έτοιμοι για τον θάνατο κάθε στιγμή. Έτσι μας διδάσκει η Εκκλησία μας. Υπάρχουν καθορισμένες προσευχές στον Θεό για να μας φυλά από διάφορες συμφορές μέσα στις οποίες απαριθμείται και αυτή για τον αιφνίδιο θάνατο. Αλλά Εκείνος που έχει την εξουσία πάνω στη ζωή και τον θάνατο δρα κατά την Άγια Πρόνοιά του με γνώμονα την ευεργεσία των ανθρώπινων ψυχών, είτε τους παίρνει είτε τους αφήνει στη ζωή. Συνήθως χτυπά με αιφνίδιο θάνατο τους αμαρτωλούς , αλλά μερικές φορές- σπάνια- και τους δίκαιους. Δεν διαβάζουμε άραγε στην Παλαιά Διαθήκη πώς ο Θεός τιμώρησε με αιφνίδιο θάνατο τους γιους του Ααρών, για την αυτόβουλη θυσία, όπως και τους ξεσηκωμένους ενάντια στον Μωυσή; Ο Ανανίας και η Σαπφήρα έπεσαν νεκροί επειδή είπαν ψέματα στους αποστόλους. Πολλοί χριστιανοί μάρτυρες πέθαναν με αιφνίδιο θάνατο όπως διαβάζουμε στους βίους των αγίων μαρτύρων του Χριστού. Μερικές φορές συνέβη και ευσεβείς να πεθάνουν από αιφνίδιο θάνατο, πράγματι πολύ πιο σπάνια. Έτσι συνέβη με τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, όπου καθώς έχτιζε έναν τοίχο, έπεσε ο τοίχος και σκότωσε μαζί μ’  αυτόν και μερικούς μοναχούς.

Στέλνοντας τον αιφνίδιο θάνατο σε μερικούς αμαρτωλούς ο Θεός πετυχαίνει δύο στόχους: τους μεν νεκρούς αμαρτωλούς τους τιμωρεί, τους δε υπόλοιπους τους φοβίζει ώστε να μην αμαρτάνουν. Όπως συνέβη και με τον αιφνίδιο θάνατο του Ανανία και της Σαπφήρας: «ἀκούων δὲ ὁ ᾿Ανανίας τοὺς λόγους τούτους πεσὼν ἐξέψυξε, καὶ ἐγένετο φόβος μέγας ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας ταῦτα. ἀναστάντες δὲ οἱ νεώτεροι συνέστειλαν αὐτὸν καὶ ἐξενέγκαντες ἔθαψαν. ᾿Εγένετο δὲ ὡς ὡρῶν τριῶν διάστημα καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, μὴ εἰδυῖα τὸ γεγονός, εἰσῆλθεν. ἀπεκρίθη δὲ αὐτῇ ὁ Πέτρος· εἰπέ μοι, εἰ τοσούτου τὸ χωρίον ἀπέδοσθε; ἡ δὲ εἶπε· ναί, τοσούτου. ὁ δὲ Πέτρος εἶπε πρὸς αὐτήν· τί ὅτι συνεφωνήθη ὑμῖν πειράσαι τὸ Πνεῦμα Κυρίου; ἰδοὺ οἱ πόδες τῶν θαψάντων τὸν ἄνδρα σου ἐπὶ τῇ θύρᾳ καὶ ἐξοίσουσί σε. ἔπεσε δὲ παραχρῆμα παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ καὶ ἐξέψυξεν· εἰσελθόντες δὲ οἱ νεανίσκοι εὗρον αὐτὴν νεκράν, καὶ ἐξενέγκαντες ἔθαψαν πρὸς τὸν ἄνδρα αὐτῆς.καὶ ἐγένετο φόβος μέγας ἐφ᾿ ὅλην τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς ἀκούοντας ταῦτα.» ( Πραξ. 5, 5-11 ) .

Όταν οι άνθρωποι ανυψώνουν περισσότερο κάποιον δίκαιο και αρχίζουν , κατά κάποιο τρόπο , να τον αποθεώνουν, όπως στην περίπτωση του αγίου Αθανασίου, τότε ο Θεός παίρνει την ψυχή του δικαίου αιφνίδια, ώστε να αποδείξει στους ανθρώπους ότι μόνον Αυτός είναι ο Θεός και ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος πλην Αυτού. Σε κάθε περίπτωση  όμως ο αιφνίδιος θάνατος αποτελεί ξεκάθαρο δίδαγμα για τους άλλους που βρίσκονται στη ζωή: ότι όλοι πρέπει να σκεπτόμαστε τον θάνατό μας και να ετοιμάζουμε την ψυχή μας με μετάνοια , με προσευχή και ελεημοσύνη για τη σύντομη έξοδο από αυτόν τον κόσμο.

Λέγεται για τον συγχωρεμένο γέροντα Νικήτα του Βαλαάμ ( +1907 ) ότι φοβόταν πολύ τον αιφνίδιο θάνατο και διαρκώς προσευχόταν παρακαλώντας τον Θεό να του στείλει πριν τον θάνατο αρρώστια. Έλεγε χαρακτηριστικά:  «Με την υπομονή στην αρρώστια τουλάχιστον θα με ελεήσει ο Δίκαιος Κριτής ο Οποίος αν θέλει μπορεί να το υπολογίσει στα αγαθά έργα τα οποία εγώ δεν έκανα». Κάποιος άλλος ξαπλωμένος στο νεκρικό κρεβάτι παρηγορούσε τους φίλους του λέγοντας: «Εννέα μήνες ταλαιπωριόμουν για να έρθω σ’ αυτόν τον κόσμο είναι άραγε πολύ οι εννέα μήνες για να βγω απ’ αυτόν;».

Και πράγματι η αρρώστια πριν τον θάνατο έχει πολύ μεγάλη σημασία. Η αρρώστια έσωσε πολλούς αμαρτωλούς φέρνοντάς τους την αιώνια σωτηρία. Πολλές χιλιάδες από αυτούς έμαθαν για τον Θεό και την ψυχή τους μόλις έφθασαν στην επιθανάτια ασθένεια. Γνωρίζοντας έτσι αυτές τις δύο μεγάλες πραγματικότητες τις οποίες σ’ ολόκληρη την ζωή τους αγνοούσαν, μετάνιωσαν πικρά, κλαίγοντας για την ανόητη ζωή τους, μετέλαβαν και έτσι με δάκρυα και αίμα Χριστού αξιώθηκαν να μπουν στη φωτεινή ουράνια αυτή.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι η αρρώστια πριν τον θάνατο έρχεται ως έλεος Θεού. Δεν πρέπει να μας ενοχλεί καθόλου εάν οι συγγενείς και οι φίλοι μας παιδεύονται γύρω από μας κατά την περίοδο της επιθανάτιας ασθένειάς μας. Αυτό πάλι γίνεται για τον δικό τους καλό. Μ’ αυτές τις υπηρεσίες τους χρεώνουν τον Δημιουργό  οι άνθρωποι και Αυτός θα τους το επιστρέψει πληρώνοντάς τους εκατονταπλάσια.

Ειρήνη σε εσένα και ευλογία από τον Θεό.

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»

Σελ. 137-140

Πώς κοινωνούσαν οι πιστοί στα χρόνια του Χρυσοστόμου

(Όπως κοινωνούν σήμερα οι ιερείς μέσα στο ιερό) .

«Όταν βαδίζεις λοιπόν, τώρα αργά-αργά , σιωπηλά, για να κοινωνήσεις, μην τεντώνεις και τα δυο σου χέρια, αλλά να στηρίζεις την δεξιά σου παλάμη με τ’ αριστερό χέρι. Η παλάμη πρέπει να ‘ναι κοίλη, για να υποδεχτεί το Βασιλέα των βασιλέων. Πρόσεχε, σαν τα μάτια σου, με φόβο, τρόμο, να μην παραπέσει έξω από το χέρι σου , κανένας πολύτιμος Μαργαρίτης και χάσεις ένα από τα μέλη Του. Με τον ίδιο τρόπο να πλησιάζεις πάλι ήσυχα, χωρίς σπρωξίματα, για να πάρεις το τίμιο Αίμα του Κυρίου μας. Το κεφάλι σου όρθιο, τα χέρια σου κάτω, δεμένα! Ανοίγεις καλά το στόμα και όταν δεχτείς το πανακήρατο Αίμα, ταπεινά να λες το «Ἀμήν», «Ἀμήν», «Ἀμήν».

Να αγιάζεις οφθαλμούς- μέτωπο!

«Όταν τα χείλη σου είναι ακόμη υγρά με τ’ άγιο Αίμα , να τ’ αγγίζεις ευλαβικά με τα χέρια και να αγιάζεις τους οφθαλμούς, το μέτωπό σου , τ’ αυτιά και τ’ άλλα αισθητήρια. Ταυτόχρονα να χαίρεσαι, να δοξολογείς, να ευχαριστείς ολόψυχα το Θεό, γιατί σ’ αξίωσε να πάρεις μέσα σου τον Παντοδύναμο Χριστό μας».

Ο τρόπος ζωής σώζει ( όχι ο τόπος ) .

Ίσως ρωτήσει κάποιος. Εγώ ζω μέσα στον κόσμο, σ’ ένα αμαρτωλό πρόστυχο περιβάλλον.

Είναι δυνατόν να σωθώ; Τι πράγματα λέγεις, αδελφέ μου; Θέλεις να σου αποδείξω με λίγα λόγια ότι δεν σώζει τον ‘άνθρωπο ο τόπος, αλλά ο τρόπος της ζωής και η προθυμία προς τον Θεό;

Ο Αδάμ ζει χαρούμενα μέσα στον Παράδεισο, σ’ ένα ήρεμο λιμάνι! Και όμως εδώ ναυαγεί, καταστρέφεται, . Δεν φταίει φυσικά ο τόπος, αλλά η υπερηφάνεια, ο εγωισμός του.

Ο Λωτ ζει μέσα στα Σόδομα , μέσα σ’ ανοιχτό φουρτουνιασμένο , άγριο πέλαγος. Όμως σώζεται , γιατί είναι δίκαιος, αγαπά ειλικρινά το Θεό.

Ο Ιώβ ζει σε φλογερό καμίνι, κοιμάται πάνω σε κοπριές, έχει χάσει τα πάντα, δέκα παιδιά, περιουσία. Κερδίζει τα πάντα!

Ο Δαβίδ βρίσκεται σε βασιλικά ανάκτορα. Τι κερδίζει , από τον τόπο; Τίποτα. Διαπράττει διπλή αμαρτία ( μοιχεία, φόνο ) .

Δεν φταίει , λοιπόν, ο τόπος για την αμαρτωλή ζωή μας!

Είναι πρόχειρη δικαιολογία ! Ξέρετε τι φταίει; Δεν συμμετέχουμε έντονα στις προσευχές, δεν παίρνουμε μέρος στις ιερές συνάξεις μας, δεν απολαμβάνομεν το τίμιον Σώμα του Χριστού, δεν εξομολογούμεθα ταπεινά όλες τις αμαρτίες μας!

[ Ο Πορφύριος συχνά έλεγε: «Και μέσα στην Ομόνοια μπορείς να αγιάσεις» ]

«Πρόσεχε τί κάνουν όσοι θέλουν να πάρουν κάποιο βασιλικό αξίωμα. Διαρκώς βρίσκονται δίπλα στο βασιλιά και τον παρακαλούν να τους δώσει ό,τι επιθυμούν». Πολλές φορές παρακινούν και άλλους να μεσολαβήσουν, για να πετύχουν το σκοπό τους.

Η Εκκλησία είναι ήρεμο λιμάνι , θεραπευτήριο άριστο. Δεν χαρίζει επίγεια αξιώματα, αλλά ανώτερα, ουράνια αγαθά.

Όσοι λοιπόν, εγκαταλείπουν αδικαιολόγητα τις ιερές συνάξεις, όσοι ασχολούνται με τυχαία περιστατικά, άσκοπες συζητήσεις, αυτοί όλοι εγκαταλείπουν το γαληνεμένο λιμάνι της Εκκλησίας και ναυαγούν , βουλιάζουν σ’ αμαρτωλά βαλτονέρια!

Τι κάνεις ,ω άνθρωπε; Όταν ο ιερέας λέγει «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» ,ας ανεβάζουμε προς τον ουρανό τις καρδιές μας, εσύ απαντάς «Έχομεν προς τον Κύριον». Έτσι δεν είναι; Δεν ντρέπεσαι, λοιπόν, δεν κοκκινίζεις; Γιατί κατά την άγια , επίσημη ώρα τούτη, εσύ αποδεικνύεσαι ψεύτης; Έχεις ανυψώσει την καρδιά στο Θεό ή στη γη πλανιέται η σκέψη σου; Συλλογίζεσαι το Χριστό ή λογαριάζεις το χρυσό; Η βασιλική τράπεζα ευτρεπίζεται, ετοιμάζεται, ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται για χάρη σου, ο ιερέας αγωνίζεται για την σωτηρία σου, αόρατα, ουράνια αγγελικά τάγματα, πολυόμματα Χερουβείμ, άγια Σεραφείμ παρευρίσκονται στο άγιο θυσιαστήριο. Εξαπτέρυγα Χερουβείμ σκεπάζουν από σεβασμό, φόβο, τρόμο τα πρόσωπά τους. Όλες οι ουράνιες Δυνάμεις μαζί με τον Ιερέα ικετεύουν, παρακαλούν το Θεό για σένα. Τώρα αόρατα κατεβαίνει το πυρ, η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, και το πανάχραντο Αίμα του Χριστού τρέχει από την αγία πλευρά Του μέσα στο Άγιο Ποτήριο για σένα προσωπικά!

Σε ρωτώ, δεν σε κατακρίνει η συνείδησή σου, γιατί δεν συμμετέχεις σ’ αυτό το πλουσιοπάροχο βασιλικό δείπνο;

Προσοχή προς το Μυστήριο, όχι σ’ άλλα θέματα.

Η εβδομάδα έχει εκατόν εξήντα οκτώ ώρες , που μπορείς  να εκτελείς όλα τα έργα σου. Ο Θεός μπορεί ξεχωρίζει μονάχα μίαν ώρα και ζητά να την αφιερώσεις αποκλειστικά σε Κείνον.

Αν εσύ και αυτήν την ώρα διαθέτεις, για προσωπικά σου προβλήματα, αν νοερά ασχολείσαι μ’ ασήμαντα, γελοία ,αμαρτωλά πράγματα, τότε με ποιο θάρρος θα πλησιάσεις τα θεία Μυστήρια;

Αν δεν έχεις ολοκάθαρη συνείδηση, τότε μην πλησιάζεις το φλογερό καμίνι! Αν τα χέρια σου είναι ρυπαρά , βρωμερά με κοπριές , τολμάς να εγγίζεις βασιλικό ρούχο, έστω και στην άκρη του;

Πηγή: «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΩΦΕΛΙΜΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ»

ΤΕΥΧΟΣ 8ΟΝ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ

Αθήνα

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Στον εργάτη που ρωτά τί είναι αυτό που αποκαλούμε πνευματική ζωή

Μα η πνευματική ζωή είναι η πραγματική ζωή. Όλα τ’ άλλα είναι πράγματα.

Πράγμα είναι το σώμα μας, χώμα δανεισμένο από την γη. Χώμα, νερό, φωτιά, αέρας- απ’ αυτά τα τέσσερα στοιχεία είναι κτισμένο το ανθρώπινο σώμα.

Κτισμένο τόσο επιδέξια και θαυμαστά που δεν γίνεται να εκφρασθεί και να περιγραφεί. Μα όμως το σώμα είναι μόνο ένα πράγμα , δεν είναι η ζωή∙ είναι η άμαξα, δεν είναι ο ταξιδιώτης∙ είναι το κλουβί, δεν είναι το πτηνό.

Τι είναι τότε η ζωή; Η Αγία Γραφή του Θεού ξεκάθαρα εξηγεί στην πρώτη κιόλας σελίδα της: «καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» ( Γεν. 2, 7 ) .

Μήπως γνωρίζεις τι σημαίνουν άμεσα και έμμεσα αυτές οι λέξεις; Έμμεσα λοιπόν από την γη έφτιαξε ο Θεός το σώμα και άμεσα εκ του Εαυτού Του, ενεφύσησεν σ’ αυτόν πνοή ζωής. Έτσι ο άνθρωπος έγινε ζωντανή ψυχή. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι φαινομενικά πράγμα, αλλά πράγμα με ζωντανό πνεύμα μέσα της, το ποίο προέρχεται άμεσα από τον Δημιουργό.

Μέσα απ’ αυτή την πνοή ζωής ο άνθρωπος σχετίζεται με το Δημιουργό του και μ’ ολόκληρο τον πνευματικό κόσμο, που περιβάλλει τον Δημιουργό. Είναι μία σπίθα που μοιάζει με την αιώνια φλόγα του θεού. Αν και με το σώμα έρπουμε στην γη ανάμεσα στα έντομα , μ’ αυτήν την σπίθα είμαστε δεμένοι με τους υψηλότερους ουρανούς και την αιωνιότητα.

Η ζωή του ανθρώπου είναι ψυχή ζώσα στο σώμα, ασταμάτητα υποστηριζόμενη και αναζωογονούμενη με εκείνη την θεϊκή πνοή ζωής.

Πρακτικά μιλώντας η πνευματική ζωή είναι η αδιάκοπη προσπάθειά μας να αξιωθούμε εκείνης της θεϊκής πνοής μέσα μας. Γιατί όμως να προσπαθούμε να αξιωθούμε; Επειδή αυτό μας το δώρισε ο Δημιουργός από τον Εαυτό Του. Κανείς από μας δεν το αγόρασε , ούτε το πλήρωσε αλλά μας το δώρισε η αιώνια Αγάπη . Το δώρο δεν πληρώνεται με τίποτα. Γι’ αυτό και είναι δώρο. Αλλά εκείνος που δέχεται το δώρο και μάλιστα ένα δώρο τόσο πολύτιμο όπως αυτό της ζωής, πρέπει τουλάχιστον να φανεί αντάξιος τέτοιου δώρου.

Πώς να απαντήσουμε στην αγάπη του Θεού με αγάπη, και πώς να αναδειχθούμε άξιοι αυτού του Θεϊκού δώρου; Γι’ αυτό υπάρχει  μεγάλη επιστήμη, η οποία αποκαλείται πνευματική επιστήμη. Η επιστήμη αυτή είναι πάνω απ’ όλες τις επιστήμες , όπως είναι η Θεϊκή πνοή ζωής πάνω από όλα τα πράγματα. Η επιστήμη αυτή δεν κατάγεται από τον εν σώματι άνθρωπο αλλά από το ίδιο το Άγιο Πνεύμα του Θεού. Ο Δωρητής του πιο πολύτιμου δώρου μόνος έμαθε τους ανθρώπους πώς να αξιωθούν αυτού του δώρου.

Εάν επιθυμείς να εισέλθεις σ’ αυτή τη φωτεινή και γλυκιά επιστήμη, ας είναι ευλογημένη η επιθυμία σου.

Ειρήνη και χαρά εν Κυρίω.

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Α΄»

Εκδόσεις «εν πλώ»

Σελ. 17-18

Το δικαστήριο. «Πάντα εκεί ασύγγνωστα»

Ας φέρουμε, παρακαλώ, στον νου το δικαστήριο εκείνο, και ας το νομίσουμε, ότι γίνεται τώρα και ότι ο κριτής μπαίνει στη θέσι του και τα πάντα φανερώνονται και έρχονται στο μέσο. Διότι όχι μόνον πρέπει να παρευρεθούμε, αλλά και να φανερωθούμε.

Μήπως δεν ντραπήκατε; Μήπως δεν τρομάξατε; Μήπως δεν προτιμούμε πολλές φορές να πεθάνουμε, παρά να φανερωθή ενώπιον αγαπητών φίλων κάποιο κρυφό πταίσμα μας ; Πώς λοιπόν θα βρεθούμε σε εκείνη την κατάστασι  ενώπιον όλων των αγγέλων και όλων των ανθρώπων, όταν θα φανερωθούν τα αμαρτήματά μας και θα στέκωνται μπροστά στα μάτια μας; Διότι λέει∙ «Θα σε ελέγξω και θα παρουσιάσω μπροστά σου τις αμαρτίες σου» ( Ψαλμ. 49, 21 ) . Εάν όμως χωρίς το πράγμα αυτό να είναι παρόν, αλλ’ απλά το υποθέσαμε και το περιγράψαμε με τον λόγο, οδηγούμαστε στην καταστροφή από την συνείδησι, τι θα κάνουμε, όταν θα έλθη, όταν θα παρευρίσκεται όλη η οικουμένη, όταν θα είναι παρόντες οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι, αρχές και εξουσίες, όταν θα ηχούν οι σάλπιγγες οι ασυνεχείς και αδιάκοπες και θα γίνη η αρπαγή των δικαίων στις νεφέλες και θα είναι πολύ μεγάλος ο κλαυθμός αυτών που αμάρτησαν; Ποιος φόβος θα καταλάβη τότε αυτούς, που θα έχουν απομείνει επάνω στη γη; Διότι λέει∙ «Μια αρπάζεται και μία αφήνεται∙ και ένας παραλαμβάνεται από τους αγγέλους και άλλος αφήνεται» ( Ματθ. 24, 40 ) . Πώς θα αισθάνεται η ψυχή εκείνων, όταν άλλους θα βλέπουν να παραλαμβάνωνται και να φέρωνται στον ουρανό με μεγάλη τιμή, ενώ τους εαυτούς τους να παραμένουν εδώ με μεγάλη ντροπή; Δεν είναι δυνατό, πιστέψτε, δεν είναι δυνατό να παρουσιάσω το πάθος αυτό με τον λόγο.

Παρατηρήσατε ποτέ αυτούς, που οδηγούνται προς τον θάνατο; Ποια νομίζετε , ότι είναι η κατάστασι της ψυχής τους, ενώ βαδίζει την οδό μέχρι της πύλης; Τι δεν θα προτιμούσαν και να πράξουν και να πάθουν, ώστε να απαλλαγούν από το σκότος εκείνο; Εγώ άκουσα πολλούς από αυτούς, που ανακλήθηκαν πίσω εξ αιτίας της βασιλικής φιλανθρωπίας μετά την απαγωγή, ότι ούτε καν ως ανθρώπους  έβλεπαν τους ανθρώπους, επειδή η ψυχή τους ήταν ταραγμένη και φοβισμένη. Και γιατί μιλώ γι’ αυτούς , που οδηγούνται στον θάνατο; Πλήθος ανθρώπων στέκονται γύρω από αυτούς και οι περισσότεροι δεν αναγνωρίζονται. Εάν κάποιος τότε μπορούσε να εξετάση την ψυχή καθενός, όσο σκληρός και αν είναι στην ψυχή, όσο θρασύς και αν είναι, όσο γενναίος και αν είναι, δεν θα βρη κάποιον , που να μην την  έχη σε κατάπτωσι και παραλυμένη εξ αιτίας του φόβου και της λιποψυχίας.

Αν λοιπόν, όταν άλλοι πεθαίνουν, αυτοί που σε τίποτε δεν κοινωνούν με αυτούς βρίσκονται σε τέτοια διάθεσι, όταν εμείς οι ίδιοι πέσουμε στην κατάστασι αυτή, πώς θα γίνουμε, άραγε, όταν θα απομακρυνθούμε από την ανεκλάλητη εκείνη χαρά και θα παραπεμφθούμε στην αιώνια τιμωρία; Διότι και αν ακόμη δεν υπήρχε γέεννα, πόσο μεγάλη τιμωρία είναι το να απομακρυνθούμε από τόση μεγάλη λαμπρότητα και να βρισκώμαστε απόμερα περιφρονημένοι;

Πραγματικά, εάν τώρα, όταν εισέρχεται ο βασιλιάς, τον βλέπουν πολλοί και συναισθανόμενοι την πτωχεία τους δεν απολαμβάνουν τόση ευχαρίστησι από την θέα,  όση απολαμβάνουν αυτοί, που συμμετέχουν στην συνοδεία του βασιλιά και ούτε βρίσκονται κοντά στον βασιλιά και παραμένουν στη λύπη τους, τι θα γίνη τότε;

Ή μήπως νομίζετε , ότι είναι μικρή τιμωρία το να μη καταταχθούμε σε εκείνο τον όμιλο; το να μη καταξιωθούμε της ανέκφραστης εκείνης δόξας ; το να απορριφθούμε και να απομακρυνθούμε από την πανήγυρι εκείνη των ανεκλάλητων αγαθών; Όταν μάλιστα  θα είναι και σκότος και τριγμός των οδόντων και δεσμά άλυτα και βασανιστήρια ατελεύτητα και πυρ άσβεστο και θλίψις και στενοχώρια και γλώσσα που κολάζεται, όπως η γλώσσα του πλουσίου, και θα κλαίμε με στεναγμούς και κανείς δεν θα ακούη και θα αναστενάζουμε και θα σπαράζουμε από τους πόνους και κανείς δεν θα μας προσέχη και παντού θα προσβλέπουμε με κάποια ελπίδα βοήθειας και από πουθενά κανείς δεν θα μας παρηγορή∙ που θα κατατάξουμε εκείνους, που βρίσκονται σε αυτά; Τί υπάρχει αθλιώτερο από τις ψυχές εκείνες ; και τι ελεεινότερο;

Εάν λοιπόν, εισερχόμενοι σε κάποια φυλακή , δούμε άλλους να βρίσκωνται σε ρακώδη κατάστασι, άλλους πάλι να είναι δεμένοι με σιδερένιες αλυσίδες και άλλους να είναι κλεισμένοι μέσα σε σκοτεινούς θαλάμους, καταθλιβώμαστε, αισθανώμαστε φρίκη και κάνουμε τα πάντα για να μη βρεθούμε σε τέτοια κατάστασι και θλίψι, όταν θα οδηγηθούμε σε αυτά τα βασανιστήρια της γέεννας δεμένοι, πώς θα είμαστε, τι θα κάνουμε; Διότι τα δεσμά εκείνα δεν είναι από σίδηρο, αλλά είναι από φωτιά, που ποτέ δεν σβήνει, και ούτε θα υπάρχουν συνάνθρωποί μας , οι οποίοι θα μας συμπαραστέκωνται και με τους οποίους θα συνομιλούμε φιλικά, αλλά άγγελοι φοβεροί και ασυμπαθείς, τους οποίους δεν μπορούμε ούτε να αντικρίσουμε , και οι οποίοι θα οργίζωνται πολύ για όσες ύβρεις εμείς προκαλέσαμε στον Δεσπότη.  

Πηγή: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΟΣ ΑΜΒΩΝ Θ΄

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ»

ΑΓΙΟΝ ΌΡΟΣ

Υπό Βενεδίκτου Ιερομονάχου

Αγιορείτου

ΕΚΔΟΣΙΣ

ΣΥΝΟΔΙΑ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ

ΙΕΡΑ ΚΑΛΥΒΗ «ΑΓΙΟΣ ΣΥΡΙΔΩΝ Α΄»

ΙΕΡΑ ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

«Οὐ φίλημά σοι δώσω»

«Οὐ φίλημά σοι δώσω καθάπερ ὁ Ἰούδας», λέμε κάθε φορά που κοινωνούμε. Δηλαδή δεν θα μιμηθώ τον Ιούδα  που μόλις κοινώνησε, αμάρτησε, (πρόδωσε με φίλημα τον Χριστό! ) .

Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε πολύ προσεκτικοί μετά τη Θ. Κοινωνία! ‘Έχουμε βάλει μέσα μας το Χριστό! Σκεφθείτε να υβρίζουμε τον πλησίον μας, να τον αδικούμε, να τον κλέβουμε! «Ενώ έχουμε φάει «αμνό», να γινόμαστε «λύκοι»! Ενώ έχουμε φάει «πρόβατο», να αρπάζουμε σαν τα λιοντάρια! Πώς θα απολογηθούμε, όταν κάνουμε τέτοιες αμαρτίες , έχοντας προηγουμένως κοινωνήσει;» ( Άγιος Ι. P.G. 58: 508 ) . Μια τέτοια αμαρτία (μετά τη Θ. Κοινωνία ) ζυγίζει πολύ βαριά!

Ο Άγιος Ι. καυτηριάζει ακόμα και όσους μετά τη Θ. Κοινωνία το ρίχνουν στο κρασί και στο φαγοπότι, διώχνοντας έτσι από πάνω τους τα χαρίσματα της Θ. Κοινωνίας! «Μη ρίψης χαράν τοσαύτην, μη εκχέης, τον θησαυρόν ,μη επεισαγάγης μέθην την της αθυμίας μητέρα, την του διαβόλου χαράν, την μυρία τίκτουσαν κακά. Τον δε Χριστόν ένδον έχων τολμάς ,ειπέ μοι, τοσαύτην επεμβαλείν μέθην;» ( P.G. 61: 232 ) .

Και αν από μόνη της η τρυφή προκαλεί τον πνευματικό θάνατο ( Α΄ Τιμ. 5:6 ) πόσο μάλλον μετά τη Θ. Κοινωνία! «Και ει εν άλλω καιρώ τούτο γινόμενον απόλλυσι, πολλώ μάλλον μετά την των μυστηρίων κοινωνίαν». ( P.G. 61: 231 ). Έλαβες «άρτον ζωής», και κάνεις πράγματα που επιφέρουν τον θάνατο; Δεν φρίττεις, «Συ δε άρτον ζωής λαβών, πράγμα θανάτου ποιείς, και ου φρίττεις;». ( P.G. 61:231 ) .  Γι’ αυτό και ο Άγιος Ι. συνιστά ακόμα και νηστεία και μετά την Θ. Κοινωνία! Γράφει: «Πριν κοινωνήσεις , νηστεύεις για να κοινωνήσεις άξια. Αφότου όμως μεταλάβεις, θα πρέπει να αυξήσεις την εγκράτεια, για να μην φανείς ανάξιος γι’ αυτό που έλαβες. Τί λοιπόν; Πρέπει να νηστεύουμε και μετά τη Θεία Κοινωνία; Καλό είναι αυτό, αλλά δεν θα σας υποχρεώνω να το κάνετε. Απλά σας συμβουλεύω να μην το ρίχνετε στο φαγοπότι και στην απληστία» ( PG 61:231) .

Ελεημοσύνη!

Ο Άγιος Ι. το θεωρεί αδιανόητο , να έχεις κοινωνήσει, και να αδιαφορείς για τον πλησίον σου! Να βλέπεις μπροστά σου το Χριστό γυμνό και πεινασμένο στο πρόσωπο του άλλου, και συ να μην του δίδεις σημασία! «Τι λέγεις; Ανάμνησιν Χριστού ποιείς, και πένητας παροράς και ου φρίττεις;» ( P.G. 61:229 ) . «Αν έκανες μνημόσυνο του παιδιού σου ή του αδερφού σου, και δεν έκανες, όπως λέει το έθιμο, «τραπέζι» στους φτωχούς, δεν θα σε έτυπτε η συνείδησή σου; Όμως τώρα που γίνεται «ανάμνηση» του Δεσπότου σου και δεν κάνεις το παραμικρό!» (P.G. 229- 230 ) .  «Θρέψωμεν τον Χριστόν, ποτίσωμεν, ενδύσωμεν∙  ταύτα της τραπέζης εκείνης άξια» ( P.G. 61: 232 ). Συνιστούσε μάλιστα στους πιστούς να φέρνουν τους αρρώστους στο Ναό, ώστε έχοντας (οι πιστοί) προηγουμένως κοινωνήσει, να δείχνουν αμέσως και εμπράκτως την κοινωνία τους με τον πλησίον, βοηθώντας τους αρρώστους!

Ο Άγιος Ι. έφθασε μάλιστα στο σημείο να ειπεί, πως όποιος έχει κοινωνήσει και δεν βοηθά τον πλησίον του, κάνει μεγαλύτερο έγκλημα από τον άσπλαχνο δούλο της παραβολής! ( Μτ. 18: 23-43 ). Ενώ δηλαδή ο κύριός του του χάρισε δέκα χιλιάδες τάλαντα, αυτός ( ο δούλος ) δεν ήθελε να χαρίσει στον σύνδουλό του ούτε εκατό δηνάρια! «Και ο Κύριος οργίσθηκε και τον παρέδωσε στους βασανιστές» ( Μτ. 18:34 ) . Και ο Άγιος Ι. σχολιάζει: «Γεύθηκες το Αίμα Δεσποτικόν, και δεν δίδεις σημασία στον αδερφό σου; ! Δεν άκουσες τι έπαθε αυτός που απαιτούσε τα εκατό δηνάρια; ! Ακύρωσε τη «δωρεά» που του έκανε ο κύριός του! Δεν καταλαβαίνεις πως τέτοιος είσαι και συ ακόμα και χειρότερος! Ήσουν πάμφτωχος (από αρετές) «μυρίων γέμων αμαρτημάτων», και όμως ο Θεός σου συγχώρησε τις αμαρτίες σου, και σε δέχθηκε στην «Τράπεζά» Του. Και συ ούτε καν συγκινήθηκες , ώστε να γίνεις πιο φιλάνθρωπος προς τον πλησίον! Λοιπόν τίποτε άλλο δεν απομένει και για σένα, παρά να σε παραδώσουν στους βασανιστές!» ( P.G.61, 230 , ελεύθερη απόδοση ) .

 Ο «δίσκος» στις εκκλησίες

Ήδη στην πρώτη Εκκλησία μετά τη μετάληψη των αχράντων μυστηρίων έβγαινε «δίσκος» υπέρ των πτωχών. Και ο «προεστώς» «διαμοίραζε» τα χρήματα, είτε στις χήρες, ή στα ορφανά, ή στους φτωχούς, ή στους φυλακισμένους, ή στους ξένους, ή στους αρρώστους». ( Άγιος Ιουστίνος , P.G. 6:429, & A΄Κορ. 16:2 -8 & Ρωμ. 15:23- 30 ) . Θα θυμούνται οι παλαιότεροι πως ο δίσκος στην εκκλησία έβγαινε αμέσως μετά τον «καθαγιασμό» , στο «Ἄξιον Ἐστί», λίγο δηλαδή προ της Θ. Κοινωνίας. Είχε και αυτό τη σημασία του: Τώρα που ο Χριστός θα σου «δώσει» το Σώμα Του, δώσε και συ «κάτι»!

Πηγή: «ΝΑΟΣ, ΙΕΡΕΑΣ

Θ.ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

ΑΡΧΙΜ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

Εκδόσεις «Θαβώρ» 2012

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή 20 Οκτωβρίου 2013

Το ευαγγέλιο της Κυριακής

Κατά Λουκάν

Στιχ. : 27-39

27 ἐξελθόντι δὲ αὐτῷ ἐπὶ τὴν γῆν ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο, καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ’ ἐν τοῖς μνήμασιν.

28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς.

 29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.

30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· Τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· Λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν·

31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν.

32 Ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένη ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς.

33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη.

34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς.

35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονὸς, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ’ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν.

36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς.

37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ’ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν. 38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνὴρ, ἀφ’ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων·

39 Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ’ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.

Σύντομη ερμηνεία

27 Κι όταν βγήκε στη στεριά , τον συνάντησε κάποιος άνθρωπος που καταγόταν από την πόλη, ο οποίος είχε μέσα του δαιμόνια από πολλά χρόνια. Αυτός δεν φορούσε πάνω του ρούχα ούτε έμενε σε σπίτι, αλλά ζούσε μέσα στα μνήματα.

28 Όταν όμως είδε τον Ιησού, από το φόβο του έβγαλε μια δυνατή κραυγή, έπεσε στα πόδια του και με φωνή μεγάλη είπε: Ποια σχέση  υπάρχει ανάμεσα σε μένα και σε σένα και τι ζητάς από μένα, Ιησού, Υιέ του Θεού του  υψίστου; Σε παρακαλώ, μη με βασανίσεις και μη μου επιβάλεις την τιμωρία να κλειστώ από τώρα μέσα στα σκοτάδια του Άδη.

29 Και είπε τα λόγια αυτά ο δαιμονισμένος, διότι ο Ιησούς είχε διατάξει το ακάθαρτο δαιμονικό πνεύμα να βγει από τον άνθρωπο. Διότι από πολλά χρόνια τον είχε κυριεύσει, και του δημιουργούσε άγρια έξαψη. Γι’ αυτό τον έδεναν με αλυσίδες και με σιδερένια δεσμά στα πόδια, και τον φύλαγαν να μην κάνει κανένα κακό ή βλάψει κανέναν. Αλλά αυτός έσπαζε τα δεσμά και συρόταν βίαια από τον δαίμονα στις ερημιές.

30 Τον ρώτησε τότε ο Ιησούς: Ποιο είναι το όνομά σου; Κι αυτός του απάντησε: Λεγεών, δηλαδή ταξιαρχία στρατιωτών. Και είχε αυτό το όνομα , διότι είχαν μπει μέσα στον άνθρωπο αυτό όχι μόνο ένα αλλά πολλά δαιμόνια.

31 Και τα δαιμόνια αυτά με το στόμα του δαιμονισμένου τον παρακαλούσαν να μην τα διατάξει να πάνε στα τρίσβαθα του Άδη.

32 Στο μεταξύ εκεί κοντά ήταν ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους που έβοσκαν στο βουνό. Και τα δαιμόνια τον παρακαλούσαν να τους επιτρέψει να μπουν σ’ εκείνους τους χοίρους. Και ο Κύριος τους το επέτρεψε, επειδή αυτοί που έτρεφαν τους χοίρους το έκαναν αυτό παραβαίνοντας το Μωσαϊκό νόμο, ο οποίος απαγόρευε ως ακάθαρτο το χοιρινό κρέας. Με τον τρόπο αυτό ο Κύριος τιμώρησε την παρανομία τους αυτή.

33 Κι αφού βγήκαν τα δαιμόνια απ’ τον άνθρωπο, μπήκαν στους χοίρους. Τότε το κοπάδι όρμησε με ασυγκράτητη μανία προς το γκρεμό, κι έπεσε κάτω στη λίμνη και πνίγηκε.

34 Μόλις είδαν αυτό που έγινε εκείνοι που έβοσκαν τους χοίρους, έφυγαν και ανήγγειλαν το συμβάν της καταστροφής των χοίρων στους κατοίκους της πόλεως και σ’ όσους έμεναν έξω στην ύπαιθρο.

35 Τότε οι άνθρωποι βγήκαν από την πόλη και τα περίχωρα για να δουν αυτό που έγινε, και ήλθαν στον Ιησού. Και πράγματι, βρήκαν τον άνθρωπο από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια να κάθεται κοντά στα πόδια του Ιησού και να είναι ντυμένος και σωφρονισμένος. Και φοβήθηκαν.

36 Κι όσοι είχαν δει τα περιστατικό τους διηγήθηκαν πώς έγινε καλά και σώθηκε ο δαιμονισμένος.

37 Τότε όλο ο πλήθος της περιφέρειας των Γαδαρηνών παρακάλεσαν τον Ιησού να φύγει από κοντά τους, διότι κυριεύθηκαν από μεγάλο φόβο όταν είδαν τη δίκαιη τιμωρία που επιβλήθηκε σ’ εκείνους που εξέτρεφαν χοίρους παρά την απαγόρευση του νόμου. Και ο Ιησούς μπήκε στο πλοίο και επέστρεψε στο μέρος από το οποίο είχε έλθει.

38 Ο άνθρωπος όμως από τον οποίο είχαν βγει τα δαιμόνια τον παρακαλούσε να μένει μαζί του. Ο Ιησούς όμως του έδωσε την εντολή να φύγει λέγοντας:

39 Γύρισε πίσω στο σπίτι σου και να διηγείσαι όσα σου έκανε ο Θεός, ο οποίος σε απάλλαξε από τα δαιμόνια. Κι εκείνος έφυγε και διεκήρυττε σ’ όλη την πόλη όσα του έκανε ο Ιησούς.

Πηγή: «Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

ΜΕ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ»

+ΠΑΝ. Ν . ΤΡΕΜΠΕΛΑ

ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ «Ο ΣΩΤΗΡ»